CENNET ÇİÇEKLERİ

Fatih GARCAN fatihgarcan@hotmail.com

Gen├ž, gayretli bir imam-hatipti Yusuf Hoca. Ba┼čar─▒lar─▒n─▒n bir meyvesi olarak k─▒sa zamanda fark edilmi┼č, ┼čehir merkezindeki camilerden birine tayin olmu┼čtu.

M├╝tebessim ├žehresi, d├óv├╗d├« sesi ve yard─▒mseverli─či ile k─▒sa s├╝rede kendini sevdirmesini bildi. Cami, bir k├╝lliye misali, namaz vakitleri d─▒┼č─▒nda da dolup ta┼č─▒yordu.

Bu merkez├« caminin lojman─▒ yoktu. Fakat cami derne─činin deste─či ile k─▒sac─▒k bir zamanda bu mesele de ├ž├Âz├╝me kavu┼čmu┼čtu. Cemaat, hocalar─▒n─▒ kiradan kurtarmak i├žin seferber oldu.

Bu ihtiya├ž i├žin, zaman─▒nda al─▒nm─▒┼č olan arsaya hemen temel at─▒ld─▒. Yaln─▒z, in┼čaatla beraber kendini g├Âsteren ba┼čka bir s─▒k─▒nt─▒ vard─▒. Lojman i├žin ayr─▒lan arsaya kom┼ču olan Ayten Han─▒m, bu durumdan hi├ž de memnun de─čildi. Her f─▒rsatta memnuniyetsizli─čini dile getiriyor; dilini yay, s├Âzlerini ise ok gibi kullanarak bu hay─▒rsever insanlar─▒n g├Ân├╝llerini yaralamaktan geri durmuyordu. Yine bir bahar sabah─▒ omzunda ┼čal─▒, in┼čaat─▒n ba┼č─▒na geldi:

ÔÇôZaten bu memlekette bir tek hocalar var! Ne varsa hocalara… C├ón─▒m bah├žeyi ne h├óle getirdiniz!

Bu duruma ilk defa ┼čahit olan Yusuf Hoca, dernek ba┼čkan─▒ Mustafa Beye;

ÔÇťÔÇôA─čabey! Bu teyze kimdir?ÔÇŁ dedi.

ÔÇôSenin kom┼čun olacak ki┼či hoca efendi. Biraz ters bir kad─▒n, maharetinle ├╝stesinden gelirsin umar─▒m. Senin i├žin pek de kolay bir mesele de─čil ama…

Mustafa Bey; bu hay─▒rl─▒ hizmete g├Âlge d├╝┼čmesin isteyip, alttan alsa da Ayten Han─▒m─▒ durdurmak m├╝mk├╝n de─čildi.

ÔÇôAyten Teyze, bak bu aile, senin elin aya─č─▒n olacak ├žok g├╝zel bir aile. Ben sana ┼čeker gibi bir kom┼ču getiriyorum, senin yapt─▒─č─▒na bak!

Ayten Han─▒m, ├Âfkesini kusarcas─▒na konu┼čtu:

ÔÇôBen hizmet falan istemiyorum. Lojman da istemiyorum, kom┼ču da istemiyorum, imam da!..

Mustafa Bey, g├Â─čs├╝n├╝ derin bir nefesle doldurdu. Belki ├žok ┼čey s├Âyleyecekti; ama her ┼čeyi zamana b─▒rakmay─▒ tercih etti:

ÔÇôTeyze, ┼čimdi k─▒z─▒yorsun; ama yar─▒n bana du├ó edeceksin.

ÔÇôH─▒h… Ne demezsin!

