A─člar Karanfil

Mahmut TOPBA┼×LI

Gecenin koynunda feryâd u figan,
Hasretine umut, bir beyaz mendilÔÇŽ
Buz tutmu┼č ─▒rma─č─▒ and─▒r─▒r zaman,
Yas tutar gonca g├╝l, a─člar karanfil.

Soylu sevdam─▒za hasret bu toprak,
Umutla ya┼čad─▒ belki ├╝├ž as─▒rÔÇŽ
G├Ân├╝l hazan─▒nda d├╝┼čt├╝ son yaprak,
├ç├Âz├╝len d├╝─č├╝mde sakland─▒ ka├ž s─▒r.

Eski iklimlerde sevda servetti,
G├╝lsuyu kokulu dualar mu┼čtuÔÇŽ
G├Âzya┼č─▒ sineye ya─čan rahmetti,
Y├╝rekler ├ž─▒rp─▒nan ├óz├óde ku┼čtu.

Sevda kurakl─▒─č─▒ bu ├ža─čdan m├«ras,
├élem suya kanm─▒┼č kendi g├Ânl├╝nceÔÇŽ
Yakar y├╝rekleri bunca ihtiras,
Bir damlaya hasret ya┼čar ├Âmr├╝nce.

Derdimi payla┼čan sade d├Ârt duvar,
Hasretime umut, bir beyaz mendilÔÇŽ
G├╝nbeyli, a─čy├ór─▒ g├╝lzarda arar,
Saf tutar gonca g├╝l, ko┼čar karanfil!
Daha g├Âr├╝lecek nice g├╝nler var.