K├éBEÔÇÖN─░N KAPISINDA…

Halil KA┼×IK├çI

Allah Te├ól├ó, ─░brahim S├╗resiÔÇÖnin 34. ├óyet-i ker├«mesinde;

ÔÇťSize verdi─čim nimetleri saymaya kalksan─▒z sayamazs─▒n─▒z.ÔÇŁ buyuruyor.

─░mtihan d├╝nyas─▒n─▒n, yani ├óhiretin dersh├ónesi olan bu f├ón├« ├ólemde haz─▒rl─▒─č─▒n ba┼č─▒nda bize verilen nimetlerin nas─▒l de─čerlendirildi─či elbet sorulacak:

-├ľmr├╝n├╝ nerede, nas─▒l ge├žirdin?

-Servetini nerede, nas─▒l harcad─▒n?

-─░lmini nerede, nas─▒l kulland─▒n?

Bunlar, ilk ├Ânce muhatap olaca─č─▒m─▒z sorulard─▒r. Bu suallere y├╝z ak─▒ ile cevap vermenin haz─▒rl─▒─č─▒, d├╝nyada bize verilen ├Âm├╝r kadard─▒r.

Allah -celle cel├ól├╝h├╗-, bizi yarat─▒rken nefis ile birlikte yaratm─▒┼čt─▒r. Nefis, b├ót─▒l ile hakk─▒ ay─▒ran bir perdedir. Ak─▒l ve irade bu perdeyi aralaman─▒n anahtar─▒d─▒r.

Mevl├ón├ó HazretleriÔÇÖnin buyurdu─ču gibi, Musa da Firavun da kalbimizdedir. Ak─▒l ve irade bizi MusaÔÇÖya yakla┼čt─▒r─▒rsa; ebed├« ├ólemde kitab─▒m─▒z─▒ sa─č elimizden al─▒r, m├«zanda sevap tart─▒m─▒z a─č─▒r gelir, S─▒r├ótÔÇÖtan da ┼čim┼ček gibi ge├žeriz in┼č├óallah.

B├╝t├╝n bunlar─▒n zemini bu ├ólemdir. ├ľmr├╝m├╝z├╝ ya┼čarken; ┬źl├ó il├óhe┬╗ diyerek, sahte il├óhlar─▒ kalpten atmak; ┬ź─░ll├óll├óh┬╗─▒ kalbe indirmek ve nak┼četmek l├óz─▒md─▒r. Bu hayat d├╝sturumuz, hayat gayemiz ve hedefimiz olmal─▒d─▒r. F├ón├« hayat─▒n gelgitleri bizi etkilememelidir.

Bu hakikate tam bir misal olur mu bilemem ama bir h├ót─▒ram─▒ payla┼čmak isterim:

Son hac seferimizde bir oda arkada┼č─▒m─▒z vard─▒. Ondan hayat hik├óyesini dinledim. Bu ibretlik hayatta, kalpteki ├«man p─▒r─▒lt─▒s─▒n─▒n nerede ve ne zaman d─▒┼ča vurup parlayaca─č─▒n─▒, o ki┼čide ┼čim┼čekler ├žakt─▒raca─č─▒n─▒, ge├ž kalman─▒n, bilememenin ezikli─čini, tutu┼čan ve yanan kalbin d─▒┼ča vuran tez├óh├╝r├╝n├╝ g├Ârd├╝m.

Bu karde┼čimizi daha evvel tan─▒m─▒┼č de─čildim. Odam─▒zda d├Ârt ki┼či kal─▒yoruz, ikisi ile Erenk├ÂyÔÇÖden samim├« olmasak da bir tan─▒┼č─▒kl─▒─č─▒m─▒z var. Fakat bu arkada┼č ├╝├ž├╝m├╝ze de yabanc─▒. Bu yolda acem├« oldu─ču belli, bir nev├« yaln─▒z. Kendi h├ólinde; bize namazda, tavafta ve ziyaretlerde -teklifimize ra─čmen- kat─▒lmayan, h├ól├ó kendi ├óleminde ya┼čayan bir tav─▒r i├žinde. Birka├ž defa gerek bize, gerekse kafile ba┼čkan─▒m─▒za olumlu cevap vermeyince fazla ─▒srarc─▒ olmad─▒k. Ben; biraz daha yak─▒n ve samim├« duruyorum, izin verdi─či kadar─▒ ile yard─▒m etmeye ├žal─▒┼č─▒yorum. Grupta en ├žok konu┼čtu─ču ki┼či de benim. G├╝nlerimiz bu ┼čekilde ge├žiyor…

Arefe g├╝n├╝ yakla┼čt─▒, bizde Arafat haz─▒rl─▒─č─▒n─▒n heyecan─▒ ve tel├ó┼č─▒ ba┼člad─▒. Yiyeceklerimiz, su gibi ihtiya├žlar─▒m─▒z─▒n temini, ├žad─▒rlar─▒m─▒z─▒n yeri ve numaras─▒, M├╝zdelife ve Mina yolculu─ču vs. Fakat arkada┼č─▒m─▒zda bu tel├ó┼č ve haz─▒rl─▒klardan hi├žbir eser ve gayret yok. Ancak olmazsa olmazlarda ─▒srarc─▒ olup, yapmas─▒ gereken ┼čeyleri s├Âyl├╝yoruz.

