OÔÇÖNUN LUTFU OLMASA!

─░rfan ├ľZT├ťRK

Vakt-i zaman─▒nda, k├Ây├╝n birinde ├óbid bir adam ya┼čard─▒.

D├╝nyadan tamamen el-etek ├žekmi┼č, kendisini her ┼čeyiyle ib├ódete vermi┼čti. Gece-g├╝nd├╝z seccadesinde namazla, KurÔÇÖ├ónÔÇÖla, zikirle me┼čgul olan bu adam; senenin neredeyse tamam─▒n─▒ oru├žlu ge├žirir, yiyip-i├žti─činde kif├óf-─▒ nefsi a┼čmaz, l├╝zumsuz tek bir s├Âz s├Âylemez, faydas─▒z hi├žbir i┼čle vakit ├Âld├╝rmezdi. De─čil haramlar, tenz├«h├« mekruhlardan bile ate┼če d├╝┼čmekten sak─▒n─▒r gibi ├žekindi─čine, b├╝t├╝n tan─▒d─▒klar─▒ ┼čahitti. ├ľmr├╝n├╝n altm─▒┼č y─▒l─▒n─▒ kendini hi├ž bozmadan b├Âyle emsalsiz do─čruluk ve dindarl─▒k i├žinde ge├žirmi┼čti.

Onun bu m├╝stesn├ó h├óli etraftan duyuldu. Uzaktan, yak─▒ndan onu tan─▒yan veya n├óm─▒n─▒ duyan halk; ona kar┼č─▒ g├Ân├╝lden h├╝rmet besliyordu. Dervi┼čler ona benzemeye ├žal─▒┼č─▒yorlard─▒.

Yava┼č yava┼č bu sofu da kendini be─čenmeye ba┼člad─▒. ─░├žinden;

ÔÇťAll├óhÔÇÖ─▒ma hamdolsun; ├Âmr├╝m├╝ iyi yolda kullan─▒yor, nefeslerimi aldat─▒c─▒ d├╝nyan─▒n faydas─▒z me┼čguliyetleri ile de─čil de All├óhÔÇÖa ib├ódet yolunda t├╝ketiyorum.

Kimseye en ufak bir k├Ât├╝l├╝─č├╝m de yok. Hi├žbir kulun hakk─▒n─▒ ├╝zerimde b─▒rakmad─▒m. Hayv├ón├« duygular─▒m─▒n ve k├Ât├╝l├╝─č├╝ emreden nefsimin pe┼činden bir an olsun gitmedim. Tan─▒┼čt─▒─č─▒m, g├Âr├╝┼čt├╝─č├╝m, konu┼čtu─čum ve bir arada ya┼čad─▒─č─▒m b├╝t├╝n insanlar benden memnundur; hi├ž kimseye kar┼č─▒ haks─▒z ve sayg─▒s─▒z davranmad─▒m. Herh├ólde ben cennetlik bir kulum. Samim├« ib├ódetimin hakk─▒ budur. Kullu─čumun elbette bir kar┼č─▒l─▒─č─▒ olacakt─▒r.ÔÇŁ diye ge├žirmeye ba┼člad─▒.

Bir gece bu ┼čekilde kendini be─čenmi┼č, ucba d├╝┼čm├╝┼č, ib├ódetiyle ma─črur ve fahur bir vaziyette d├╝┼č├╝nceler i├žindeyken uykuya dald─▒.

R├╝yas─▒nda bir de bakt─▒ ki, d├╝nyan─▒n sonu gelmi┼č ve beklenen k─▒y├ómet kopmu┼č. ├édem PeygamberÔÇÖden son insana kadar; kad─▒n, erkek, ├žoluk, ├žocuk, gen├ž, ihtiyar… b├╝t├╝n insanlar ba┼č a├ž─▒k, ├ž─▒r─▒l├ž─▒plak ve yal─▒nayak bir h├ólde koca bir meydanda toplanm─▒┼č.

Herkes tek tek ulu All├óhÔÇÖ─▒n huz├╗runa dikilmekte, d├╝nyadaki amellerin bir bir hesab─▒n─▒ vermekte ve iyilikleri terazinin bir kefesine, k├Ât├╝l├╝kleri de ├Âb├╝r kefesine konup tart─▒ld─▒ktan sonra ya b├╝k├╝k boyunla cehenneme yahut da a├ž─▒k al─▒nla cennete yolcu olmakta. A─č─▒r a─č─▒r ilerleyen tel├ó┼čl─▒ kalabal─▒k aras─▒nda ya┼čl─▒ sofuya da s─▒ra gelince o da All├óhÔÇÖ─▒n huz├╗runa varm─▒┼č, amellerinin tart─▒lmas─▒n─▒ beklemektedir.

