B─░R ┬ź├ťF┬╗ B─░LE KIRAB─░L─░R!..

YAZAR : Halil KA┼×IK├çI

─░nsan─▒n kendisine ve hayata bak─▒┼č─▒ her ya┼čta ayn─▒ de─čildir. ├çocukluk, delikanl─▒l─▒k, orta ya┼člar ve ya┼čl─▒l─▒k, her birinin kendisine mahsus hususiyetleri vard─▒r. Ayn─▒ insan, ya┼č ilerledik├že baz─▒ de─či┼čimler ge├žirir.

─░nsan mesel├ó k─▒rk ya┼člar─▒nda iken, kendisine s├Âylenen bir s├Âz├╝ kald─▒rabiliyor veya yap─▒lan bir lat├«fe ona batm─▒yor. Fakat altm─▒┼č-yetmi┼č ya┼člar─▒na geldi─činde ayn─▒ s├Âz veya ayn─▒ ┼čaka bat─▒yor, buna tepki g├Âsteriyor, hatt├ó k─▒r─▒labiliyor.

─░nsanlar─▒n hayat─▒n─▒n ├že┼čitli d├Ânemlerinde edindikleri baz─▒ sermayeleri vard─▒r. Ya┼čl─▒lar─▒n en ├žok ├Ânem verdikleri sermayeleri de say─▒lmakt─▒r, g├Ârd├╝kleri sayg─▒d─▒r. Bu da ancak o ya┼člara gelince fark edilecek bir ├Âzelliktir. Gen├žler bunu yeterince de─čerlendiremiyorlar.

Ben babamla b├Âyle bir h├ódise ya┼čad─▒─č─▒m i├žin ┼čimdi ├žocuklar─▒ma;

ÔÇťBana otuzlu k─▒rkl─▒ ya┼člar─▒mda iken yapt─▒─č─▒n─▒z ┼čakalar─▒, ┼čimdi yapmay─▒n. O zaman g├╝l├╝p ge├žti─čimiz ┼čakalara ┼čimdilerde k─▒r─▒l─▒yorum. Hatt├ó g├Ân├╝l koyabiliyorum.ÔÇŁ diyorum ve onlar─▒ ├«kaz ediyorum.

Yeri geldi─činde zaman zaman sohbetlerde de kulland─▒─č─▒m, fakat her defas─▒nda duygulanarak anlatmakta zorluk ├žekti─čim h├ódise ┼č├Âyle vuk├╗ buldu:

Babam ve annem ya┼čl─▒ olduklar─▒ i├žin al─▒┼čveri┼člerini biz ├╝├ž karde┼č yapard─▒k. Babam, paras─▒n─▒ da verirdi. Fakat ├Âyle ayarlam─▒┼čt─▒ ki peynir, zeytin, s├╝t ves├óireyi bana; meyve ve sebzeyi bir a─čabeyime; kuru g─▒da ve bakliyat─▒ da di─čer a─čabeyime s├Âylerdi. Bu hep b├Âyle devam etti.

Babam bir g├╝n beni arad─▒ ve zeytin almam─▒ s├Âyledi. Ertesi g├╝n almam gereken zeytini, birtak─▒m me┼čguliyetlerden dolay─▒, 2 veya 3 g├╝n ge├ž alabildim. Ald─▒m ve g├Ât├╝rd├╝m.

Babam beni ve elimdeki zeytin paketini g├Âr├╝nce; b├╝t├╝n k─▒zg─▒nl─▒─č─▒ ve sertli─čiyle -tabiri c├óizse- s├Âylemedi─čini b─▒rakmad─▒.

Bu zamana kadar babamla aram─▒zda b├Âyle ┼čey ge├žmemi┼čti, zaten ge├žmezdi de. Erkek olmam─▒z hasebiyle hep mesafeyi korurdu. Bana en az 10-15 dakika a─č─▒r s├Âzlerle sitem etti. Belli ki kendini iyice haz─▒rlam─▒┼čt─▒.

Nihayetinde, annem dayanamad─▒ ve babam─▒ ├«kaz etti. Zira o g├╝nlerde babam─▒n bo─čaz─▒nda olan bir hastal─▒ktan dolay─▒, onu her g├╝n ┼×i┼čli Etfal Hastah├ónesiÔÇÖne g├Ât├╝r├╝p getiriyordum. Annem dedi ki:

ÔÇťÔÇôO─član seni al─▒p her g├╝n hastah├óneye ta┼č─▒yor. Ay─▒p! Ay─▒p!..ÔÇŁ

Ama ben anneme i┼čaret ederek susmas─▒n─▒ istedim, zaten annem de daha fazla ─▒srar edemezdi. Babam─▒n t├ókati kesilip s├Âyleyecek s├Âz├╝ kalmay─▒nca, ben gayet sakin ve al├žak bir sesle;

ÔÇťÔÇôYahu baba, birka├ž g├╝n de zeytin yemesen olmaz m─▒? Veyahut 2 g├╝n ge├ž yesen ne olurdu? Veya camiye gitti─činde sen al─▒versen olmaz m─▒yd─▒? De─čer mi yar─▒m kilo zeytin i├žin bana s├Âylediklerine? Hem kendin ├╝z├╝ld├╝n hem de beni k─▒rd─▒n!..ÔÇŁ dedim.

