├érafÔÇÖtaki ─░nsan

Olcay YAZICI

H├╝z├╝n, ac─▒lar─▒n g├╝l ya─čmurudur
─░├žinde bahar─▒ bar─▒nd─▒r─▒r kar.
Hikmetin esrarl─▒ ├žizgisinde dur:
M├╝cerret dalgalar derinden akar.

Ol deyince olur, h├╝k├╝m OÔÇÖnundur,
─░ster tevekk├╝l et, istersen delir!
├ľmr├╝n saatini sonsuzlu─ča kur,
Yaln─▒z do─čar insan ve yaln─▒z ├Âl├╝r!

Silindi sayfadan semâvî yasa,
A┼č─▒ld─▒/a┼č─▒nd─▒ mukaddes e┼čik.
Ezel├« endi┼če, ebed├« tasa,
Her ┼čey bir ├órafta ├žat─▒k/biti┼čik

H─▒zlan─▒r tekerlek yoku┼č a┼ča─č─▒,
Sab─▒r yuma─č─▒n─▒ sarar e─čirmen.
Emel, eri┼čilmez ebemku┼ča─č─▒,
Elemle ├Â─č├╝t├╝r g├╝n├╝ de─čirmen.

Bir ├ž─▒─čl─▒k kopar ki, bulan─▒r sular,
Var olan sen misin, yoksa g├Âlge mi?
E─čler seni s├╗ret, s├╝fl├« pusular,
├ľzlenen limana u─čramaz gemi.

V├«ran bah├žemizde a─člayan bulut,
R├╗humuzda ─▒st─▒rap u─čultusu.
Bu─čulu camlara, c├óna ayna tut,
D├Ân├╝┼čs├╝z seferin ziyan yolcusuÔÇŽ