Bu sırada zaman ve mekândan münezzeh olan yüce Allah, sofuya buyurur:

ÔÇťKulum, seni faz├«let ve c├Âmertli─čimle ba─č─▒┼člayarak cennete g├Ânderiyorum.ÔÇŁ

Sofu, amel terazisinin ├Ân├╝nde bir ┼čeyler s├Âylemek istiyormu┼č da cesaret edip s├Âyleyemiyormu┼č gibi ┼č├Âyle bir duraklar. O anda i├žinden ┼č├Âyle d├╝┼č├╝n├╝r:

ÔÇťAmellerim ni├žin tart─▒lmad─▒? Ben, kendim cennete girmeyi hak etmi┼č de─čil miyim ki ulu Allah beni fazl u ihs├ón─▒yla cennete g├Ânderiyor?ÔÇŁ

Allah Te├ól├ó, sofuyu cennete g├Ât├╝rmekte olan rahmet meleklerine; onu oldu─ču yerde b─▒rakmalar─▒n─▒ buyurduktan sonra, iki azap mele─či ├ža─č─▒rarak sofuyu cehenneme g├Ât├╝rmelerini emreder. Sofu, bu defa kan terlemeye ba┼člar. Az evvel cenneti, l├╝tufla de─čil kendi kullu─čuyla hak etti─čini d├╝┼č├╝n├╝rken; ┼čimdi kollar─▒na girmi┼č azap melekleri taraf─▒ndan cehenneme g├Ât├╝r├╝lmektedir. O deh┼četli anlar i├žinde, d├╝┼č├╝ncesinin, ucba kap─▒lmas─▒n─▒n tamamen bo┼č oldu─čunu anlar. Son bir ├╝mitle; ┬źAcaba Rabbim bu k├╝stah kulunu affeder mi?┬╗ diye ard─▒na, d├«v├ón─▒n kuruldu─ču tarafa bakar.

Bu bak─▒┼č ├╝zerine, Allah azap meleklerine durmalar─▒n─▒ ve sofuyu geri getirmelerini buyurur.

Terazinin yan─▒na var─▒nca Cen├ób-─▒ Hak, ┼ča┼čk─▒n sofuya;

ÔÇťÔÇôNeden geriye d├Ân├╝p bakt─▒n?ÔÇŁ diye sorar.

Kul, boynunu b├╝ker, cevap verir:

ÔÇťÔÇôY├╝ce All├óhÔÇÖ─▒m!.. Sen biz kullar─▒n─▒n gizli d├╝┼č├╝ncelerini daha iyi bilirsin. Ben cennete gidece─čime muhakkak g├Âz├╝ ile bak─▒yordum. Hatt├ó SenÔÇÖin lutf u ihs├ón─▒nla, rahmet ve gufran─▒nla de─čil de, d├╝nyadaki ib├ódetlerimin kar┼č─▒l─▒─č─▒ olarak cennetlik olaca─č─▒m─▒ umuyordum. Fakat ┼ča┼čk─▒n d├╝┼č├╝nceler i├žindeyken ulu ferman ├╝zerine cehennem yolcusu oluverdim. ─░ki koluma girmi┼č olan azap melekleri aras─▒nda cehenneme do─čru ilerlerken kendime g├╝venmenin hata oldu─čunu anlayarak, daha ├Ânceki d├╝┼č├╝nceme pi┼čman oldum. Ve bu s─▒rada akl─▒ma;

┬źSak─▒n, BenÔÇÖden ├╝midinizi kesmeyin.┬╗ (ez-Z├╝mer, 53) ┼čeklindeki il├óh├« beyan geldi. Onun i├žin kusurumu ba─č─▒┼člar m─▒s─▒n, diye d├Ân├╝p bakt─▒m.ÔÇŁ

Y├╝ce Allah, sofunun cevab─▒na kar┼č─▒l─▒k ┼č├Âyle buyurdu:

ÔÇťÔÇôSevgili kulum! Sen, hayat─▒n─▒ ger├žekten emirlerime uygun ┼čekilde ya┼čad─▒n. Hem Bana kar┼č─▒, hem insanlara kar┼č─▒, hatt├ó b├╝t├╝n canl─▒lara kar┼č─▒ en iyi ┼čekilde davrand─▒n. Hi├žbir canl─▒ varl─▒─č─▒n hakk─▒n─▒, veb├ólini boynunda ta┼č─▒yarak yan─▒ma gelmedin. Yapt─▒klar─▒n─▒n hepsi derg├óh─▒mda kabul edilmi┼č amellerdi.