Babam o ya┼č─▒ma kadar de─čerli oldu─čunu bilmedi─čim ve fark─▒nda da olmad─▒─č─▒m ┼ču hat─▒rlatmada bulundu:

ÔÇťÔÇôO─člum! Mesele yar─▒m kilo zeytin de─čil. Benim s├Âz├╝m yerine gelmeyince, s├Âz├╝m tutulmay─▒nca, say─▒lm─▒yorum diye d├╝┼č├╝n├╝yorum. Bana esas dokunan bu oldu!ÔÇŁ

Ben alaca─č─▒m─▒ alm─▒┼čt─▒m, fakat babam─▒n ├╝z├╝nt├╝s├╝n├╝ gidermek ve biraz da havay─▒ yumu┼čatmak i├žin dedim ki:

ÔÇťÔÇôBaba, senin de─čerin bizim g├Âz├╝m├╝zde, yar─▒m kilo zeytin ile ├Âl├ž├╝lemez. Sen bizim i├žin ├žok ├žok k─▒ymetlisin, ├Ânemlisin, b├╝y├╝ks├╝n!ÔÇŁ dedim ve durmad─▒m, ├ž─▒kt─▒m gittim.

Demek ki bunun i├žin Rabbimiz;

ÔÇť…Ana babaya g├╝zellikle mu├ómele et, e─čer onlardan biri veya ikisi senin yan─▒nda ihtiyarl─▒k haline ula┼č─▒rsa, sak─▒n onlara ┬ź├ľf┬╗ bile deme ve onlar─▒ azarlama!.. ─░kisine de iyi ve yumu┼čak s├Âz s├Âyle!..ÔÇŁ (el-─░sr├ó, 23) buyuruyor.

Ertesi g├╝n babam─▒ tekrar ziyarete gittim. Sel├óm verdim. Odaya girdim. Aram─▒zda en az 5-6 ad─▒m varken t├ó uzaktan bana elini uzatt─▒, ├Âpeyim diye. Tabi├« ki hemen ad─▒mlar─▒m─▒ daha da s─▒kla┼čt─▒rarak gittim ve elini ├Âpt├╝m. Babam─▒n bu hareketi d├╝n├╝n pi┼čmanl─▒─č─▒ idi…

Anlad─▒m ki belli bir ya┼ča gelince, anne ve babalar; hizmetten ziyade say─▒lmay─▒, unutulmamay─▒, evl├ótlar─▒n g├╝ndeminde ilk s─▒ralarda olmay─▒ arzu ediyorlar.

G├Ân├╝l bu!..

Bug├╝nk├╝ d├╝nya ┼čartlar─▒ buna ne kadar f─▒rsat verir?..

Evlâtlar, anne ve babalarını onları memnun edecek derecede ne kadar gündemde tutabilirler?..

D├╝nya me┼čgalesi, nefis, t├╝ketti─čine yeti┼čtirme ├žabas─▒, son y─▒llarda insan─▒n hayat─▒n─▒ de─či┼čtiren internet, ak─▒ll─▒ telefon, moda ves├óireden ne kadar kendilerini ar─▒nd─▒rabilirlerse o kadar…

Gayret burada, irade burada.

─░┼čte bize yol g├Âsteren ─▒┼č─▒klar:

Âyet-i kerîme:

┬źAnne baban─▒za ├╝f bile demeyiniz!..┬╗ (el-─░sr├ó, 23)

Had├«s-i ┼čerifler:

ÔÇťAnne-baba, cennetin orta kap─▒s─▒d─▒r. Art─▒k sen o kap─▒y─▒ ister z├óy├« et, ister muhafaza et!..ÔÇŁ (Tirmiz├«, Birr, 3)

ÔÇťCennet, analar─▒n ayaklar─▒ alt─▒ndad─▒r.ÔÇŁ (Ahmed, III, 429)

ÔÇťBir baban─▒n o─člu i├žin du├ós─▒, bir peygamberin ├╝mmeti hakk─▒ndaki du├ós─▒ gibi makbuld├╝r.ÔÇŁ (Suy├╗t├«, el-C├ómiuÔÇÖs-sa─č├«r, no: 4199)

Allah -celle cel├ól├╝h├╗- uzun bir ib├ódet ├Âmr├╝nde, ana ve babalar─▒m─▒z─▒n g├Ân├╝l d├╝nyalar─▒nda bulunan arzular─▒ndaki gibi ya┼čamay─▒ ve evl├ótlar─▒n─▒ da o ┼čekilde ya┼čatmay─▒, hizmeti ve sevgiyi nasip etsin. ├ém├«n…