YOLUN SONUNDA

Raif KOÇAK raifkocak@gmail.com

Geldi ge├žti ├Âmr├╝m benim,
┼×ol yel esip ge├žmi┼č gibi…

M├óhiyetini tam m├ón├ós─▒ ile tespit edemedi─čimiz bir ├ólemin i├žerisinde; bu ├ólemi yaratan Rabbimiz i├žin k├╝├ž├╝k, ancak bize g├Âre b├╝y├╝k bir d├╝nyaya g├Âzlerimizi a├žm─▒┼č─▒z. Akl─▒m─▒z─▒ ve idr├ókimizi kullanarak, ya┼čamak denilen bir v├ók─▒ay─▒ yerine getirmeye gayret ediyoruz. K├óh e┼čref-i mahl├╗kat derecesine ├ž─▒k─▒p y├╝kseliyor, k├óh esfel-i s├ófilin derekesine inip al├žal─▒yoruz.

Allah Te├ól├óÔÇÖn─▒n bir imtihan mek├ón─▒ olarak yaratt─▒─č─▒ bu d├╝nyaya g├Âz├╝n├╝ a├žan her insan, OÔÇÖnun say─▒s─▒z ve e┼čsiz nimetleri ile kar┼č─▒lan─▒yor. D├╝nyaya geldi─čimiz zaman bize verilen her imk├ón, s─▒n─▒rl─▒ ve nihayeti olan ┼čeyler. Bir anneden ve bir babadan meydana gelmemize ra─čmen, d├╝nyaya tek ba┼č─▒m─▒za geliyoruz. Onlar─▒n sevgisi ve muhabbetiyle b├╝y├╝y├╝p bir aileye sahip oluyor, belli bir ├ža─ča gelince bir ba┼čkas─▒ ile hayat─▒m─▒z─▒ birle┼čtirip, yan─▒m─▒za e┼čimizi ve evl├ótlar─▒m─▒z─▒ ekliyoruz. D├╝nyaya geldikten sonra, ├ževremizde g├Ârd├╝─č├╝m├╝z s├«m├ólar─▒n, belli bir s├╝re sonra yan─▒m─▒zdan ayr─▒larak bir ba┼čka ├óleme ge├žmesiyle; bu d├╝nyan─▒n devaml─▒ de─čil, bir sonunun oldu─čunu ve bizim de o sona do─čru yolculuk yapmak ├╝zere d├╝nyaya geldi─čimizi anl─▒yoruz.

─░├žtim├ó├« hayat─▒n devam─▒ i├žin birlikte oldu─čumuz ailemiz ve bu yolculukta yan─▒m─▒za eklenenler, ancak belli bir zamana kadar bizimle beraber olabiliyorlar. D├╝nyadan ayr─▒lma vakti geldi─činde; yine d├╝nyaya geldi─čimiz gibi yaln─▒z ba┼č─▒m─▒za ve d├╝nyadan hi├žbir ┼čey alamadan, bu ├ólemi terk etmek zorunda kal─▒yoruz. Yan─▒m─▒zda sadece, d├╝nyada ge├žirdi─čimiz s├╝re i├žinde yapt─▒─č─▒m─▒z amellerin haseneleri veya seyyielerini g├Ât├╝rebiliyoruz.

├ľl├╝m her h├óli ile insano─člu i├žin bir ibret vesikas─▒. Her insan, bu d├╝nyaya gelip gidiyor. Bu d├╝nyada kal─▒┼č s├╝resi, kimine g├Âre k─▒sa kimine g├Âre uzun oluyor. Kimi anne karn─▒nda kimi doksan ya┼č─▒nda, kendisine takdir edilen m├╝ddeti doldurup yolculu─čunu tamaml─▒yor. Ezelde takdir edilmi┼č ve hi├žbir mahl├╗kun m├╝sta─čn├« olmad─▒─č─▒ de─či┼čmez kanun ├«c├ób─▒, ecel ├ža─č─▒r─▒yor ve insan o eceline do─čru bir yolculu─ča ├ž─▒k─▒yor.

Buradaki t─▒ls─▒m; o vakit gelmeden evvel haz─▒r olmak ve kendisine verilen imk├ónlar ├žer├ževesinde, yolculukta kendisine l├óz─▒m olacak nev├ólelerle heybesini doldurmak olacakt─▒r. Eline ge├žen bu f─▒rsat─▒; faydal─▒ ┼čeylere de─čil de beyh├╗de ┼čeylere y├Âneltmi┼čse, g├Âsterdi─či ├žabaya kar┼č─▒l─▒k insan─▒n yan─▒na ancak yorgunlu─ču kal─▒yor.