Fakat bir kul, ne kadar s├ólih amel i┼člerse i┼člesin BenÔÇÖim l├╝tuf ve c├Âmertli─čim olmaks─▒z─▒n cenneti hak edemez. ├ç├╝nk├╝ BenÔÇÖim ona, hayat─▒ boyunca vermi┼č oldu─čum nimetler daima amellerinin ve iyiliklerinin sevab─▒ndan kat kat ├╝st├╝n kal─▒r. ┼×imdi sana bunu ispat edeyim de y├╝re─činde en k├╝├ž├╝k bir ┼č├╝phe kalmas─▒n.ÔÇŁ

Bu s├Âzlerin arkas─▒ndan All├óhÔÇÖ─▒n emriyle sofunun b├╝t├╝n amelleri m├«z├ón─▒n bir kefesine koyuldu. Di─čer kefesine de o kulun, sadece sa─č g├Âz├╝n├╝n n├╗ru yerle┼čtirildi. Sofunun ┼ča┼čk─▒n bak─▒┼člar─▒ aras─▒nda sa─č g├Âz├╝n├╝n n├╗ru, b├╝t├╝n amellerinden daha bask─▒n ├ž─▒kt─▒, daha a─č─▒r geldi. Altm─▒┼č y─▒ll─▒k ib├ódeti, namaz─▒, zikri, orucu, inf├ók─▒; bir tek g├Âz├╝n├╝n g├Ârme nimetinin ┼č├╝kr├╝ne dah├« yetmemi┼čti. Bunun ├╝zerine ulu Allah, sofuya buyurdu ki:

ÔÇťG├Âr├╝yorsun, senin d├╝nyadaki b├╝t├╝n iyi amellerin BenÔÇÖim sana vermi┼č oldu─čum nimetlerin aras─▒ndan sadece bir tek g├Âz├╝n├╝n n├╗runu bile kar┼č─▒lamamaktad─▒r.

Hayat─▒n boyunca sa─č g├Âz├╝n├╝n n├╗ru gibi daha nice nimetlerimi kulland─▒n. Onlar─▒ da hesaba kat─▒p amel terazisinin sevaplar kefesinin kar┼č─▒s─▒na koysam, bana ne kadar bor├žlu kalaca─č─▒n─▒ kendin d├╝┼č├╝n.

Senin yapt─▒─č─▒n b├╝t├╝n ib├ódetler, ho┼čnutlu─čumu kazanan do─čru hareketler, sana vermi┼č oldu─čum nimetlerin yard─▒m─▒ ile olmu┼čtur. O nimetlerin biri eksik kalsa kendi derdine d├╝┼čecek ve Bana ib├ódet etmeye imk├ón bulamayacakt─▒n. Nitekim ara s─▒ra hasta oldu─čun, v├╝cudunun herhangi bir yerinin a─čr─▒d─▒─č─▒ zamanlar─▒ hat─▒rla. Sanc─▒lar i├žinde k─▒vran─▒rken, sa─člam zamanlar─▒ndaki gibi Bana ib├ódet edebildin mi? Hay─▒r!..

├ťstelik sana vermi┼č oldu─čum en b├╝y├╝k nimet de ib├ódet a┼čk─▒ ve iyi ahl├ók sevgisidir. Bu nimetim sayesinde, sen hem BenÔÇÖim hem de b├╝t├╝n kullar─▒m─▒n ho┼čnutlu─čunu kazanan sayg─▒de─čer bir sofu oldun. ─░yilik ve do─črulu─čun sevgisini sars─▒lmaz bir sa─člaml─▒kla g├Ânl├╝ne yerle┼čtiren kimdir?..