ArafatÔÇÖa ├ž─▒kaca─č─▒z, ihramlar─▒ giyindik, arkada┼č─▒m─▒z;

ÔÇťÔÇôBen elbise ile gitsem olmaz m─▒?ÔÇŁ havalar─▒nda. Ama mecburiyetini anlat─▒nca, kabul etti. Hocaefendi;

ÔÇťÔÇôDu├ó edip, Arafat i├žin niyet edece─čiz!ÔÇŁ diyor. Arkada┼č─▒n aya─č─▒nda ├žorap ve ayakkab─▒lar var. Israrla ill├ó;

ÔÇťÔÇôBen b├Âyle gidece─čim!ÔÇŁ diyor. Hocaefendinin de ├žabalar─▒ ile bir terlik bulduk, ├žorap ve ayakkab─▒lar─▒n─▒ ├ž─▒kard─▒.

Grubun i├žine girince; o havaya al─▒┼č─▒p ya┼čamaya ba┼člad─▒ ve itirazs─▒z bizlere d├óhil oldu.

Arafat ve M├╝zdelife, oradan da MinaÔÇÖdaki vazifelerimiz bitti ve otellerimize d├Ând├╝k.

ArafatÔÇÖa ├ž─▒kmadan evvel, arkada┼č─▒m─▒z─▒n klimadan ├Ât├╝r├╝ ald─▒─č─▒ mikroplarla biraz ate┼či ve k─▒rg─▒nl─▒─č─▒ vard─▒. V├╝cut t├ókati d├╝┼č├╝nce ve o k─▒rg─▒nl─▒k, yorgunlukla birle┼čince, hastal─▒─č─▒ artt─▒, ate┼či y├╝kseldi ve yata─ča d├╝┼čt├╝. Eczac─▒ olmam─▒n verdi─či tecr├╝be ve il├ó├ž imk├ónlar─▒ ile arkada┼č─▒n yan─▒nda kal─▒yor ve hizmet etmeye gayret ediyordum. Yemek, il├ó├ž vs. ─░ki g├╝n├╝n sonunda biraz kendine gelir gibi oldu.

Bu karde┼čimiz MekkeÔÇÖye geldi─činden beri, bir veya iki defa vakit namaz─▒ k─▒lmaya K├óbeÔÇÖye gitti ve bir daha hi├ž gitmedi. Namazlar─▒n─▒ odada veya yak─▒n mescidlerde k─▒ld─▒.

Zaman zaman haddimizi a┼čmadan yapt─▒─č─▒m─▒z tekliflerimize de olumlu cevap alamad─▒k. Bu durum bizde bir merak uyand─▒rd─▒. Ba┼č ba┼ča kald─▒─č─▒m─▒z bir zamanda; hem merak─▒m─▒z─▒ gidermek hem de biraz faydal─▒ olmak gayesi ile konuyu a├žmak istedim. Anlad─▒m ki karde┼čimiz de gerek bu durumu ├«zah etmek, gerekse bu kanaati bizim ├╝zerimizden almak i├žin, anlatma ihtiyac─▒ hissetmi┼č olacak ki ba┼člad─▒ anlatmaya:

ÔÇťÔÇôBen hattat ve ressam─▒m. Ge├žimimi b├Âyle sa─čl─▒yorum. Hattatl─▒k benim baba mesle─čim. Babam, zaman─▒n ├╝nl├╝ hattatlar─▒ ile arkada┼čt─▒. Kad─▒k├ÂyÔÇÖde bir pasaj─▒n i├žinde beraber ├žal─▒┼č─▒r, vakit ge├žirir hatt├ó bazen de demlenirlerdi. Hat i├žin gelenlere bazen bunun kar┼č─▒l─▒─č─▒ olarak yiyecek, i├žecek ald─▒r─▒rlar; onlar gelene kadar bir hat yaz─▒p g├Ânderirlerdi.

