BAHAR GEL─░YOR

Lâtif MAHMAT

S├Âyleyin a─čaca, seslenin ku┼ča,
G├╝ller sere sere; bahar geliyor!..
Akt─▒─č─▒n─▒z yeter ├╝├ž ay, yoku┼ča,
Ey ─▒rmak, ey dere bahar geliyor!..

Bu gelen sevgili da─č─▒n, denizin,
Odunun, yapra─č─▒n ve hepinizin.
Soba, mangal size dokuz ay izin;
Kapan─▒n kilere, bahar geliyor!..

Koklayın lâleli yanaklarını,
├çimenli, ├ži├žekli ┼čakaklar─▒n─▒.
Buharl─▒, boyal─▒ dudaklar─▒n─▒;
De─čdirip yerlere bahar geliyor!..

Sonun geldi so─čuk; debelen, s├╝r├╝n!
Koyun, g├Âz├╝n ayd─▒n, kuzucuk ├Âmr├╝n,
├çi─čdemi, nevruzu, kengeri g├Âr├╝n,
K─▒┼č─▒ d├╝re d├╝re bahar geliyor!..

Çoban, kavalına tak yeni bir dil,
Ozan─▒m; saz─▒n─▒n ├╝st├╝ne e─čil,
Akla yetinmenin zaman─▒ de─čil,
M├╝jde ┼čairlere… Bahar geliyor!..