BAYRAMÔÇÖIN D├ľN├ť┼×├ť

YAZAR : Hakk─▒ ┼×ENER sairimam01@hotmail.com

h_sener_yuzakidergisi-temmuz2015

Odas─▒n─▒n bir k├Â┼česinde oturmu┼č, kitap okuyordu. Kap─▒dan sel├óm vererek i├žeri giren o─člunu kar┼č─▒s─▒nda g├Âr├╝nce, kitap okumaya ara verip onunla ilgilenmeye ba┼člad─▒:

ÔÇťÔÇôRamazan, geldin mi o─člum? G├╝n├╝n nas─▒l ge├žti, neler yapt─▒n─▒z bug├╝n okulda?ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôElhamd├╝lill├óh, g├╝n├╝m ├žok g├╝zel ge├žti babac─▒─č─▒m. Derslerim de iyi, bug├╝n s├Âzl├╝ye kalkt─▒m, ├Â─čretmenimin sordu─ču t├╝m sorular─▒ cevaplad─▒m. ├ľ─čretmenim;

┬źÔÇôAferin Ramazan!┬╗ dedi. Sonra
ad─▒m─▒n neden Ramazan oldu─čunu sordu. Ben de;

┬źÔÇôRamazan ay─▒nda do─čmu┼čum, ondan…┬╗ dedim. Sonra;

┬źÔÇôOru├ž tutuyor musun?┬╗ dedi. Ben de;

┬źÔÇôEvet!┬╗ dedim.

┬źÔÇôNe kadar g├╝zel, Ramazan ve oru├ž birbirini ne g├╝zel tamamlam─▒┼č!┬╗ dedi. Biliyor musun babac─▒─č─▒m orucumu hi├ž bozmad─▒m…

Ramazan, bu sene ilk defa oru├ž tutuyordu. Ondan olacak ki heyecanl─▒yd─▒… O─čluyla konu┼čurken, bir anda kendisini ta eski g├╝nlerde buluverdi. K├Âylerinde bir ├ódet vard─▒. ├çocuk, e─čer m├╝b├órek kabul edilen g├╝nlerin birinde do─čmu┼čsa; ┬źAd─▒yla do─čdu.┬╗ derlerdi. Cuma gecesi do─čmu┼čsa, Cuma; arefe g├╝n├╝ do─čmu┼čsa, ├érif; bayram g├╝n├╝ do─čmu┼čsa, Bayram; RamazanÔÇÖda do─čmu┼čsa Ramazan ad─▒n─▒ verirlerdi.

Kendisi de bu gelene─če uyarak o─čluna Ramazan ad─▒n─▒ vermi┼čti. Babas─▒ da kendisine; bayram sabah─▒ do─čdu─ču i├žin, Bayram ad─▒n─▒ vermemi┼č miydi? Belki de; ┬ź├éhir ├Âmr├╝mde g├╝zel g├╝nlerini g├Âr├╝r de mutlu olurum…┬╗ diye umutlanarak o─čluna Bayram demi┼čti. ├çocuklu─čunun, gen├žli─činin ge├žti─či k├Ây├╝ g├Âz├╝n├╝n ├Ân├╝ne geldi. Bayram sabahlar─▒ arkada┼člar─▒yla gezdi─či, oynad─▒─č─▒; b├╝y├╝klerinin ellerini ├Âperek onlardan ├že┼čitli hediyeler ald─▒klar─▒ g├╝nler…

Yaz─▒n k─▒rda, bay─▒rlarda ko┼ču┼čturdu─ču g├╝nler… Ba─člar, bah├želer, evlerinin a┼ča─č─▒s─▒ndan akan dere; her g├╝n ├╝st├╝n├╝ ─▒slatm─▒┼č olarak eve d├Ân├╝p de annesinden azar i┼čitti─či anlar… Ge├žmi┼če dair ne varsa film ┼čeridi gibi ge├žip gitmeye ba┼člad─▒. K├Ây├╝n├╝ ne kadar ├Âzlemi┼č oldu─čunu fark etti… Uzun zamand─▒r gitmemi┼čti. Hep bir bahane, bir engel ├ž─▒km─▒┼čt─▒ kar┼č─▒s─▒na…

Bayrama iki g├╝n kalm─▒┼čt─▒. K├Âyde tatl─▒ bir tel├ó┼č, her tarafta haz─▒rl─▒klar, temizlik, boya-badana; tatl─▒lar, b├Ârekler, ├že┼čitli yemekler; herkes gelecek misafirlerini a─č─▒rlamaya haz─▒rlan─▒yordu. Bayramda herkes yak─▒ndan uzaktan k├Ây├╝ne gelir; dost, akraba, kom┼ču kar┼č─▒l─▒kl─▒ ziyaretle┼čmeler, ikramlar olurdu. Bayram co┼čkusunu b├╝t├╝n k├Âyl├╝ birlikte ya┼čamaya gayret ederdi.

