DOĞRUL EY YOLCU!

SEYRÎ (M. Ali EŞMELİ)

Her gönül tenceredir, dert dolu harman kaynar,
Derdi Allâh olanın mutfağı, derman kaynar.

Kim kedersizse aman, çöl gibidir ondaki can,
«Hû!» çekip bağrı yanan kimsede umman kaynar!

Gamsızın her şeyi çiğ, kalbi de boştur her dem
Allah aşkıyla pişen sînede îman kaynar!

Baksa mantıksız akıl, görmez akılsız mantık,
Vah bu fânîde cehâlet küpü, uzman kaynar!

Merhametten yana eyvah, kötürüm oldu cihan,
Duygu yok çağda, zulümden yana azman kaynar!

Hey, çamur sıçradı pak rûha, temizlen dedi nur,
Saf helâl nerde, haram çarşıda batman kaynar!

Hayli seyreldi sevâbın yolu, zorlaştı bugün,
Pek kolaylaştı günâhın yolu mihman kaynar!

Şimdi çılgın geceler, gündüzü bozmuş heceler,
Tevbe etmezse beşer, sille-i Rahman kaynar!

Göz uyansın; yedi kat gökte alevler dizili,
Halk uyurken yerin altındaki katman kaynar!

Doğrul ey yolcu; ümitsizliği yen, keyfi tuş et,
Bir kıvılcım ve tomurcukla bir orman kaynar!

Kahpe şeytâna uyanlar bulamaz çâre ve dost,
Nefse mağlûp olanın çevresi düşman kaynar!

Sanmasın kimse bu dünyâ, oyun eğlence yeri,
Kor cehennem denilen kuytuda pişman kaynar!

Tek hüküm, O’nda a Seyrî, yüce Allâh’a kul ol,
Sanma bin bir kafadan bir sürü ferman kaynar!

Her gönül tenceredir, dert dolu harman kaynar,
Derdi Allâh olanın mutfağı, derman kaynar.

vezni: feilâtün / feilâtün / feilâtün / feilün
(fâilâtün) (fa’lün)