SAMAN ├ç├ľP├ť

Serdar AKYOL

 

Ad─▒mlar─▒n─▒ gittik├že h─▒zland─▒r─▒yordu. Maksad─▒, arkada┼člar─▒n─▒n onu bekledi─či cafeye varmadan yan─▒ndaki kad─▒ndan kurtulmakt─▒; annesinden… Zavall─▒ kad─▒nca─č─▒z─▒n s├Âyledi─či hi├žbir ┼čeyi dinlemiyordu. Tek istedi─či, hayat─▒n─▒n anlam─▒ olan arkada┼člar─▒ taraf─▒ndan g├Âr├╝lmeden yan─▒ndan uzakla┼čmas─▒yd─▒. ─░stedi─či gibi oldu. Annesinden ├žakt─▒rmadan ayr─▒ld─▒. Hemen arkada┼člar─▒n─▒n yan─▒na gitti. Gruplar─▒ her zamanki yerlerinde oturuyordu. Gidip aralar─▒na kar─▒┼čt─▒. Geldi─čini sadece birka├ž ki┼či fark etti. Her zamanki gibi ne yapacaklar─▒n─▒ d├╝┼č├╝n├╝yorlard─▒. Halit’in g├╝n├╝n├╝n bundan sonraki k─▒sm─▒n─▒ onlar belirleyeceklerdi. Onlar ne derse o olacak, nereye gitmek isterlerse oraya gidilecekti. Halit de onlar─▒n pe┼činde, bazen buruk bazen ne┼čeli, bazen kendini yaln─▒z hissederek bazen de sanki onu umursuyorlarm─▒┼č gibi s├╝r├╝klenecekti. ├ço─ču zaman ona ald─▒rm─▒yorlard─▒ bile. Ama hi├ž de─čilse gidilen yerlerde hesab─▒ ├Âd├╝yorlard─▒. Halit de onlar─▒n yan─▒nda, ├Âzlem duydu─ču hayata yakla┼čt─▒─č─▒n─▒ hissediyordu. Her istedi─čini alabildi─či, her istedi─čini yapabildi─či bir hayat… Onun r├╝y├ólar─▒n─▒ s├╝sleyen ya┼čay─▒┼č buydu. Annesinin evlere temizli─če giderek onlara bakmas─▒n─▒n, karde┼čini ve onu okutmas─▒n─▒n hi├žbir ├Ânemi yoktu onun i├žin. ─░stedi─či hayat─▒ ya┼čayamad─▒ktan sonra okuman─▒n ne ├Ânemi vard─▒? Ne olurdu ┼čimdi yan─▒nda bulunanlar kadar zengin olsayd─▒? O da onlar gibi rahat davran─▒rd─▒ ┼čimdi. Hatt├ó k─▒z arkada┼č─▒ bile olurdu. Ama hay─▒r! D├╝┼č├╝nd├╝─č├╝ m├╝mk├╝n de─čildi. O y├╝zden bazen bunal─▒yordu.

Ne zaman zihni mal├╗m hafakanlarla dolu olsa, annesine sanki her ┼čeyin sorumlusu oymu┼č├žas─▒na sitem ediyor, yan─▒ ba┼č─▒ndaki hayale daha s─▒k─▒ sar─▒l─▒yordu. Sanki onlar olmadan yok olacakt─▒. Ya da onun i├žin daha k├Ât├╝s├╝; ┬źs─▒radan┬╗ biri olacakt─▒. O, s─▒radan olmak istemiyordu. En b├╝y├╝k hayali farkl─▒ olmakt─▒. Yani zengin olmak. Ona g├Âre zenginler farkl─▒ idi. ─░stedikleri gibi ya┼čayabiliyorlard─▒. Onu cezbeden de buydu. ─░stedi─čin gibi ya┼čayabildi─čin bir hayat. Bazen kendine ac─▒d─▒─č─▒ bile oluyordu. Ne h├ólde oldu─čuna bak─▒yor, kendine kar┼č─▒ ├Âfkeleniyordu. Hayat─▒n─▒ i┼če yaramaz bir grup serseriye b─▒rakmak bazen ├žok a─č─▒r geliyordu ona. Ama bu g├Âsteri┼čli hayata olan d├╝┼čk├╝nl├╝─č├╝ o derece b├╝y├╝kt├╝ ki, her ┼čeyi kabullendiriyordu kendisine. Onurlu olman─▒n em├óresi bile kalmam─▒┼čt─▒. Ne h├óle gelmi┼čti?

