NE HOR G├ľR, NE DE ─░NC─░T!

─░rfan ├ľZT├ťRK

Eskiden hukuk fak├╝ltesini birincilikle bitirenleri m├╝k├ófat olarak Med├«ne-i M├╝nevvere’ye kad─▒ (h├ókim) olarak tayin ederlermi┼č. G├Ânl├╝ Ras├╗lullah a┼čk─▒ ile dolu olan bir gen├ž bunu duyunca b├╝t├╝n gayretini sarf ederek, hukuk fak├╝ltesini birincilikle bitirmeye karar vermi┼č. G├╝nd├╝z okulda, gece ise evinde mum ─▒┼č─▒─č─▒nda ders ├žal─▒┼č─▒r, uyku bast─▒r─▒nca parma─č─▒n─▒ yanan muma tutar, parma─č─▒n─▒ yakar, uykusunu da─č─▒t─▒rm─▒┼č. Bir de adak adam─▒┼č: “E─čer ben bu okulu birincilikle bitirir, Medine’ye h├ókim olursam, yolda ilk kar┼č─▒ma ├ž─▒k─▒p, benden yard─▒m isteyene cebimdeki en b├╝y├╝k paray─▒ verece─čim.” diye.

Neticede okulu birincilikle bitirip Medine’ye h├ókim olmaya hak kazan─▒r. Tayini yaz─▒l─▒r ve yolcu edilir. Uzun bir yolculuktan sonra yolu ┼×am’a u─črar. Emeviye Camii’nde namaz k─▒l─▒p, Allah’a ┼č├╝k├╝rler eder. Fakat g├Ânl├╝ Ras├╗lullah a┼čk─▒ ile yand─▒─č─▒ i├žin orada ├žok fazla e─členmeden tekrar yola koyulmak i├žin davran─▒r. Zira t├╝m arzusu hasret oldu─ču Ras├╗lullah’a ve o mukaddes topraklara bir an evvel ula┼č─▒p hasret gidermektir. Bu hasret ve muhabbet hali i├žerisinde camiden ├ž─▒karken g├Âzleri dolar ve bir an Ras├╗lullah’a kavu┼čmu┼č gibi bir h├ól zuhur eder kendisinde. A─člar bir halde camiden ├ž─▒kt─▒─č─▒nda bir meczup kar┼č─▒s─▒na ge├žerek:

“-┼×ey’en lillah! (Allah i├žin bir ┼čey ver.)” der. Gen├ž h├ókim, cebinde ona verece─či bozukluklar─▒ ara┼čt─▒r─▒rken meczup:

“-Gen├ž h├ókim, ada─č─▒n─▒ unutma!” der. Gen├ž h├ókim irkilir. ├çok ┼ča┼č─▒rm─▒┼čt─▒r… ┬źBu adam da kim? Yapm─▒┼č oldu─čum ada─č─▒ nereden biliyor?┬╗ diye d├╝┼č├╝nerek elini cebine g├Ât├╝r├╝r ve cebindeki en b├╝y├╝k para olan be┼čibirli─či ├ž─▒kar─▒p, hi├ž teredd├╝t etmeden meczuba uzat─▒r. Uzat─▒rken de:

“-Allah i├žin Ras├╗lullah a┼čk─▒na, can─▒m─▒ istesen veririm… Hel├ól olsun.” der. Meczup, paray─▒ al─▒r almaz oradan uzakla┼č─▒r. Uzakla┼č─▒rken de anla┼č─▒lmayan birtak─▒m ┼čeyler s├Âylemektedir…

Daha sonra yoluna devam eden sevdal─▒ h├ókim, haftalar s├╝ren me┼čakkatli bir yolculu─čun nihayetinde ├ó┼č─▒k oldu─ču Ras├╗lullah -sall├óll├óhu aleyhi ve sellem-‘ in ┼čehrine var─▒r. Onu kar┼č─▒lamaya gelenler, gen├ž h├ókimi al─▒p, ik├ómet edece─či yere g├Ât├╝r├╝rler.

Gen├ž h├ókim, vard─▒─č─▒ yerde fazla e─členmeden ilk i┼č olarak abdestini tazeler ve Ras├╗lullah’─▒ ziyaret etmek ├╝zere Ravza-i Mutahhara’ya gider. Ravza’n─▒n kap─▒s─▒n─▒ bu gen├ž h├ókime a├žarlar ve: ┬źBuyur!┬╗ derler. Gen├ž h├ókim, bir edep ├óbidesi h├ólinde sal├ót u sel├óm getirerek Ravza’ya girer. Bir de ne g├Ârs├╝n?!. Birisi ayaklar─▒n─▒ Ras├╗lullah’a kar┼č─▒ uzatm─▒┼č vaziyette, huz├╗r-─▒ Peygamber├«’de upuzun yat─▒yor!.. Bu durum gen├ž h├ókimin ├žok zoruna gider. Ras├╗l’e kar┼č─▒ yap─▒lan bu sayg─▒s─▒zl─▒─č─▒ bir t├╝rl├╝ hazmedemez ve o z├ót─▒ ├«kaz amac─▒yla aya─č─▒n─▒n ucuyla ayaklar─▒na dokunur. Yatan adam ba┼č─▒n─▒ kald─▒r─▒p dik dik gen├ž h├ókime bakt─▒ktan sonra tekrar ba┼č─▒n─▒ koyar ve uyumaya devam eder. Adam─▒n pervas─▒zl─▒─č─▒n─▒ g├Âren h├ókim, kendi i├ž huzuruna halel gelmesin diye ├«kaz─▒nda ─▒srar etmeden ziyaretini ├«f├óya koyulur.