Yusuf Hoca, Ayten Han─▒m─▒n bu tavr─▒na ├žok ├╝z├╝ld├╝:

ÔÇôMustafa a─čabey, bu han─▒m─▒ bu kadar ├Âfkelendirmeye gerek yok! Vars─▒n olsun, ├Âdedi─čimiz kirayla kalal─▒m. Bir g├Ân├╝l y─▒kmaktansa ├Âm├╝r boyu kira ├Âdemeye r├óz─▒y─▒m. Hem baksana dili zehir gibi…

ÔÇôHocam orada bir dur bakal─▒m. ├ľncelikle biz kimsenin hakk─▒n─▒ gasp etmiyor, arsam─▒z ├╝zerinde in┼čaat yap─▒yoruz. Onun bir hak iddias─▒ yok. Bir de onun o sinirli h├óline bak─▒p da hemen pes etme. Onunki can─▒n─▒n yang─▒nl─▒─č─▒ndan…

ÔÇôNas─▒l yani? Biz onun can─▒n─▒ yakacak ne yapt─▒k ki?

ÔÇôSen bir ┼čey yapt─▒n demedim hocam. O, kederli bir kad─▒n. Beyi y─▒llar ├Ânce yurt d─▒┼č─▒nda ├žal─▒┼čma d├óv├ós─▒na bir gitmi┼č, pir gitmi┼č. Tek evl├ód─▒ olan o─člunu da bin bir zahmet ile okutup ├╝niversiteye yerle┼čtirmi┼č. O da bir sa├ž─▒ uzun sevdas─▒na kap─▒lm─▒┼č. Ayten Han─▒m o─člunun yan─▒nda kalmas─▒n─▒ istemi┼č, gelin ile anla┼čamay─▒nca o─člu ile de ters d├╝┼čm├╝┼čler. O─člu da ├Âylece b─▒rakm─▒┼č gitmi┼č. Bizim Ayten Teyze o g├╝n bug├╝nd├╝r yaln─▒z ve hayata k├╝s. Kimseye eyvallah etmez. Kimseye de faydas─▒ olmaz…

ÔÇôHakikaten kederi, kedermi┼č… Kimse imtihans─▒z de─čilmi┼č a─čabey, kimse…

ÔÇôBug├╝ne kadar kullanmad─▒─č─▒m─▒z i├žin, arsay─▒ bah├žesi gibi kullan─▒yordu. Yeti┼čtirdi─či ├╝├ž-be┼č ├ži├žekle teselli buluyordu. Biz de bu lojman─▒ dikmekle onun damar─▒na basm─▒┼č olduk.

ÔÇôDesene, bu teyzenin g├Ânl├╝n├╝ almak kolay olmayacak.

ÔÇôOras─▒ senin sanat─▒n hocaefendi, ben anlamam! Bana bir ┼čey d├╝┼čerse de elimden geleni yapar─▒m…

ÔÇôAllah r├óz─▒ olsun a─čabey…

ÔÇôHocam; bu arada ben ├Ân├╝m├╝zdeki g├╝nlerde, o─član─▒n oraya ta┼č─▒n─▒yorum. Bu mahalle de mahalleli de sana em├ónet…

ÔÇôEyvallah a─čabey. Ba┼č─▒mla bir…

Yusuf Hocay─▒ cidd├« bir sorumluluk bekliyordu. ├ç├╝nk├╝ o, Peygamber EfendimizÔÇÖin kom┼ču hukukuna ne denli ehemmiyet verdi─činin fark─▒nda idi.

Lojman in┼čaat─▒ bitmi┼č ve Yusuf Hoca lojmana ta┼č─▒nm─▒┼čt─▒. Fakat, kom┼čusunun g├Ânl├╝n├╝ nas─▒l kazanabilece─či akl─▒ndan bir an olsun ├ž─▒km─▒yordu.

Sonunda e┼či S├óre Han─▒mla bir ├žare buldular. Madem, bu arsaya lojman yaparak, onun ├ži├žeklerini elinden alm─▒┼člard─▒; ┼čimdi onun g├Ânl├╝n├╝ yine ├ži├žeklerle fethedebilirlerdi.