─░ftar saatine yak─▒n, pencerenin kenar─▒nda oturan Kadir Bey, kar┼č─▒ da─č─▒n ete─činden do─čru uzan─▒p k├Âye gelen yola bak─▒yordu. Ta uzaktan bir araba ├ž─▒ksa fark ediliyordu. K├Ây├╝n yollar─▒ tozlu oldu─čundan; arabay─▒ g├Âremese bile, kalkan tozdan yollarda birinin oldu─ču anla┼č─▒l─▒yordu. Uzun zamand─▒r kom┼čular─▒n─▒n bekledikleri, tozu dumana kat─▒p gelmesine ra─čmen Kadir Beyin evine ├Âyle uzaktan gelen olmam─▒┼čt─▒. Kuzinenin ├╝zerindeki yemekleri kontrol etmekte olan Hatice Han─▒m, bir ara Kadir Beye seslendi;

ÔÇťÔÇôBey, Arife haber g├Ândermi┼č; bayram─▒n birinci ├žok ├Ânemli i┼čleri varm─▒┼č; ┬ź─░kinci g├╝n sabah erkenden gelirim!┬╗ demi┼č.ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôCan─▒ sa─č olsun han─▒m, canlar─▒ sa─č olsun. Tek huzurlar─▒ yerinde, ge├žimleri iyi olsun da biz de bir g├╝n sonra g├Âr├╝┼čelim. ArifeÔÇÖm gelir, gelir de BayramÔÇÖ─▒m.ÔÇŁ dedi.

Tekrar bak─▒┼člar─▒n─▒ yollara ├ževirdi. BayramÔÇÖ─▒n i┼či s─▒k─▒, kald─▒─č─▒ ┼čehir uzakt─▒. Kadir Beyin pek umudu yoktu ama yine de yollara bak─▒yordu.

Bayram, o ak┼čam eve erken geldi. Her zamanki yorgun, bitkin adam─▒n yerinde bu g├╝n olduk├ža ne┼čeli biri vard─▒. Daha iftara iki-├╝├ž saat vard─▒. E┼či merak etti:

ÔÇťÔÇôHay─▒rd─▒r bey, bug├╝n erkencisin ve de ├žok ne┼čelisin…ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôEvet han─▒m bug├╝n ├žok ne┼čeliyim. Bil bakal─▒m ne oldu?ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôNereden bileyim bey, anlatmad─▒n ki…ÔÇŁ

ÔÇťÔÇô─░┼čten bir hafta izin ald─▒m. Hatt├ó patronum, bayram har├žl─▒─č─▒ olarak ikramiye de verdi! Gelin bu bayram k├Ây├╝m├╝ze gidelim. Sen iftarl─▒─č─▒m─▒z─▒ haz─▒rlarken bir yandan da ├žantalar─▒m─▒z─▒ ayarlamaya bak, sahurda yola ├ž─▒k─▒yoruz.ÔÇŁ

G├╝ls├╝m Han─▒m ├žok sevindi, o da uzun zamand─▒r ailesini g├Ârememi┼čti. Ramazan, arkada┼člar─▒yla oynamaya gitti─činden iftar vaktine yak─▒n eve d├Ânm├╝┼čt├╝. Babas─▒n─▒n evde oldu─čunu fark edince, o da merakland─▒. ├ç├╝nk├╝ babas─▒ ├žo─ču zaman ezan okunurken gelirdi. Arada bir erken gelirdi, o da d─▒┼čar─▒da bir i┼či olup da erken bitirirse patron m├╝saade ederdi. Sofraya oturdular, ezan okunmak ├╝zere. Bayram, RamazanÔÇÖa bakarak dedi ki:

ÔÇťÔÇôO─člum sana bir s├╝rprizimiz var, yar─▒n k├Âye gidiyoruz. Sahur vakti yemeklerimizi yer yemez yola ├ž─▒kaca─č─▒z. Onun i├žin ter├óvihten sonra oyalanmak yok hemen yatmal─▒s─▒n.ÔÇŁ

