SEVG─░Y─░ ─░KT─░DARA GET─░REB─░LMEK

Ayla A─×ABEG├ťM aylaagabegum@hotmail.com

Ekim ve Kas─▒m aylar─▒, i├žimize ak─▒tt─▒─č─▒m─▒z g├Âzya┼člar─▒yla dolup ta┼čt─▒. Vatan u─čruna verdi─čimiz ┼čehidler ve sonra Van depremi… Ayn─▒ anda her ┼čeyi unutup, birlik i├žinde yaralar─▒m─▒z─▒ sarmaya ├žal─▒┼čmam─▒z. Van ve civar k├Âylerin yard─▒m─▒na ay─▒r─▒m yapmadan ko┼čmam─▒z… T├╝rk milletinin ├ža─člar i├žinde destanla┼čan r├╗hunun ayn─▒ anda ay─▒r─▒m yapmadan birle┼čmesi…

Ge├žen zaman i├žinde baz─▒ kareler h├óf─▒zalardan silinmezse, yapaca─č─▒m─▒z projeleri hayata ge├žirmek daha kolay olacakt─▒r. Yard─▒m konvoylar─▒ yoldad─▒r ve ya─čmac─▒lar ├žad─▒rlar─▒, yiyecekleri ya─čmalamaktad─▒rlar… Ya─čmac─▒lar─▒n kimler oldu─ču daha sonra resm├« makamlarca a├ž─▒klanm─▒┼čt─▒r. Y├Âre halk─▒, bu a├ž─▒klamalar─▒n ne anlama geldi─čini anlam─▒┼čt─▒r. Yard─▒m konvoylar─▒n─▒n, o b├Âlgeye tedbirsiz g├Ânderilmesinin neticesi, bizim daha sonraki yard─▒mlarda dikkatli olmam─▒z─▒ sa─člam─▒┼čt─▒r.

├çad─▒rlara sevinerek giren halk─▒n g├Âr├╝nt├╝lerinin yan─▒nda bir resim karesi hepimizi ┼ča┼č─▒rtm─▒┼čt─▒r. Y─▒k─▒lmayan bir ev bah├žesinde ┬źl├óz─▒m olur┬╗ diye kurulmu┼č bir ├žad─▒r… Y─▒k─▒lan binalar─▒n sahibi olan m├╝teahhitin evi y─▒k─▒lmam─▒┼čt─▒r, buna ra─čmen bir ├žad─▒r alm─▒┼čt─▒r.

1999 depreminden sonra ge├žen zaman i├žinde yap─▒lan evler y─▒k─▒lm─▒┼čsa, su├žlu kimdir? Anlayabilirsek ┬źsu├žlu hepimiziz┬╗ demek isterim. Kanunlar yeterli miydi? De─čilse, ┬źtedbir almayan b├╝t├╝n yetkililer┬╗; yeterliyse, ┬źkanunlar─▒ uygulamayanlar┬╗ diyerek i┼čin i├žinden s─▒yr─▒labilir miyiz? ┬źHepimiz su├žluyuz!┬╗ diyerek d├╝┼č├╝nmeye ├žal─▒┼čal─▒m…

M├╝teahhitler, m├╝hendisler, yap─▒ya imza atanlar, onlar─▒ kontrol etmekle vazifeli olanlar, bu ger├žekleri bildikleri h├ólde bu konular─▒ g├╝ndeme getirmeyen bas─▒n mensuplar─▒, televizyoncular… Bitmedi. Bu konuyu bilen ve kamuoyu olu┼čturmak i├žin devaml─▒ m├╝cadele etmeyen ├Â─čretim ├╝yeleri, son olarak, denetleme g├Ârevini ├╝stlenmeyen bizler…

Sermayeyi biriktirenler, gelecek tehlikeyi g├Ârd├╝kleri i├žin, bu s├╝re i├žinde depreme dayan─▒kl─▒ binalar─▒n oldu─ču siteler yapt─▒lar. O sitelerde ayn─▒ gelir durumunda olan insanlar oturmaya ba┼člad─▒. As─▒rlar─▒n i├žinde gelir durumundan dolay─▒ ayr─▒lmayan insanlar─▒n ya┼čad─▒─č─▒ ├╝lke de─či┼čiyordu. Bu; ├╝lkenin de─čil, ─░sl├óm├« medeniyetin fark─▒na var─▒lmadan de─či┼čtirilmesiydi.

