├ç─░FTE D├ť─×├ťN

YAZAR : Hakk─▒ ┼×ENER hakki_0111@hotmail.com

Yorucu bir g├╝n├╝n ard─▒ndan, herkes evlerine ├žekilmi┼č yatmaya haz─▒rlan─▒yordu. Evlerin
─▒┼č─▒klar─▒ birer birer s├Ânmeye ba┼člad─▒. Ay┼če Han─▒m yorgun; yorgun oldu─ču kadar da heyecanl─▒yd─▒. Nihayet ye─čeni Yakup da d├╝nyaevine giriyordu… Ak┼čam; bayrak dikme cemiyeti i├žin gelenlere yemek haz─▒rlam─▒┼č, ikram etmi┼č, sonra ortal─▒─č─▒ toparlam─▒┼č, bula┼č─▒klar─▒ y─▒kam─▒┼č, bir hayli yorulmu┼čtu. Ay┼če Han─▒m a┼č├ž─▒d─▒r. Yapt─▒─č─▒ yemekleri herkes severek yer. Onun i├žin de d├╝─č├╝n├╝ olanlar hep OÔÇÖna gelirler, Mutlu g├╝nlerini lezzetli yemeklerle daha da g├╝zelle┼čtirmek i├žin i┼čin ba┼č─▒nda bulunmas─▒n─▒ isterlerdi. O da kimseyi k─▒rmaz, kimin bir hay─▒rl─▒ i┼či olsa seve seve gelirdi.

Yatmadan ├Ânce ertesi g├╝n kendisine l├óz─▒m olacak malzemelerini haz─▒rlay─▒p hepsini bir heybeye koydu. Sabah erken Gedikli K├Ây├╝ÔÇÖne gidecek, k─▒zevine k─▒na yakmaya gelen misafirlere yemek haz─▒rlayacakt─▒.

Ay┼če Han─▒m, gece yar─▒s─▒na do─čru ancak yata─č─▒na uzanabilmi┼čti. Yorucu bir g├╝ne haz─▒r olabilmek i├žin uyumas─▒ gerekiyordu. Ne var ki heyecandan bir t├╝rl├╝ uykusu gelmiyordu… Kendi ├žocuklar─▒ akl─▒na geliyor, hayal aynas─▒nda her birini tek tek seyrediyordu. B├╝y├╝k o─čullar─▒n─▒n d├╝─č├╝nlerini hat─▒rl─▒yor, do─čup b├╝y├╝yen torunlar─▒ g├Âz├╝n├╝n ├Ân├╝ne geliyor; k─▒z─▒ gibi sevdi─či gelinlerinin, torunlar─▒yla birlikte bah├že kap─▒s─▒ndan ┬źana┬╗ diyerek girdiklerini g├Âr├╝yor, ko┼čup sar─▒lmak istiyor; bak─▒yor ki yata─č─▒nda… Y├╝z├╝nde tatl─▒ bir tebess├╝m olu┼čuyor.

MehmetÔÇÖi akl─▒na geliyor bu sefer. Y├╝z├╝ndeki tebess├╝m birden kayboluyor, g├Âzleri bu─čulan─▒yor, karanl─▒─č─▒n i├žinden g├Ârmek ister gibi g├Âzlerini iyice a├ž─▒yor, kalbi ince ince s─▒zl─▒yor, bak─▒┼člar─▒ kendine d├Ân├╝yordu.

Ka├ž ay olmu┼čtu g├Ârmeyeli?

Biraz d├╝┼č├╝nd├╝; ┬źon ├╝├ž ay, yok yok on d├Ârt ay oldu d├╝n.┬╗ dedi kendi kendine. ┬ź─░n┼č├óallah tez zamanda gelir onun da d├╝─č├╝n├╝n├╝ b├Âyle e┼č ile dost ile yapar─▒z.┬╗ diye ge├žirdi i├žinden. ├çocuklar─▒n─▒n hepsi i├žin du├ó etti;

ÔÇťAll├óhÔÇÖ─▒m, ac─▒lar─▒n─▒ g├Âsterme, bizi g├╝zel haberlerinden mahrum etme!ÔÇŁ dedi.

Ay┼če Han─▒m bir hayalden bir hayale dalarken gece bitivermi┼čti. K─▒nal─▒ horoz, uyan─▒p cemaati uyand─▒rmaya ba┼člam─▒┼čt─▒ bile. Derken sabah ezan─▒ da ba┼člad─▒. Yerinden do─črulup hu┼č├╗ i├žinde ezan─▒ dinledi. Abdest al─▒p namaz─▒ k─▒ld─▒ktan sonra, mutfa─ča ge├žip kahvalt─▒ haz─▒rlamaya ba┼člad─▒. E┼či Muhammed Amca da erkenden uyanm─▒┼č o da namaz─▒n─▒ k─▒lm─▒┼č tesbih ├žekiyordu.

