─░K─░ ─░HT─░YAR

Zahit GENÇ zahitgenc@gmail.com

Bir sonbahar günüydü, esiyorken bir rüzgâr,
K├╝├ž├╝k parkta g├Ârm├╝┼čt├╝m, geziyordu tek onlar.

Biri ┼čapka giymi┼čti, biri kara kalpakl─▒,
Y├╝zleri mahzun idi, g├Âzleri a─člamakl─▒.

─░ki ya┼čl─▒ bir olmu┼č oturmu┼č kanepeye,
Bak─▒p duruyorlard─▒, mezarl─▒kl─▒ tepeye.

Gelmi┼čten ve ge├žmi┼čten birazc─▒k konu┼čtular,
Belli ki baz─▒ ┼čeyler, g├Âr├╝┼č├╝p dan─▒┼čt─▒lar.

Dediler ├žok yan─▒ld─▒k, zannettik e─členmek ho┼č,
┼×imdi anlad─▒k ama ├Âm├╝r ge├žti ve bombo┼č.

G├Âzlerinden ya┼č akt─▒, s├╝z├╝ld├╝ damla damla,
Yava┼č yava┼č kalkt─▒lar, kalplerindeki gamla.

├çok ac─▒ bir hakikat d├Âk├╝ld├╝ dillerinden,
Yan─▒k bir ah ├žektiler, bir ah ki ta derinden.

├ľmr├╝m├╝z bo┼ča ge├žmi┼č, eyvah bize ki eyvah!
Neye yarar ┼čimdi ki, ├žekti─čimiz bu vah vah!