SON NAZLAMA

┼×A─░R : Memmed ASLAN

-Engin ┼čair Yahya Kemal Beyatl─▒ÔÇÖya-

Ne ho┼č yazm─▒┼č Allah, bu d├╝nya, eda,
Nazl─▒ menek┼čeler, kundak ├╝st├╝nde…
├élem ├Âz keyfinde, b├Âcek de, ku┼č da;
Deme ki: ben yokum bu hâk üstünde.

Her tepe bir koyun, ben ├žoban idim;
Yere de, g├Â─če de heyecan idim!
Ben nerden bilirdim; nere can idim?!
Boy at─▒p bitmi┼čtim toprak ├╝st├╝nde.

Yanan oca─č─▒mda ba─čr─▒ k├Âzledim;
D├óv├óm─▒, can─▒mdan ├žok azizledim!..
Ak┼čamdan sabaha n├╗ru g├Âzledim:
Bir ┼čebnem misali yaprak ├╝st├╝nde.

Da─čdan da─ča konmak, bir ├Âm├╝r i┼čim;
Her zirve s─▒rr─▒na ├ó┼čiyan ku┼čum!
┼×ahlar g├Ârmedi─či g├╝n ge├žirmi┼čim:
Bir sa├žak alt─▒nda, ├žardak ├╝st├╝nde.

Bu, son g├Âz g├Âr├╝┼č├╝; bu, son nazlama;
─░ster s─▒zla g├Ân├╝l, ister s─▒zlama!..
Seda vermez saz─▒n, bir de sazlama;
K─▒smetin kalmad─▒ bulak ├╝st├╝nde.

├ç─▒kar goncas─▒ndan s├Âz birer birer;
Herkes ekti─čini ├ók─▒bet derer.
Pervaz kanatlardan kartallar t├╝rer:
Nesil kaymak tutar ocak ├╝st├╝nde.

Bakma her yazd─▒─č─▒m destan olmad─▒;
Kalbim ┼čen-d├╝─č├╝nden, yastan olmad─▒…
Gam etme ki: Memmed Aslan olmad─▒;
Ararsan bulursun varak ├╝st├╝nde…