├ľMR├ťN SON FASLI ve…

YAZAR : Hadi ├ľNAL hadional23@gmail.com

Belli bir ya┼čtan sonra insan, d├Ân├╝p bak─▒yor da ard─▒na; i├žerisinde g├╝zelliklerin oldu─ču kadar ac─▒lar─▒n da sakland─▒─č─▒ bir s├╝r├╝ k─▒r─▒k d├Âk├╝k y─▒l… Ad─▒na ├Âm├╝r denilen do─čumdan ├Âl├╝me varolu┼č s├╝resi… Y├╗nus EmreÔÇÖnin;

Geldi ge├žti ├Âmr├╝m benim ┼čol yel esip ge├žmi┼č gibi…
Hele bana ┼č├Âyle geldi ┼čol g├Âz yumup a├žm─▒┼č gibi…

diye tan─▒mlad─▒─č─▒;

Yahya Kemal BEYATLIÔÇÖn─▒n;

F├ón├« ├Âm├╝r biter bir uzun sonbah├ór olur.
Yaprak, ├ži├žek ve ku┼č da─č─▒l─▒r t├órum├ór olur.

ifadesi ile mevsimle┼čtirdi─či;

ÔÇť├ľlmezli─či ba┼čkas─▒nda arama / Sevmek inanmakt─▒r All├óhÔÇÖa / ├ľmr├╝m├╝z ├ž├Âz├╝len bir yumak / Ki sar─▒lmayacak bir dahaÔÇŁ s├Âzleriyle bir ba┼čka ┼čairin yuma─ča benzetti─či;

Dere boyu saz olur,
G├╝l a├ž─▒l─▒r yaz olur,
Ben yârime gül demem,
G├╝l├╝n ├Âmr├╝ az olur.

m─▒sralar─▒ ile uzat─▒lmas─▒ arzulanan ├Âm├╝r; kimi zaman yol, kimi zaman akan bir su, kimi zaman da masal olarak ├ž─▒kar kar┼č─▒m─▒za.

D├╝nyay─▒ tozpembe g├Ârd├╝─č├╝m├╝z, can kafesimizdeki r├╗humuzla; ┬źAh yeniden d├Ânebilsek!┬╗ dedi─čimiz; kat─▒ks─▒z, kat─▒┼č─▒ks─▒z safl─▒─č─▒n, temizli─čin, sevginin sar─▒p sarmalad─▒─č─▒ ├žocukluk y─▒llar─▒m─▒z… Dur durak bilmeyen bir ko┼ču ile ba┼člayan okul ve gen├žlik d├Ânemlerimiz. Sevgimiz, sevdam─▒z, deli ├ža─č─▒m─▒z… K├╝sl├╝klerimiz, darg─▒nl─▒klar─▒m─▒z; dostlar─▒m─▒z, dostluklar─▒m─▒z; umutlar─▒m─▒z, korkular─▒m─▒z, ├Âzlemlerimiz, heyecanlar─▒m─▒z, hayallerimiz, inan├ž ve ideallerimiz… Diplomalar─▒m─▒z, i┼č aray─▒┼člar─▒m─▒z, evlili─čimiz… Evlilikle ba┼člayan, ├žocuklarla b├╝y├╝yen sorumluluk ve gaileli y─▒llarla devam eden yolculu─čumuz…

─░nsan, hayat─▒n ko┼ču┼čturmas─▒na kapt─▒r─▒nca kendini; g├╝nler, aylar, y─▒llar su misali akar gider. Cahit S─▒tk─▒ TARANCIÔÇÖya;

Ge├ž fark ettim ta┼č─▒n sert oldu─čunu,
Su insan─▒ bo─čar, ate┼č yakarm─▒┼č.

dedirtir. Ard─▒ndan; ÔÇťAynalara k├╝s├╝len, dostlarla yollar─▒n ayr─▒ld─▒─č─▒ÔÇŁ o g├╝nler gelir ├žatar.

Ya┼čl─▒l─▒k, ihtiyarl─▒k… ad─▒na ne derseniz deyin, kendisine uzun ├Âm├╝r takdir edilen her insan─▒n ya┼čamas─▒ mukadder olan zaman dilimidir. Peygamberimiz;

ÔÇťAllah, her hastal─▒k i├žin mutlaka bir dev├ó vermi┼čtir. Ancak bir dert m├╝stesn├ó, o da ihtiyarl─▒kt─▒r.ÔÇŁ (Eb├╗ D├óv├╗d, T─▒b, 1) dedi─či kabul├╝ zor, ifadesi so─čuk olsa da hayat─▒n bir ger├že─čidir ya┼čl─▒l─▒k.