Han─▒m─▒yla beraber tedirgin bir ┼čekilde Ayten Han─▒m─▒n kap─▒s─▒ndayd─▒lar. Korkular─▒ bo┼čunayd─▒. ├ç├╝nk├╝ kap─▒y─▒ a├žan Ayten Han─▒m─▒n aksilik yapmaya mec├óli yoktu. Rengi u├žmu┼č, zar zor nefes al─▒r bir h├ólde kar┼č─▒lar─▒na ├ž─▒kt─▒. Nefret etti─či kom┼čular─▒n─▒n elindeki menek┼čelere tak─▒lan g├Âzleri bir anda karard─▒ ve ya┼čl─▒ kad─▒n oldu─ču yere y─▒─č─▒ld─▒.

Yusuf Hoca hemen bir ambul├óns ├ža─č─▒rd─▒ ve kom┼čusunu hastah├óneye yeti┼čtirdi. Te┼čhis, kalp krizi idi. Doktor;

ÔÇťÔÇôBelki birka├ž dakika daha ge├ž kal─▒nsa Ayten Han─▒mÔÇÖ─▒ kaybedebilirdik. Kendisiyle kim ilgilenir?ÔÇŁ deyince;

S├óre Han─▒m hi├ž sa─č─▒na soluna bakmadan hemen ├Âne at─▒ld─▒:

ÔÇôBuyurun Doktor Bey!

Birka├ž g├╝n i├žinde taburcu olunca Yusuf Hoca ve ailesi Ayten Han─▒m─▒n etraf─▒nda ├ódeta perv├óne oldu. Bu ilgi kar┼č─▒s─▒nda Ayten Han─▒m─▒n o ab├╗s ├žehresi g├╝nden g├╝ne n├╗r├ón├«le┼čiyor, kendisi hem maddeten hem m├ónen s─▒hhate kavu┼čuyordu. Hastal─▒─č─▒n da vermi┼č oldu─ču hassas ruh h├óli, bamba┼čka bir kayna┼čma vesilesi olmu┼čtu.

Niyet h├ólis olunca, All├óhÔÇÖ─▒n yard─▒m─▒ ile sevgi ve muhabbet tohumlar─▒ k─▒sa zamanda ├ži├žek a├žt─▒. Yusuf Hoca ve e┼či; g├╝ld├╝, begonyayd─▒, menek┼čeydi derken Ayten Han─▒m─▒n g├Ânl├╝n├╝ fethettiler. Zor zamanlar─▒nda bir an olsun onu yaln─▒z b─▒rakmad─▒lar. ├ľyle ki bilmeyenler Ayten Han─▒m─▒ S├óre Han─▒m─▒n annesi zannediyordu.

Ayten Han─▒m ├ž─▒rp─▒n─▒rcas─▒na hayata tutunmaya ├žal─▒┼č─▒yordu; l├ókin o─člu DavutÔÇÖun hayali onun o bu─čulu g├Âzlerinden hi├ž gitmiyordu. Bu durum Yusuf Hocan─▒n g├Ânl├╝nde bir ukde h├ólini ald─▒. Bir s├╝re ara┼čt─▒rd─▒ktan sonra DavutÔÇÖun izini buldu. Ayten Han─▒ma hi├žbir ┼čey s├Âylemedi. Ama DavutÔÇÖa ula┼čt─▒─č─▒nda kar┼č─▒la┼čt─▒─č─▒ manzara i├žler ac─▒s─▒ idi. Davut; pe┼činden gitti─či k─▒z taraf─▒ndan terk edilmi┼č, eve d├Ânmeye de y├╝z bulamam─▒┼č, kendini peri┼čan bir hayat─▒n kollar─▒na b─▒rakm─▒┼čt─▒. Daha ├Ânce foto─čraf─▒n─▒ g├Ârd├╝─č├╝ o boyu posu yerinde, yak─▒┼č─▒kl─▒ delikanl─▒; kalbi kaskat─▒ kesilmi┼č, ├ž├Âkm├╝┼č bir h├ólde idi. Ruh d├╝nyas─▒n─▒n da yozla┼čt─▒─č─▒ndan olsa gerek, annesinden s├Âz dah├« ettirmedi. Hoca, bu g├Ân├╝l seferinden eli bo┼č d├Ân├╝yordu…