“-Allooo !!! Y├╝r├╝sene o─člum.”

Herkesin kalkt─▒─č─▒n─▒ o anda anlad─▒. Hemen pe┼člerinden ko┼čtu. Grup pald─▒r-k├╝ld├╝r arabalara dolu┼čtu. ─░├žlerinden bir tanesi arabaya binmeden kald─▒r─▒mda oturmu┼č ├Ân├╝ndeki eski tart─▒yla ekmek paras─▒ kazanmaya ├žal─▒┼čan ya┼čl─▒ bir adam─▒n ┼čapkas─▒n─▒ kapt─▒. Kahkahalar atarak bir o yana bir bu yana ko┼čmaya ba┼člad─▒. Zavall─▒ ihtiyar ┼čapkas─▒n─▒n pe┼činden g├╝c├╝ yetti─čince ko┼čmaya ├žal─▒┼č─▒yordu. Ko┼čarken bir ta┼ča tak─▒ld─▒ ve yere kapakland─▒. E─člencesi biten ├žocuk da durdu. ┼×apkay─▒ adam─▒n y├╝z├╝ne f─▒rlat─▒p arabalardan birine atlad─▒. H├ódiseye herkes kahkahalarla g├╝lmekteydi. Belki hi├ž istemedi─či h├ólde Halit de g├╝l├╝yordu. G├╝l├╝yordu ya, o anda ya┼čl─▒ adamla g├Âz g├Âze geldi. Yerdeki tozlarla ├žamurlu h├óle gelmi┼č g├Âzya┼člar─▒n─▒ fark etti. Adamca─č─▒z sadece ac─▒ ac─▒ bak─▒yordu onlara. Kahkahas─▒ y├╝z├╝nde dondu Halit’in. Ya┼čl─▒ adam─▒n o ac─▒l─▒ bak─▒┼člar─▒ y├╝re─čine sapland─▒. Her ┼čey durdu o an. Adam─▒n, kendisine yap─▒lan ├žirkinli─či hi├žbir ┼čey demeden yaln─▒z g├Âzya┼člar─▒ ile kar┼č─▒lamas─▒, i├žine i┼čledi. Kendini i─čreti hissetti. D├╝┼č├╝nd├╝ ki yeri, beraber olduklar─▒n─▒n yan─▒ de─čil, asl─▒nda o ya┼čl─▒ adam─▒n yan─▒yd─▒. Kahkahalar aras─▒nda kendine yol bulmaya ├žal─▒┼čan sesi ile inler gibi m─▒r─▒ldand─▒:

“-├çocuklar ├žok abartt─▒k!”

“-Ne yapt─▒k, ne yapt─▒k?!.”

“-├çok abartt─▒k… Yaz─▒k adama.”

Daha bir ┼čeyler diyecekti ki, ┼čof├Âr mahallindeki arkada┼č─▒ Soner, ac─▒ bir frenle dururken Sava┼č da h─▒zla kap─▒y─▒ a├ž─▒p hayk─▒rd─▒:

“-Haydi o─člum, ├Âyleyse do─čru amcan─▒n yan─▒na!”

Halit ne oldu─čunu anlamadan kendisini d─▒┼čar─▒da buldu. Ne oldu demeye kalmadan arkada┼člar─▒ sert patinajlarla h─▒zla uzakla┼čm─▒┼čt─▒ bile…

Ne yapaca─č─▒n─▒ ┼ča┼č─▒rm─▒┼čt─▒. ─░lk defa ars─▒z arkada┼člar─▒na bu kadar h─▒rsland─▒. Sonra kendini az ├Ânceki hislerin kollar─▒na b─▒rakt─▒. Ayaklar─▒, ya┼čl─▒ adama do─čru gidiyordu… Kendini kapt─▒rd─▒─č─▒ saman ├ž├Âp├╝ gibi bir hayat─▒n ve h├ót─▒ralar─▒n ├╝zerine basa basa gidiyordu…