├çatak K├Ây├╝ÔÇÖnde b├Âyle bir sonbahar sabah─▒ ya┼čanmaya de─čerdi do─črusu. A─čustos s─▒ca─č─▒, yerini serin g├╝nlere b─▒rakm─▒┼čt─▒. A─ča├žlar─▒n sararan yapraklar─▒;

┬ź┼×imdi ayr─▒l─▒k vaktidir. Ama ├╝z├╝lmeyin, bahar gelir yine ye┼čil yapraklar a├žar.┬╗ der gibiydi. Altm─▒┼č y─▒ll─▒k ├Âm├╝rlerinde hep b├Âyle olmu┼čtu ├ž├╝nk├╝.

Onlar daha sofradan kalkmadan ye─čeni geldi:

ÔÇťÔÇôTeyze araba haz─▒r seni bekliyoruz.ÔÇŁ dedi. Beraber evden ├ž─▒kt─▒lar. Malzemeleri koydu─ču heybeyi ye─čeni omzuna ald─▒. Beraberce kendilerini k─▒zevine g├Ât├╝recek minib├╝s├╝n yan─▒na vard─▒lar. Herkes gelmi┼čti, Ay┼če Han─▒m da geldi─čine g├Âre, hemen yola ├ž─▒kabilirlerdi, ├Âyle de yapt─▒lar.

Ay┼če Han─▒m minib├╝se binince birden durgunla┼čt─▒. Ak┼čamki heyecan─▒, hayalleri birden siliniverdi sanki i├žinden. D├╝─č├╝ne gidiyorlard─▒ ama hi├ž sevinesi gelmiyordu i├žinden. K├Ât├╝ bir ┼čey olacakm─▒┼č gibi bir his vard─▒ i├žinde. Yava┼č yava┼č ├çatak K├Ây├╝ÔÇÖn├╝ geride b─▒rak─▒p K─▒z─▒la─ča├ž K├Ây├╝ÔÇÖne do─čru yakla┼čt─▒lar. Oradan da GedikliÔÇÖye devam edeceklerdi.

Tepeleri birer birer ge├žerek Gedikli K├Ây├╝ÔÇÖne do─čru ilerlerken Ay┼če Han─▒m uzaklara bak─▒yordu. G├Âzleri sararan yapraklara tak─▒l─▒yor, ara s─▒ra d├╝┼čen yapraklar─▒ g├Ârd├╝k├že i├žinden bir ┼čeyler koptu san─▒yor, irkiliyordu. Yan─▒ndakileri hi├ž duymuyordu sanki. Elif Han─▒mÔÇÖ─▒n;

ÔÇťÔÇôEee Ay┼če, s─▒ra senin o─člana geliyor…ÔÇŁ demesiyle kendine geldi.

ÔÇťÔÇô─░n┼č├óallah bac─▒m in┼č├óallah, Allah hay─▒rl─▒s─▒n─▒ versin c├╝mlemize…ÔÇŁ dedi. K─▒sa bir yolculuktan sonra k─▒zevine vard─▒lar. Orada da bir tel├ó┼č bir heyecan vard─▒… Kolay m─▒ yeni akrabal─▒klar kuruluyor, iki k├Ây├╝n aras─▒ndaki da─člar daha kolay ge├žilecek ge├žitler g├Âsteriyordu iki tarafa.

K─▒zevinde biraz dinlendikten sonra hemen i┼če ba┼člad─▒lar. Kazanlar─▒n yerleri ayarland─▒, ke├žiler kesildi, fasulyeler, nohutlar ─▒sland─▒ b├╝y├╝k bir tel├ó┼č i├žerisinde. K─▒z taraf─▒ndan gelenlerin de yard─▒mlar─▒yla haz─▒rl─▒klar b├╝t├╝n h─▒z─▒yla devam ediyordu. Neredeyse sona yakla┼č─▒yordu haz─▒rl─▒klar.

Biraz sonra, sabahleyin kendilerini getiren minib├╝s kar┼č─▒ tepeden belirdi. ┬źHerh├ólde yolcu getirdi.┬╗ diye d├╝┼č├╝nd├╝ Ay┼če Han─▒m.

Ne var ki, minib├╝s k─▒zevine do─čru geliyordu. Oysa gelmesi beklenen herhangi biri yoktu. Minib├╝s, evin ├Ân├╝nde durdu. Ay┼če Han─▒m bakt─▒ ki Yakup da arabada. Damad─▒n ├Ânceden gelmesi ├ódetten olmad─▒─č─▒ i├žin Ay┼če Han─▒m YakupÔÇÖa tak─▒ld─▒:

ÔÇťÔÇôNe o o─člum, hasrete dayanamad─▒n m─▒ yoksa?ÔÇŁ dedi.