Gen├ž h├ókim ziyaretini yapar, arzusuna n├óil olman─▒n huzuru i├žinde ik├ómetg├óh─▒na d├Âner ve istirahata ├žekilir. K─▒sa bir dal─▒┼čtan sonra r├╝y├ó g├Âr├╝r:

─░ki polis gen├ž h├ókime:

“-Gen├ž h├ókim, mahkemeden ├ža─čr─▒l─▒yorsunuz, g├Ât├╝rmeye geldik.” demektedir.

“-Ne imi┼č su├žum, ne yapm─▒┼č─▒m?”

“-Bilmeyiz ama daha gelir gelmez bu diyarlarda bir h├ókim olarak su├ž i┼člemen ├žok abes oldu.” derler. Gen├ž h├ókimi al─▒p mahkemeye g├Ât├╝r├╝rler. Gen├ž h├ókim, mahkeme heyetinin kar┼č─▒s─▒na ├ž─▒k─▒nca donup kal─▒r… ├ç├╝nk├╝ heyetin ba┼čkan─▒ Ras├╗lullah -sall├óll├óhu aleyhi ve sellem-, sa─čda Eb├╗bekir ve ├ľmer, solda Osman ve Ali -rad─▒yall├óhu anh├╝m- oturmaktad─▒r. Sonra kafas─▒n─▒ d├óv├óc─▒dan tarafa ├ževirir, d├óv├óc─▒ya bakar, biraz evvel Ravza’da yatan ki┼čidir.

Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:

“-Gen├ž h├ókim, hakk─▒n─▒zda ┼čik├óyet var, benim huzurumda ┼ču karde┼čini rahats─▒z etmi┼čsin, do─čru mu?” diye sorar.

“-Do─čru y├ó Ras├╗l├óllah! Do─čru ama ben onu incitmek i├žin de─čil, huzurunuzda edebe uymayan bir h├ólde oldu─čunu g├Âr├╝p kendine gelmesi i├žin ├«kaz etmek istemi┼č ve ayaklar─▒na aya─č─▒mla dokunmu┼čtum. K├Ât├╝ bir niyetim yoktu.” der. D├óv├óc─▒ya d├Ânen Ras├╗lullah:

“-D├óv├ó etti─čin ki┼čiyi dinledin, ne diyorsun?” diye sorar. Adam:

“-Mademki niyeti iyi imi┼č, ben de onu affettim, y├ó Ras├╗lallah!” der. Ras├╗lullah bu sefer ┼č├óhitlere d├Ânerek:

“-┼×├óhit misiniz, y├ó Eb├óbekir, y├ó ├ľmer, y├ó Osman, y├ó Ali?” deyip hepsini tek tek eliyle i┼čaret ederek gen├ž h├ókime g├Âsterir. Onlar da ┼č├óhitlik ederler.

Gen├ž h├ókimle d├óv├óc─▒ h├╗z├╗r-─▒ Ras├╗lullah’ta kucakla┼č─▒p, helalle┼čirler. Bu esnada ├žok heyecanlanan gen├ž h├ókim, uykusundan uyan─▒r. Derh├ól abdest al─▒r, 2 rek├ót tehecc├╝d namaz─▒n─▒ Mescid-i Nebev├«’de k─▒lar ve Ravza’ya var─▒r. Bakar ki, ayn─▒ ki┼či h├ól├ó orada ayn─▒ ┼čekilde yat─▒yor. Gen├ž h├ókim, hemen davran─▒p yatan adam─▒n ayaklar─▒n─▒ ├Âpmeye ba┼člar. Adam, ba┼č─▒n─▒ kald─▒r─▒r:

“-Yahu sen ne bi├žim adams─▒n, biraz evvel teptin, ┼čimdi ├Âp├╝yorsun, ne var, ne istiyorsun benden?” der. Gen├ž h├ókim, ├Âz├╝r diler ve:

“-Hakk─▒n─▒ hel├ól et, efendimi” der. Adam:

“-Yahu sen nas─▒l bir adams─▒n? Seninle biraz evvel Ras├╗lullah’─▒n huzurunda bar─▒┼čmad─▒k m─▒, kucakla┼čmad─▒k m─▒? Hem sana senelerden beri ├ó┼č─▒k oldu─čun Ras├╗lullah’─▒ ve dostlar─▒n─▒ g├Âsterdim… Bundan ba┼čka ne istiyorsun benden? Yoksa ┼×am’da verdi─čin be┼čibirli─či mi istiyorsun? Al!..” diyerek be┼čibirli─či de verip ortadan kaybolur…

Bilseydim k─▒ymetini
├ľderdim diyetini
Ne incit ne de hor g├Âr
Temiz tut niyetini
[Galzar-─▒ ─░rfan]