G├╝zeli G├Ârebilmek

Prof. Dr. Ahmet SEVG─░

┼×eyh Sadi bir k─▒t’ as─▒nda mealen ┼č├Âyle der: “Yusuf’un y├╝z├╝ne inkar g├Âz├╝yle bakan, onu ├žirkin g├Âr├╝r. E─čer sevgi g├Âz├╝yle bak─▒lsa, ┼čeytan (bile) melek g├Âr├╝n├╝r.”Demek ki g├Âz g├Ârd├╝─č├╝n├╝ de─čil, g├Ârmek istedi─čini g├Âr├╝yor. O Yusuf ki do─ču edebiyat─▒nda g├╝zellik sembol├╝d├╝r. Rivayete g├Âre; Z├╝leyha’n─▒n davetinde elma soyan kad─▒nlar, birden kar┼č─▒lar─▒nda Yusuf’u g├Âr├╝nce o emsalsiz g├╝zellik kar┼č─▒s─▒nda kendilerinden ge├žerek ellerini do─čramaya ba┼člarlar… Maalesef, b├Âyle bir g├╝zelli─či bile g├Âremeyen g├Âzler olabiliyor:

Kus├╗r arayan g├Âz h├╝ner g├Ârmez
R─▒z├ó g├Âz├╝ k├Ârd├╝r kusur g├Ârmez

diyen ┼čaire kat─▒lmamak m├╝mk├╝n m├╝?

Bu noktada G├╝l┼čehr├«’nin ┬źMant─▒ku’t-Tayr┬╗ da ge├žen
bir hikâyesini de sanırım hatırlamamız gerekecek:

Evleri Dicle’nin iki yakas─▒nda olan sevgililerden erkek, hi├ž y├╝zme bilmedi─či h├ólde her g├╝n nehirden kar┼č─▒ya ge├žerek kad─▒nla bulu┼čur, sohbet ederler ve ak┼čam evine geri d├Âner. Bu gidip gelme tam 10 y─▒l s├╝rer. Derken bir g├╝n erkek bakar ki, kad─▒n─▒n g├Âz├╝nde bir ben var:

“-G├Âz├╝nde bir ben var, d├╝n yoktu.” deyince, kad─▒n
┼ču cevab─▒ verir:

“-On y─▒ld─▒r g├Âz├╝mde bu ben vard─▒, ama g├Ârm├╝yordun. ├ç├╝nk├╝ a┼čk─▒n galipti. Y├╝zme bilmedi─čin h├ólde seni nehirden kar┼č─▒ya ge├žiren de bu a┼čkt─▒. G├Âz├╝mdeki bene─či fark etti─čine g├Âre, a┼čk─▒n sona erdi demektir. Bundan sonra sak─▒n nehre girme, bo─čulursun!”