Akl─▒n─▒ emrime uygun yollarda kullanman─▒ temin eden hid├óyetimi sana g├Ândermemi┼č olsayd─▒m, sen de iyilik ve do─čruluktan habersiz, kat─▒ y├╝rekli bir sap─▒k olabilir, b├Âylece cehennemi boylard─▒n. Demek oluyor ki, senin ├Âmr├╝n├╝ iyi yolda kullanm─▒┼č olman tamamen senin eserin de─čil, BenÔÇÖim ayr─▒ca de─čer verdi─čim hid├óyet nimetinin neticesidir. B├╝t├╝n bu g├Ârd├╝klerinden sonra, yine cennetlik olmay─▒, l├╝tufsuz ├Âz hakk─▒n olarak g├Ârebiliyor musun? Yoksa, c├Âmertli─čim sayesinde seni cennetime koymama r├óz─▒ m─▒s─▒n?ÔÇŁ

G├Ârd├╝kleri ve duyduklar─▒ kar┼č─▒s─▒nda ┼ča┼čk─▒nl─▒ktan nerede ise akl─▒ duran, mahc├╗biyetten k─▒pk─▒rm─▒z─▒ kesilen sofu, ba┼č─▒n─▒ kald─▒rmadan ┼ču cevab─▒ verdi:

ÔÇťÔÇôEy merhameti bol Rabbim!.. Beni affeyle; her zamanki gibi cahillik etmi┼č, g├╝├žs├╝z ve ├óciz bir kul oldu─čumu unutarak, haddimi bilmemi┼čim. Yapt─▒─č─▒m iyi amelleri g├Âz├╝mde b├╝y├╝tm├╝┼č ve kendime g├╝venmi┼čim. Sana kar┼č─▒ ne yapsam, c├Âmertlik ve lutfuna yine de muhta├ž kalaca─č─▒m─▒ ┼čimdi ayneÔÇÖl-yak├«n anlad─▒m. E─čer l├╝tuf buyurursan beni varl─▒─ča ┼č├ómil c├Âmertli─činle cennetine korsun. Yoksa ben, ├Âmr├╝m├╝n on kat─▒ kadar ya┼časam ve her g├╝n├╝m├╝ yapt─▒─č─▒m─▒n y├╝z kat─▒ kadar ib├ódet ve t├óatle bile ge├žirsem yine kendi gayretimle cennetini hak edemem!..ÔÇŁ

Sofunun bu s├Âzleri ├╝zerine y├╝ce Allah, ona ┼č├Âyle buyurdu:

ÔÇťÔÇôKulum!.. Ben yaratt─▒─č─▒m b├╝t├╝n varl─▒klar─▒ herkesin kendini esirgedi─činden daha ├žok esirger ve severim. Hele varl─▒k ve birli─čimi tan─▒d─▒ktan sonra ├Âmr├╝n├╝n her saniyesini iyi yolda harcam─▒┼č olan senin gibi bir kulumu rahmetimden uzak tutarak cehenneme g├Ândermek hi├ž BenÔÇÖim ┼č├ón─▒ma yak─▒┼č─▒r m─▒? ─░stedi─čin kadar iyilik ve sevab─▒n da olsa BenÔÇÖim c├Âmertlik ve merhametim sayesinde ancak iyi dereceleri elde edebilece─čini g├Âstermek i├žin sana bu dersi verdim. ┼×imdi haydi gir cennetime. Orada BenÔÇÖi tan─▒m─▒┼č olman─▒n ve her ad─▒m─▒n─▒ atarken titizlikle Bana ba─čl─▒ kalm─▒┼č olman─▒n m├╝k├ófatlar─▒n─▒ hayalinin bile tasavvur edemeyece─či ┼čekilde nimetlerle tadacaks─▒n.ÔÇŁ

Sofu, tanyerinin a─čarmas─▒ ile birlikte uyan─▒nca; g├Ârd├╝klerinin bir r├╝ya oldu─čunu anlayarak g├Ânl├╝n├╝n derinliklerinde derin bir sevin├ž duydu. Art─▒k asla ameline g├╝venmeyecek, kendini be─čenmeyecek; Cen├ób-─▒ HakkÔÇÖa ihl├ós ile kulluk ederken, hi├žli─čini de daima akl─▒nda tutacakt─▒…

Allah, c├╝mlemizi nimetlerini yerinde kullanan ve kendini be─čenerek All├óhÔÇÖa ba─čl─▒l─▒─č─▒n─▒ gev┼četmeyen kullar─▒ndan eylesin. ├ém├«n!..

Bir ┼čey oldum deyip kap─▒lma kibre,
Altun iken sonra olursun g├╝bre,
Dikkat eyle sak─▒n kap─▒lma ucbe,
┼×eytan─▒ kendine g├╝ld├╝rme o─čul! (G├╝lz├ór-─▒ ─░rfan)