Yakup;

ÔÇťÔÇôYok teyze yok, bildi─čin gibi de─čil.ÔÇŁ dedi. Kendilerini kar┼č─▒layan kay─▒nbabas─▒n─▒n elini ├Âpt├╝:

ÔÇťÔÇôBaba ├žok ├Ânemli bir ┼čey konu┼čmam─▒z l├óz─▒m.ÔÇŁ diyerek birka├ž ad─▒m y├╝r├╝mesini i┼čaret etti. Belli ki herkesin duymas─▒n─▒ istemedi─či bir haber getirmi┼čti. Onlar; tel├ó┼čl─▒ tel├ó┼čl─▒ bir ┼čeyler konu┼čuyor, evin ├Ân├╝ndekiler de onlara bak─▒yordu. Biraz sonra geldiler. Yakup;

ÔÇťTeyze, hemen k├Âye d├Ânmemiz gerekiyor.ÔÇŁ dedi. Kimse bir ┼čey anlamam─▒┼čt─▒. D├╝─č├╝nden a┼č├ž─▒y─▒ al─▒p g├Ât├╝rmek ne demekti? Yoksa vaz m─▒ ge├žtiler? Yok can─▒m… Verilmi┼č, al─▒nm─▒┼č, d├╝─č├╝n ba┼člam─▒┼č… Olacak ┼čey de─čil, herkeste bir merak ba┼člam─▒┼čt─▒. YakupÔÇÖun kay─▒nbabas─▒;

ÔÇťAy┼če abla! Siz gidin, buray─▒ merak etmeyin!ÔÇŁ dedi sadece.

Ay┼če Han─▒m, olanlara bir anlam verememi┼čti ama; ┬źHerh├ólde ├žok ├Ânemli bir ┼čey var ki gitmek gerekiyor.┬╗ diye d├╝┼č├╝nd├╝. Hemen minib├╝se binip yola koyuldular. Yolda Ay┼če Han─▒m dayanamay─▒p;

ÔÇťÔÇôYakup! O─člum ne oldu?ÔÇŁ dedi.

Yakup;

ÔÇťÔÇôAy┼če teyze! Mehmet abim geliyormu┼č.ÔÇŁ dedi sadece.

Ay┼če Han─▒m:

ÔÇťÔÇôVay MehmetÔÇÖim geliyormu┼č ha ne g├╝zel… ├çifte d├╝─č├╝n oluyor desene Yakup! O da seni ├žok severdi. Bak teskeresini senin d├╝─č├╝ne denk getirmi┼č. Ne g├╝zel!.. Kuzum benim, aslan y├╝reklim. MehmetÔÇÖim!ÔÇŁ

Ay┼če Han─▒m, heyecandan ne diyece─čini bilemiyordu.

ÔÇťÔÇôM├╝jdene ne istersin Yakup? diyece─čim ama zaten en ├žok istedi─čin, yar─▒n evinde olacak. Sa─č olas─▒n ye─čenim.ÔÇŁ dedi. Art─▒k hep Ay┼če Han─▒m konu┼čuyordu, g├Ârd├╝─č├╝ r├╝yalardan, en son gelen mektuptan… Minib├╝ste bulunan di─čer yolcular hi├ž konu┼čmad─▒lar. ├çatakÔÇÖa da gelmi┼člerdi zaten.

Ay┼če Han─▒m, eve do─čru ilerlerken hi├ž al─▒┼č─▒k olmad─▒─č─▒ bir hareketlilik, bir kalabal─▒k fark etti. Ev, ├žok kalabal─▒k ama kimse konu┼čmuyor. Herkes dilini yutmu┼čtu sanki. Kim g├Âz g├Âze gelse sessizce akan ├že┼čmeler gibi g├Âzya┼člar─▒ ba┼čl─▒yordu akmaya.

O gece sabaha kadar uyumad─▒lar, Mehmet geliyordu, herkes onu kar┼č─▒lamaya haz─▒rlan─▒yordu.

Ertesi g├╝n k├Ây meydan─▒nda bir kalabal─▒k toplanm─▒┼čt─▒ ki daha o k├Ây kurulal─▒ b├Âyle bir kalabal─▒k g├Âr├╝lmemi┼čti. G├Ârebildi─čin her yer insan. Herkes MehmetÔÇÖi kar┼č─▒lamaya ve YakupÔÇÖun d├╝─č├╝n├╝ne gelmi┼čti. Biraz sonra kalabal─▒─č─▒n en ├Ân├╝nde k─▒rm─▒z─▒lar giymi┼č biri belirdi.

Herkes ona bak─▒yordu. O k─▒rm─▒z─▒lar i├žinde gelen, YakupÔÇÖun al duvakl─▒ gelini de─čil, MehmetÔÇÖin al bayra─ča sar─▒lm─▒┼č tabutuydu!
____________

NOT: Hik├óye ayn─▒ ile v├ók├«dir. Adana Saimbeyli K─▒z─▒la─ča├ž K├Ây├╝ n├╝fusuna kay─▒tl─▒, amcam o─člu, okul arkada┼č─▒m, can karde┼čim Mehmet ┼×ENERÔÇÖin ┼čeh├ódeti… B├╝t├╝n ┼čehidlerimizi rahmetle an─▒yorum. 29 Kas─▒m 1996 tarihini yeniden hat─▒rlad─▒m…