Y├╝zy─▒llar─▒n i├žinde, Y├╗nusÔÇÖun m─▒sralar─▒ ile g├Âzya┼č─▒ d├Âken m├╝sl├╝man T├╝rk halk─▒n─▒n bir k─▒sm─▒ Y├╗nusÔÇÖun d├╝nyas─▒ndan uzakla┼č─▒yordu. Bu uzakla┼čman─▒n sonunda ka├ž─▒n─▒lmaz bir sonu unutmu┼čtuk. Ne yaparsak yapal─▒m; il├óh├« adalete kar┼č─▒ koyamayacak, ayn─▒ sonda birle┼čecektik. Ya┼čad─▒─č─▒m─▒z hayat─▒n ┼čiiri bizi kendimize getirebilir diye du├ó ederken, s├Âz├╝ s├Âz ustas─▒na b─▒rakal─▒m:

Sana ibret gerek ise,
Gel g├Âresin bu sinleri…
Ger ta┼č isen eriyesin,
Bak─▒p g├Âricek bunlar─▒…

┼×unlar ki ├žoktur mallar─▒,
G├Âr nice oldu h├ólleri,
Sonucu bir g├Âmlek giymi┼č,
Onun da yoktur yenleri…

Hani m├╝lke ┬źbenim┬╗ diyen,
K├Â┼čk ├╝ saray be─čenmeyen,
┼×imdi bir evde yatarlar,
Ta┼člar olmu┼č ├╝st├╝nleri…

Bunlar eve girmeyeler,
Zühd ü tâat kılmayalar,
Bu beyli─či bulmayalar,
Zira ge├žti devranlar─▒…

Hani ol ┼čirin s├Âzl├╝ler,
Hani ol g├╝ne┼č y├╝zl├╝ler,
┼×├Âyle gaip olmu┼č bunlar,
Hi├ž belirmez ni┼čanlar─▒…

Bunlar bir vakt be─čler idi,
Kap─▒c─▒lar korlar idi,
Gel ┼čimdi g├Âr bilmeyesin,
Be─č kang─▒d─▒r, ya kullar─▒…

Ne kap─▒ vard─▒r giresi,
Ne yemek vard─▒r yiyesi,
Ne ─▒┼č─▒k vard─▒r g├Âresi,
D├╝n olmu┼čtur g├╝nd├╝zleri…

Bir gün senin dahî Yûnus,
Benim dediklerin kala,
Seni dah├« b├Âyle ede,
Nitekim etti bunlar─▒…

Bir m├╝teahhit, bir m├╝hendis, bir belediye ba┼čkan─▒, bir mimar ve kontrol mekanizmas─▒n─▒ elinde tutanlar Y├╗nusÔÇÖu duyarsa, hissederse hayat─▒ de─či┼čebilir. Sermayedar Y├╗nusÔÇÖu anlarsa; ┬źSiteler de─či┼čmeli, zenginle, az gelirli, orta gelirli ayn─▒ yerde g├Âsteri┼čten uzak, bulu┼čmal─▒.┬╗ diyecektir. Bu ortak hayat, b├╝t├╝n kesimlerin e─čitilmesini sa─člayacakt─▒r. Hayatta madd├« olan her ┼čey y─▒k─▒labilir, sevgi kalesini kimse y─▒kamaz. Yang─▒nlar, depremler tabi├« ├ófetler, tabi├« b├╝t├╝n fel├óketler; sevgiyle kenetlenen insanlar─▒n g├╝c├╝yle a┼č─▒lacakt─▒r.

ÔÇťGel, gel aram─▒za kat─▒l; biz HakkÔÇÖa g├Ân├╝l vermi┼č a┼čk insanlar─▒y─▒z!

Gel, gel bize kat─▒l da sevgi kap─▒s─▒ndan i├žeriye giriver, giriver ve evimizde bizimle beraber otur.

Gel birbirimizle i├žten konu┼čal─▒m… (G├Ân├╝llerimizle sarma┼č-dola┼č olal─▒m da) kulaklardan, g├Âzlerden gizli konu┼čal─▒m… G├╝ller gibi dudaks─▒z ve sessiz g├╝l├╝┼čelim… T─▒pk─▒ d├╝┼č├╝nce gibi dudaks─▒z-dilsiz g├Âr├╝┼čelim… Mademki hepimiz biriz, birbirimize dilsiz-dudaks─▒z g├Ân├╝lden seslenelim…

Mademki ellerimiz kenetli, gel bu h├ólden bahisler a├žal─▒m; el-ayak, g├Ân├╝l hareketlerini daha iyi anlar, ├Âyle ise gel dilimizi tutal─▒m, titreyen g├Ân├╝llerimizle konu┼čal─▒m.ÔÇŁ (Hazret-i Mevl├ón├ó)

Haberlerde her g├╝n VanÔÇÖda ya┼čayanlar─▒n hayat─▒n─▒ bir film gibi seyrederken, h├ólden h├óle ge├žiyoruz. Sonra bomba gibi bir haberle sars─▒l─▒yoruz.

