TAMAM

Bil├ól CO┼×KUN

K─▒rk defa duydu─čumuz masal, ger├žek sanm─▒┼č─▒z…
G├Âzlerimiz kapal─▒ dinlemi┼č inanm─▒┼č─▒z…

Akl─▒m─▒z bin delile ┬źacaba?┬╗ diyor l├ókin,
Bir g├╝l├╝┼če, g├Ân├╝lden ┬źtamam┬╗ deyip kanm─▒┼č─▒z…

Her gece hay├óliyle dald─▒─č─▒m─▒z uykudan,
Ad─▒n─▒ s├Âyleyerek her sabah uyanm─▒┼č─▒z…

Mecnun gibi ├ž├Âldeyiz, Ferhat gibi da─člarda,
Ne yorulup kalm─▒┼č─▒z, ne b─▒k─▒p usanm─▒┼č─▒z…

Sevd├óy─▒z ├ža─č─▒r─▒rken Kerem gibi saz ile,
Kendi nefesimizden tutu┼čarak yanm─▒┼č─▒z…

Damlayan su alt─▒nda mermer olsa erirdi.
Bu sevd├ón─▒n koruna g├Ân├╝ll├╝ dayanm─▒┼č─▒z…

Unutulmak kahr─▒yla y├╝re─čimiz yansa da,
Sevgilinin ad─▒n─▒ sad├ókatle anm─▒┼č─▒z!..