Yusuf Hoca, girdi─či hac imtihan─▒n─▒ kazanm─▒┼čt─▒. Bu y─▒l vazifeli olarak mukaddes yolculu─ča ├ž─▒kacakt─▒. Fakat Davut meselesine ├╝z├╝len aile, buna g├Ânl├╝nce sevinememi┼čti bile. Konu┼čurlarken S├óre Han─▒m e┼čine az rastlan─▒r bir teklifte bulundu:

-Bey, hani biz bir hayal kuruyorduk ya; e─čer imtihan─▒ kazan─▒rsan biriktirdi─čimiz para ile beni de yan─▒nda g├Ât├╝recektin. ┼×imdi ricam, benim yerime Ayten Teyzeyi g├Ât├╝rmen… Ya┼č─▒m─▒z gen├ž, biz belki ba┼čka bir f─▒rsat daha bulur gideriz, ama o…

Yusuf Bey ├žok duyguland─▒. ┼×├╝k├╝r g├Âzya┼člar─▒yla nemli bak─▒┼člar─▒yla, han─▒m─▒na ┼č├Âyle dedi:

ÔÇôHan─▒m, iyi dersin de… Ben senin hacca gitmeyi ne kadar ├žok istedi─čini bilirim…

ÔÇôE─čer benim iste─čim h├ólisse Allah bir kolayl─▒─č─▒n─▒ verir…

ÔÇôVerir elbet ya… Yar─▒n i┼člemler ba┼čl─▒yor. M├╝ft├╝l├╝─če gidip gerekli ba┼čvuruyu yapay─▒m o zaman.

Yusuf Hoca, ertesi g├╝n m├╝ft├╝l├╝─č├╝n ├Ân├╝nde dernek ba┼čkan─▒ Mustafa Beyle kar┼č─▒la┼čt─▒. Mustafa Bey mahalleden ta┼č─▒nd─▒ ta┼č─▒nal─▒ pek g├Âr├╝┼čememi┼člerdi. K─▒sa bir ho┼č-be┼čten sonra Mustafa Bey:

ÔÇôAyten Teyzeyle aran nas─▒l hocam?.. ├çok ├žektiriyor mu?

ÔÇôO g├╝nler geride kald─▒ Mustafa A─čabey. Elhamd├╝lill├óh aram─▒z ├žok iyi…

Yusuf Hoca kom┼čusuyla geldikleri durumu bir ├ž─▒rp─▒da anlatt─▒. Mevzu, e┼činin yerine Ayten Han─▒m─▒ hacca g├Ât├╝rme karar─▒na gelince Mustafa Bey;

ÔÇôNe yani? Sen yenge han─▒m yerine kom┼čunu mu g├Ât├╝receksin?

ÔÇôEvet a─čabey. ┼×u an kay─▒tlar i├žin buraday─▒m.

ÔÇôOlur mu ├Âyle ┼čey can─▒m! Hi├ž anlamam, Ayten Han─▒m─▒n hac masraflar─▒ bana ait!

Yusuf Hoca itiraz ettiyse de Mustafa Bey karar─▒nda samimiydi. Yusuf Hoca da Mustafa Beyin hayr─▒na m├ón├« olmamak i├žin kabul etti ve solu─ču Ayten Han─▒m─▒n kap─▒s─▒nda ald─▒:

ÔÇôTeyze, o─čluna ula┼čman─▒n sa─člam bir yolunu buldum!

ÔÇôHay─▒rd─▒r hocam, neymi┼č o sa─člam yol?

ÔÇôDu├ólar─▒n ├žar├žabuk kabul oldu─ču, yery├╝z├╝n├╝n en kutlu mek├ón─▒na gidece─čiz seninle…

ÔÇôAnlamad─▒m!..

ÔÇôBeraber hacca gidiyoruz in┼č├óallah Ayten Teyzem. Hemen haz─▒rl─▒klara ba┼člasan iyi edersin.