├é┼č─▒k VeyselÔÇÖin, ┬źbir handan di─čer bir hana giderken, ad─▒mlad─▒─č─▒ uzun ince yolun┬╗ son dura─č─▒d─▒r. Y─▒llar─▒n yordu─ču bedenler; dizlerdeki takatsizlik, ellerdeki benekler, y├╝zlerdeki ├žizgiler, sa├žlardaki aklar ├Âmr├╝n bu d├Âneminde g├Âr├╝len en belirgin d─▒┼č ├Âzelliklerdir. Ya duygu boyutu?.. ├ço─ču zaman g├Âz ard─▒ edilen bu boyutunda ya┼čl─▒l─▒k; yaln─▒zl─▒kt─▒r, korkudur, h├╝z├╝nd├╝r, ├Âzlemdir. ├ľzg├╝venin, uyumun ve ├╝retkenli─čin azalmas─▒; ki┼činin, d─▒┼č d├╝nyay─▒ terk ederek kendi i├ž d├╝nyas─▒na ├žekilmesidir.

N├ózenin bu ├Âmr├╝m├╝z, bir g├Âz yumup a├žm─▒┼č gibi…
Geldi ge├žti duymad─▒k, bir ku┼č konup u├žmu┼č gibi…

diyerek ge├žip giden y─▒llara hay─▒flan─▒lan; hele de bo┼ča ge├žirmi┼čse hay─▒flar─▒n katland─▒─č─▒ bir d├Ânemdir ya┼čl─▒l─▒k.

ÔÇťDaha ka├ž y─▒l─▒ kald─▒ acaba ├Âmr├╝m├╝z├╝n?ÔÇŁ sorusuna ├ócizlik, g├╝├žs├╝zl├╝k, kendi kendine yetmezlik eklenince; omuzlar daha bir ├ž├Âker, bel biraz daha e─čilir topra─ča. Hastal─▒klar, a─čr─▒lar art─▒nca; y├╝rekleri, ┬źelden ayaktan d├╝┼čme┬╗ korkusu sarar. Hangi anne-baba bin bir ├Âzenle ve ├Âzveriyle yeti┼čtirdi─či All├óhÔÇÖ─▒n en b├╝y├╝k lutfu g├Ârd├╝─č├╝ ├žocuklar─▒na y├╝k olmak ister ki… Bu korkunun d├╝┼č├╝ncesi dah├« kahreder insan─▒! Onun i├žindir ki;

ÔÇťAll├óhÔÇÖ─▒m! Beni elden ayaktan d├╝┼č├╝rme, evl├ótlar─▒ma y├╝k etme…ÔÇŁ du├ós─▒ eksik olmaz dudaklardan.

Kabullensek de kabullenmesek de ya┼čl─▒l─▒k, bir d├╝nya ger├že─čidir, t─▒pk─▒ ecel gibi… Ecel? Cen├ób-─▒ HakkÔÇÖ─▒n yaratt─▒─č─▒, e┼čref-i mahl├╗kat olarak y├╝celtti─či her insan─▒n tadaca─č─▒ b├╝y├╝k ger├žek; ka├ž─▒n─▒lmas─▒ imk├óns─▒z son…

ÔÇť─░nn├ó lill├óhi ve inn├ó ileyhi r├óciÔÇś├╗n.ÔÇŁ (el-Bakara, 156)

G├╝n├╝, saati, dakikas─▒ dolunca d├╝nyadan ukb├óya y├╝r├╝yecektir her insan. ├ľnemli olan ├╝├ž g├╝nl├╝k f├ón├« d├╝nyay─▒, ┬źebed├« ├ólemin tarlas─▒┬╗ olarak de─čerlendirebilmek… ├çocukluk, gen├žlik, olgunluk, ya┼čl─▒l─▒k diye dilimlendirerek isimlendirilen ├Âmr├╝n her d├Âneminin hakk─▒n─▒ vererek ya┼čamak… Hem d├╝nyam─▒z─▒ hem de ├óhir hayat─▒m─▒z─▒ iyiliklerle, g├╝zelliklerle bezeyebilmek… ├ľnemli olan yarat─▒l─▒┼č gayesine uygun bir hayat s├╝rmek… KurÔÇÖan-─▒ KerimÔÇÖde Z├óriyat S├╗resi 56. ├óyetinde Cen├ób-─▒ HakkÔÇÖ─▒n;

ÔÇťBen cinleri ve insanlar─▒ Bana ib├ódet etsinler diye yaratt─▒m.ÔÇŁ ├óyetine uygun ya┼čamak.

├ľmr├╝n son d├Ânemeci olan ├Âl├╝m, biti┼č, t├╝keni┼č, yok olu┼č de─čildir elbette. Ebed├« hayata, merhaba demektir. Hem ne demi┼čti Peygamberimiz Hazret-i Muhammed -sall├óll├óhu aleyhi ve sellem-;

ÔÇť─░nsano─člu ├Âld├╝─č├╝ zaman, b├╝t├╝n amellerinin sevab─▒ da sona erer. Ancak ┼ču ├╝├ž ┼čey bundan m├╝stesn├ód─▒r; sadaka-i c├óriye, istifade edilen ilim, kendisine du├ó eden hay─▒rl─▒ evl├ót.ÔÇŁ (M├╝slim, Vasiyyet, 14) E─čer biz g├Âzlerimizi, d├╝nyaya PeygamberimizÔÇÖin s─▒ralad─▒─č─▒ bu ├╝├ž g├╝zellikten birini yapman─▒n huz├╗ru ile kapam─▒┼čsak ne mutlu bize…