Bedelli askerlik, vicdan├« ret… ┼×ehid haberini alan annelerin, babalar─▒n, e┼člerin, karde┼člerin hayk─▒r─▒┼člar─▒ kulaklar─▒m─▒zda… Hepsinin son s├Âzleri: ┬źEvl├ótlar─▒m─▒z vatana fed├ó olsun.┬╗

Ya┼čad─▒klar─▒ evlere ve hayatlar─▒na bak─▒yoruz. M├╝tev├óz─▒ bir hayat ya┼čayan; malda, m├╝lkte g├Âz├╝ olmayan insanlar… Nedense bir vill├óda ya┼čayan, bir i┼čadam─▒, b├╝rokrat, ├╝st d├╝zey ┼čehid ailesini g├Âremiyoruz. Muhakkak, onlar─▒n feryatlar─▒ da ayn─▒ olacakt─▒r. Onlar da; ┬ź├çocuklar─▒m─▒z vatana fed├ó olsun.┬╗ diyeceklerdir. Ne yaz─▒k ki, ┼čehidlik mertebesine onlar─▒n evl├ótlar─▒ y├╝kselemiyor. O anneler, babalar, e┼čler; vatan u─čruna ┼čehid olanlar i├žin a─člarken, kendi yak─▒nlar─▒ i├žin a─člayam─▒yorlar.

Ben, bu yaz─▒y─▒ yazarken; bedelli askerlik haberleri, vicdan├« ret haberleri b├╝t├╝n yurtta yank─▒lan─▒yor ve resm├« a├ž─▒klama bekleniyor. Bankalar, kredi musluklar─▒n─▒ a├žt─▒. Bedelli askerlik i├žin haz─▒r olduklar─▒n─▒ m├╝jdeliyor. ÔÇťBedel, neyin bedeli?ÔÇŁ sorusunun cevab─▒n─▒ bilen var m─▒?

Cesur, bedel ├Âdemeyi istemeyen annelerin sesini duymak i├žimizi ferahlatacakt─▒r. ├ç├╝nk├╝ d├«nimizde, b├╝t├╝n evl├ótlar bizimdir. Onlar─▒ nas─▒l ay─▒rabiliriz? Bu sesi duyuncaya kadar sessizli─če b├╝r├╝nmek, bir c├╝mle bile duymak istemiyorum.

Necip Faz─▒lÔÇÖ─▒n sesi kulaklar─▒mda, huzur bulaca─č─▒m bir ├óna haz─▒r etmek istiyorum. ─░ki ezan aras─▒nda uyanmak, onun d─▒┼č─▒ndaki zamanlarda duymak istedi─čim sesi duyuncaya kadar uyumak…

─░ki y─▒ld─▒z aras─▒ g├Â─če as─▒l─▒ hamak…
Uyku, uyku… Zamans─▒z ve mek├óns─▒z, uyumak.
Uyumak istiyorum; ba┼č─▒m bir cenk meydan─▒;
Harfsiz ve kelimesiz d├╝┼č├╝nmek YaradanÔÇÖ─▒.
─░lgisizlik, her ┼čeyden kesilmi┼č ilgisizlik;
Bilmeyi┼č ki, en b├╝y├╝k ilme denk bilgisizlik.
Usand─▒m bo┼č yere hep gitmeler, gelmelerden;
B─▒rak─▒n uyuyay─▒m, yand─▒m kelimelerden!
G├Âz kapaklar─▒mda g├╝n, kapkara bir k─▒z─▒ll─▒k;
Kula─č─▒mda tarihin ├ž─▒kr─▒k sesi, bin y─▒ll─▒k.
Bir yurt ki bu, diriler ├Âl├╝, ├Âl├╝ler diri;
Raflarda toza batm─▒┼č peygamberden bildiri.
Her g├╝n yaln─▒z namazdan namaza uyanay─▒m;
Bir dilim kuru ekmek; ac─▒ suya banay─▒m!
Ve tekrar uyuyay─▒m ve kalkay─▒m ezanla!
Ya┼čaya dursun insan, hayat dedi─či zanla…