Ramazan bu habere ├žok sevindi, ├Âyle ki yeme─čini nas─▒l yedi─čini fark edemedi bile. Ak┼čam namaz─▒ndan sonra babas─▒yla birlikte camiye gittiler. G├Ârd├╝─č├╝ arkada┼člar─▒yla bu mutlu haberi payla┼čmak istiyordu. Ter├óvihten sonra eve gelen Ramazan ve babas─▒, erkenden yatt─▒lar. Annesi; hem sahurda yiyeceklerini hem de ├žantalar─▒na neler konacak onlar─▒ ayarlarken, biraz ge├ž de olsa o da i┼čini bitirip istirahate ├žekildi. RamazanÔÇÖ─▒n g├Âz├╝ne uyku girmiyordu. Yata─č─▒nda bir o yana bir bu yana d├Ân├╝p durdu. Su i├žme bahanesiyle arada bir kalk─▒p saate bak─▒yordu. ┬źSahura ne kadar kald─▒?┬╗ diye. Nihayet, her sabah kendilerini uyand─▒ran emektar saatin sesiyle herkes uyand─▒. Sahur yemeklerini yedikten sonra, biraz oyalan─▒p sabah namaz─▒n─▒ k─▒larak yola ├ž─▒kt─▒lar. G├╝ls├╝m Han─▒m, Bayram Beyin yan─▒na oturdu, Ramazan da arka koltu─ča. Araban─▒n bir sa─č─▒na bir soluna ge├žerek etraf─▒n─▒ seyretmeye ├žal─▒┼č─▒yordu. Etraf─▒ndaki manzara o kadar h─▒zl─▒ kay─▒yordu ki ayr─▒nt─▒lar─▒ bir t├╝rl├╝ se├žemiyordu. Sanki arabayla de─čil de ku┼čun kanad─▒nda gidiyorlard─▒…

Daha iftara bir saat kadar vard─▒. Kadir Bey; evin ├Ân├╝ndeki bah├žede erik a─čac─▒ndan, yeni yeni k─▒zarmaya ba┼člayan eriklerden topluyordu. Kar┼č─▒ yolda duran bir arabay─▒ fark etti. Bakt─▒ arabadan inenler tan─▒d─▒k gibi. Dikkatlice bakt─▒─č─▒nda arabadan inen ilk ki┼činin Ramazan oldu─čunu anlad─▒. Pe┼činden babas─▒ ve annesi… Kadir Bey heyecanland─▒, g├Âzleri doldu, burnunun dire─čindeki s─▒zlamay─▒ hissetti. E┼čine seslendi. Biraz da y├╝ksek sesle ├ža─č─▒rd─▒─č─▒ i├žin Hatice Han─▒m, bir ┼čey oldu sand─▒:

ÔÇťÔÇôHan─▒m!.. Han─▒m!..ÔÇŁ

O esnada pencereye ├ž─▒kan Hatice Han─▒m;

ÔÇťÔÇôNÔÇÖoldu bey?ÔÇŁ dedi.

ÔÇťÔÇôHan─▒m, bayram geldi!ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôDaha bu g├╝n arife, g├╝ne┼č de batmad─▒. Hen├╝z son iftar─▒m─▒z─▒ yapmad─▒k…ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôHan─▒m, Arife de─čil. Bayram, Bayram!..ÔÇŁ

ÔÇťÔÇôArife haber yollam─▒┼č ya bayram g├╝n├╝ gelece─čim diye. Bey sen, hesab─▒ ┼ča┼č─▒rd─▒n galiba. Bug├╝n ├žok mu s─▒cakta kald─▒n yoksa? Hem bayram sabah olur, g├╝n batarken bayram m─▒ olurmu┼č? Daha bayram namaz─▒na gideceksin ondan sonra.ÔÇŁ

Kadir Bey, eliyle kar┼č─▒ yolu i┼čaret ederek;

ÔÇťÔÇôYahu Bayram, Bayram!ÔÇŁ deyince, Hatice Han─▒m gelenleri fark etti;

ÔÇťÔÇôKuzular─▒mm!ÔÇŁ demesiyle pencereden kaybolmas─▒ bir oldu. Ko┼čar ad─▒mlarla gelenlere do─čru yakla┼čt─▒, o─čluna, torununa, gelinine tekrar tekrar sar─▒ld─▒, hepsini bir ├ži├žek koklarcas─▒na teker teker koklad─▒. ├ľyle ya gelenler onun g├Ânl├╝n├╝n meyvesi, r├╗hunun ├ži├žekleriydi…