ÂRİFLER SOFRASI

Mahmut TOPBA┼×LI

K─▒v─▒lc─▒mdan yang─▒nlar ├╝retirdim kendime,
Kime arz-ı hâl etsem, acep arz-ı hâl kime?

D├╝┼čerdim bir hay├ólin ard─▒na geni┼č geni┼č,
Tartard─▒ sanki yokluk, ba┼člard─▒ bir t├╝keni┼č.

G├╝n gelir umursamaz, k─▒zg─▒n ├ž├Âlde ko┼čard─▒m,
G├╝n gelir bir lahzada, Kaf Da─č─▒ÔÇÖn─▒ a┼čard─▒m.

I┼č─▒k tutard─▒ akl─▒m, mant─▒k aynalar─▒na,
Sonra forsa olurdum, serap mavnalar─▒na.

Uyan─▒p hayallerden, s─▒yr─▒l─▒p bin bir d├╝┼čten,
Art─▒k vazge├žti g├Ânl├╝m hak├«katle d├Âv├╝┼čten.

Tab├«be g├Âsterince g├Ân├╝ldeki yaray─▒,
O anda ├žat─▒rdad─▒, azg─▒n nefsin saray─▒.

Anlam─▒┼čt─▒m art─▒k ben, neyin ne oldu─čunu,
Neyin hi├ž eskimeyip, nelerin soldu─čunuÔÇŽ

Da─č─▒ld─▒ birer birer endi┼če bulutlar─▒,
Onun yerini ald─▒ ye┼čerme umutlar─▒ÔÇŽ

Deli g├Ânl├╝m de sezdi, perv├ónenin a┼čk─▒n─▒
Yakarak benli─čini, buldu bek─ü k├Â┼čk├╝n├╝ÔÇŽ

┼×imdi g├Âzlerim yorgun, bir ya─čmur sonras─▒nda,
Ama g├Ânl├╝m mutmain, ├órifler sofras─▒nda.

Bu sofra dileyene hem toprakt─▒r, hem cand─▒r,
G├╝nbeyli bu sofran─▒n e┼či─čine kurband─▒rÔÇŽ