Bu yolculu─čun hikmeti ├«c├ób─▒, hi├ž kimse s─▒ran─▒n ne zaman kendisine gelece─čini ve d├╝nyada ne kadar kalaca─č─▒n─▒ bilmiyor. Bundan dolay─▒ da insan─▒n her an bu sona haz─▒r olmas─▒ isteniyor. Bu d├╝nyadan her an ayr─▒labilece─čini bilerek ya┼čayanlar, d├╝nyan─▒n ne kadar k─▒ymetsiz bir yer oldu─čunu idr├ók edip ona g├Âre davran─▒yor. Ancak bu ├Âl├ž├╝y├╝ tutturamay─▒p, hep d├╝nyada kalacakm─▒┼č gibi ya┼čayanlar ne bu d├╝nyada kalabiliyor ne mutlu olabiliyor ne de ba┼čkalar─▒n─▒ mutlu edebiliyor.

─░nsan yarat─▒l─▒┼č gayesini idr├ók edip bu d├╝nyan─▒n bir yolculuktan ibaret oldu─čunu kabul ederse hem mesut oluyor hem de hayat─▒ kolayla┼č─▒yor. Zira d├╝nyaya geldi─činde kendisine verilen em├ónetlerin bu d├╝nyaya ait bir imtihan arac─▒ oldu─ču anlam─▒┼č, d├╝nyada ev sahibi gibi de─čil bir misafir gibi ya┼čam─▒┼č, All├óhÔÇÖ─▒n r─▒z├ós─▒n─▒ kazanmaya gayret etmi┼č ve neticede bu gayretin kar┼č─▒l─▒─č─▒n─▒ alarak vazifesini tamamlam─▒┼č oluyor. ┼×ayet bunu idr├ók edememi┼č, kendisine em├ónet olarak verilen mallar─▒ ve evl├ótlar─▒ bir iftihar vesilesi olarak kullanm─▒┼čsa; ├Âl├╝m uykusundan uyand─▒─č─▒nda elinde ne bu mallar─▒ndan ne de evl├ótlar─▒ndan eser kalmad─▒─č─▒n─▒ g├Âr├╝yor. ─░├žine d├╝┼čt├╝─č├╝ pi┼čmanl─▒k art─▒k ona fayda etmiyor.

─░nsan, d├╝nya yolculu─ču esnas─▒nda bazen kendisini durdurmal─▒ ve ├ževresinde dever├ón eden muhte┼čem sistemi seyretmeli. Zira hayat─▒n g─üileleri, ge├žinebilme tel├ó┼č─▒, r─▒z─▒k endi┼česi, mal toplama derdi, bir ┼čeylere ve bir yerlere sahip olma duygusu; insan─▒ as─▒l vazifesinden, ebed├« bir ahiret hayat─▒ hedefinden uzakla┼čt─▒r─▒p, ge├žici d├╝nyaya y├Ânlendirebiliyor.

┬źAk─▒ll─▒ insan, bir i┼čin sonunu d├╝┼č├╝nebilendir.┬╗ demi┼č b├╝y├╝klerimiz. Zira bu i┼čin sonu, ├Âl├╝m ile nihayete eriyor. Berzah ├óleminin kap─▒s─▒ olan kabre girdikten sonra, en sevdiklerimiz bile ├╝zerimize bir k├╝rek toprak atmak i├žin birbirleri ile yar─▒┼č─▒yor. Neticede kabirde bizi amellerimiz ile ba┼č ba┼ča b─▒rak─▒p, yeniden kendi hayatlar─▒na devam ediyorlar.

Yak─▒nlar─▒ aras─▒nda kendileri sayesinde mus├«betlerden korundu─čumuz ve rahmet inmesine sebep olan ya┼čl─▒ insanlar bulunanlar, muhakkak tecr├╝be etmi┼člerdir. O ya┼čl─▒ insanlara; ┬źD├╝nyadan ne anlad─▒n─▒z?┬╗ diye sorsan─▒z, ├Ânce derin bir sessizlik ve ard─▒ndan gelen kocaman bir; ┬źHi├ž!┬╗ cevab─▒n─▒ bir├žo─čumuz m├╝┼č├óhede etmi┼čizdir.

Madem d├╝nya hayat─▒ ge├žici ve ├Âmr├╝m├╝z bir r├╝zg├ór gibi s├╝ratle ge├žip gitmekte, o h├ólde neden ebed├« s├╝recek ├óhiret hayat─▒m─▒z i├žin h├ólis ve s├ólih ameller ile ona haz─▒rl─▒k yapm─▒yoruz?

Mademki d├╝nya ├óhiretin tarlas─▒; o h├ólde bu tarlay─▒ hakk─▒yla i┼člemeli, oraya en kaliteli tohumlar─▒ (s├ólih amel) ekmeli, o tohumlar─▒ (ihl├ós ve samimiyetle) d├╝zenli sulamal─▒, (hizmet ve gayretle) vakti geldi─činde hasat etmeliyiz.

Ne mutlu bu haz─▒rl─▒─č─▒ hakk─▒yla yap─▒p tarlas─▒n─▒ eken, gayret eden ve o tarladan toplad─▒─č─▒ ├╝r├╝nler ile heybesini doldurabilenlere…