ÔÇôHocam… Ben senin hakk─▒n─▒ nas─▒l ├Âderim! ├çok da kalbini k─▒rd─▒m…

Yusuf Hoca, kom┼čusunu hi├ž utand─▒rmadan tebess├╝mle m├╝saade istedi.

Beklenen g├╝n gelmi┼čti.

Mustafa Bey de kafileyi u─čurlayanlar aras─▒ndayd─▒. Usulca hocaya sokuldu:

ÔÇôHocam, DavutÔÇÖu ikna etme i┼čini de iznin olursa ben h├ólletmek istiyorum.

Yusuf Hoca, Cen├ób-─▒ HakkÔÇÖ─▒n kudretine teslimdi:

ÔÇôE─čer yapabilirsen, ne iyi olur biliyor musun!

ÔÇôNasip… En az─▒ndan ┼čans─▒m─▒ deneyece─čim.

Ayten Han─▒m─▒n K├óbe-i Muazzama kar┼č─▒s─▒nda g├Âzya┼člar─▒yla du├ó etti─či esnada, Mustafa Bey de DavutÔÇÖun akl─▒n─▒ vard─▒rmakla me┼čguld├╝. ├çocuklu─čundan beri sevip sayd─▒─č─▒ Mustafa Amcas─▒n─▒n s├Âzleri miydi g├Ânl├╝n├╝ yumu┼čatan, yoksa mukaddes topraklardaki du├ólar m─▒, bilinmez; fakat Davut, annesinin hacdan d├Ânece─či g├╝n├╝ iple ├žekiyordu art─▒k. Ellerinden ├Âpmek ve hakk─▒n─▒ hel├ól ettirmek i├žin…

Havaliman─▒nda Ayten Han─▒m, o─člunu g├Âr├╝r g├Ârmez ┼č├╝k├╝r secdelerine kapand─▒. Mutlulu─ču tarife s─▒─čmazd─▒… O─člu ile beraber evine d├Ân├╝┼č├╝ r├╝ya gibiydi…

Gecenin sabaha yakla┼čt─▒─č─▒ saatleri idi. Ayten Han─▒m yine s─▒rt─▒nda ┼čal─▒, evinin ├Ân├╝nde bekliyordu. Bu sefer yan─▒nda yeg├óne ├ži├že─či DavutÔÇÖu da vard─▒. Yusuf Hocan─▒n sabah namaz─▒ i├žin evden ├ž─▒k─▒┼č─▒n─▒ bekliyorlard─▒. Nihayet lojman─▒n d─▒┼č kap─▒ ─▒┼č─▒─č─▒ yand─▒ ve Yusuf Hoca kap─▒dan g├Âr├╝nd├╝. Ayten Han─▒m, elini o─člunun omzuna koydu ve:

ÔÇôArd─▒n─▒zca namaz k─▒lsa olur mu?

ÔÇôTabi├« ki teyzem… Neden olmas─▒n?

Yusuf Hoca, bir karde┼č misali DavutÔÇÖun koluna girdi ve camiye do─čru y├╝r├╝meye ba┼člad─▒lar.

Ayten Han─▒m, onlar─▒ b├Âyle g├Âr├╝nce g├Âzya┼člar─▒n─▒ tutamad─▒: ÔÇťSize ├╝├ž-be┼č ├ži├že─čim yok oluyor diye etmedi─čim eziyet kalmad─▒. ┼×imdi ise Rabbim bana iki d├╝nyal─▒k ├ži├žeklerimi, cennet ├ži├žeklerimi ba─č─▒┼člad─▒.ÔÇŁ diye m─▒r─▒ldand─▒. N├ózenin ├ži├žeklerinin ard─▒ndan hafif├že seslendi:

ÔÇôYusuf Hocam, Allah senden r├óz─▒ olsun. Seni ahl├ók─▒yla ahl├ókland─▒─č─▒n Peygamberler Sultan─▒ÔÇÖna kom┼ču eylesin…