Ben bunlar─▒ g├Ârerek yeti┼čtim, sonra evlendim ve aile sorumlulu─ču omuzlar─▒ma ├ž├Âkt├╝. Maalesef ben de i├žkiye m├╝ptel├ó oldum. ─░├žki beni o derece esir etti ki ellerim titremeye ba┼člad─▒ ve f─▒r├ža tutamaz oldum. Ama ge├žindirmeye mecbur oldu─čum bir ailem vard─▒. ├çal─▒┼čmaya ve resim yapmaya mecburdum. F─▒r├ža tutamad─▒─č─▒m i├žin resimlerimi f─▒r├žas─▒z, parmak u├žlar─▒mla yapmaya ba┼člad─▒m. Elim titredi─či i├žin resimlerde belirgin bir konu ve hat yoktu. Sanki yeni bir ekol gibi de─čerlendirildi. Kimse i┼čin asl─▒n─▒ bilmiyordu tabi├«. Parmak u├žlar─▒m yara olunca parmaklar─▒ma bez sard─▒m ├Âyle ├žal─▒┼č─▒yordum. Derken bas─▒na konu oldu, gazetelere haber oldu. R├Âportaj i├žin geldiler. Bu zamanlar i├žkiye devam ettim, fakat tedavi i├žin doktor ve hastah├óneye de ba┼čvurdum. V├╝cudum t├ókatini yitirdi─či i├žin mecburen i├žkiyi b─▒rakt─▒m ama, tahribat─▒ bende devam etti. Hayat─▒m─▒ bu ┼čekilde s├╝rd├╝rd├╝m.

Allah, ailemden r├óz─▒ olsun, onun ─▒srar─▒ ve iste─či ├╝zerine hacca geldim. E┼čimin fed├ók├órl─▒─č─▒ ve sabr─▒, bana kar┼č─▒ olgunlu─ču karar vermemde ├žok tesir etti. Ona minnettar─▒m…ÔÇŁ

Bunlar, MekkeÔÇÖde bir otel odas─▒nda 25-26 sene evvel anlat─▒lanlardan bende kalan izler… Ben de kendimi anlatt─▒m, birbirimizi daha iyi anlamaya ├žal─▒┼čt─▒k, yak─▒nl─▒─č─▒m─▒z daha da artt─▒. Ved├ó tavaf─▒ yapmam─▒z gerekti─čini, bunun hacc─▒n v├óciblerinden oldu─čunu s├Âyledim. Eski itirazlar─▒ yoktu. Daha kolay kabullendi ve beraber tav├ófa girdik. Hi├ž konu┼čmad─▒. Kendi h├ólindeydi. Ama r├╗hu ve bedeni orada de─čildi. Yedinci ┼čavttan sonra du├ó i├žin ellerimizi kald─▒rd─▒─č─▒m─▒zda; kendisini K├óbeÔÇÖnin ├Ârt├╝s├╝ne ├ódeta yap─▒┼čm─▒┼č, h─▒├žk─▒r─▒klar h├ólinde, ellerini sem├óda g├Ârd├╝m. Nas─▒l da yalvar─▒yor!.. Nas─▒l da du├ó ediyor!.. Tevbede zirvedeydi sanki. Tamamen Allah ile beraber. Ben de s├Âz├╝n bitti─či yerdeyim…

Bu h├ól 10-15 dakika belki de daha fazla devam etti. Sonra tavaf namaz─▒n─▒ k─▒ld─▒k. Orada oturup vakit namaz─▒n─▒ bekledik. Bu zamanda birbirimiz ile hi├ž konu┼čmad─▒k. Otelimize d├Ând├╝k, zaten ertesi g├╝n de otelimizden ayr─▒lacakt─▒k.

Fakat bu karde┼čimin K├óbeÔÇÖdeki h├óli, du├ós─▒, belki de t├Âvbesi bilemiyorum beni ├žok etkiledi. Biraz cesaretlendim, dedim ki:

ÔÇťÔÇôSizden bana bir h├ót─▒ra kals─▒n, oradaki h├ólet-i r├╗hiyenizle bana bir K├óbe resmi ├žizer misiniz?ÔÇŁ dedim, kabul etmedi. Bu iste─čimi birka├ž kere tekrar etmeme ra─čmen kabul etmedi. Anlad─▒m ki, o h├ólini kimse ile payla┼čmak istemiyor. Madd├« bir d├╝nyal─▒─č─▒n bunun kar┼č─▒l─▒─č─▒ olamayaca─č─▒n─▒ anlad─▒m. Ben de b├Âyle bir ├ón─▒n tespitinden mahrum kald─▒m. Allah -celle cel├ól├╝h├╗- ondan r├óz─▒ olsun. Tevbelerimizi kabul etsin in┼č├óallah.

Hakikati anlamak, hid├óyete ermek, kalbin r├óm olmas─▒, inanmak ve tesl├«miyet bir kul i├žin son noktad─▒r. ├Äm├ón ile g├Â├žebilmek ve All├óhÔÇÖ─▒n sonsuz rahmetine ve merhametine kendimizi b─▒rakmak…

Ne mutlu tevbe edip All├óhÔÇÖa kul, Hab├«bine ├╝mmet olanlara!..