HAYATIN M├éN├éSI…

H├╝d├óy├« ├ťSK├ťDARLI

Taburcu oldu─ču g├╝n…

Orhan, Doktor Selim BeyÔÇÖle kucakla┼č─▒rken bamba┼čka duygular i├žindeydi. O ├óna kadar hi├ž tadamad─▒─č─▒ baba sevgisinin hasretiyle ona sar─▒ld─▒. Hissettiklerini s├Âyleyecek kadar kelime da─čarc─▒─č─▒ yoktu. ─░stedi─či gibi te┼čekk├╝r etmek i├žin zay─▒f l├╝gat├žesi k├óf├« de─čildi. Titrek bir sesle konu┼čtu:

ÔÇôDoktor amca, size nas─▒l te┼čekk├╝r edece─čimi bilemiyorum. Hislerimin ifadesinden ├ócizim.

ÔÇôVazifemiz evl├ód─▒m. Hem as─▒l te┼čekk├╝r, All├óhÔÇÖa ┼č├╝k├╝rd├╝r. Hamd olsun ki, bizlere merhamet ediyor, en ├žaresiz dertlere bile derman veriyor.

ÔÇôAma doktor amca, benim derdim ├žok b├╝y├╝k.

ÔÇôEvl├ód─▒m, OÔÇÖnun merhameti, b├╝t├╝n dertlerden daha b├╝y├╝k.

OrhanÔÇÖ─▒n g├Âzlerindeki ├╝mit ─▒┼č─▒─č─▒ biraz daha parlad─▒. Doktor Selim Bey, ├Ânceden haz─▒rlad─▒─č─▒ bir kitab─▒ ona uzatarak s├Âzlerine devam etti:

ÔÇôOrhan evl├ód─▒m, bo┼č ve yaln─▒z kald─▒k├ža sana bu kitap g├╝zel bir arkada┼č olsun. Dedi─čim gibi, Sal─▒ g├╝n├╝ de g├Âr├╝┼čmeye bekliyorum.

ÔÇô─░n┼č├óallah doktor amca, mutlaka gelece─čim.

├ľl├╝ bir vaziyette geldi─či hastah├óneden bu ┼čekilde bir huzurla ayr─▒lan Orhan, yeni do─čmu┼č gibiydi. ─░lk defa i├žinde g├╝zel duygular uyanm─▒┼čt─▒. ─░lk defa m├╝sbet/olumlu hayaller ve d├╝┼č├╝nceler filizlenmeye ba┼člam─▒┼čt─▒.

─░├ži h├ól├ó bulan─▒kt─▒. Ama yava┼č yava┼č s├╝z├╝l├╝yordu. Zihninde h├ól├ó karanl─▒k vard─▒; ama g├Âzleri, nurlu bir sabah─▒n tatl─▒ huzmelerini fark etmi┼čti. G├Ânl├╝nde huzurlu bir k─▒p─▒rdan─▒┼č vard─▒. Hi├ž sevmedi─či amcas─▒yla beraber kald─▒─č─▒ evine giderken bile ilk defa ayaklar─▒ tersine gitmiyordu.

─░├žeri girdi.

Tam yemek esnas─▒nda herkes sofra ba┼č─▒ndayd─▒. Onu g├Âr├╝nce amcas─▒n─▒n; ┬źPis eroinci!┬╗ dercesine y├╝z├╝ buru┼čtu:

ÔÇôHastah├óneden ├žabuk ├ž─▒kt─▒n. Biraz daha kalsan iyi olmaz m─▒yd─▒?

ÔÇôTaburcu ettiler. ├ťstelik kendimi iyi hissediyorum.

Yengesi de buru┼čuk bir suratla s├Âze girdi:

ÔÇôSokaklarda s├╝rterek hastah├ónelere d├╝┼č├╝p de kendini nas─▒l iyi hissediyorsun? Bizi rezil ettin!

OrhanÔÇÖ─▒ sofraya bile buyur etmediler. Bak─▒┼člar─▒; ┬źNiye ├Âlmedin?┬╗ der gibiydi. Onlar─▒n bu h├óllerine asl─▒nda Orhan al─▒┼č─▒kt─▒. Ama Doktor Selim BeyÔÇÖden sonra herkes kendisine iyi davranacak zannetmi┼čti herh├ólde. Bu y├╝zden g├Ârd├╝─č├╝ muamele, i├žini burktu. Amcas─▒ da day─▒s─▒ da ellerinden gelse onu evlerine bile almazd─▒. Fakat b├╝t├╝n mal-m├╝lk, OrhanÔÇÖ─▒n babas─▒ndan kalm─▒┼čt─▒.

Zavall─▒ Orhan, son s├Âylenen s├Âzler kar┼č─▒s─▒nda yutkundu:

ÔÇôBu vaziyetim, sadece benim su├žum mu?

Amcas─▒ duymam─▒┼č gibi davrand─▒. Sonra da al├ókadar oluyormu┼č gibi g├╝y├ó nasihat etmeye ba┼člad─▒:

ÔÇôO─člum, hayatta para kazanmaya bakacaks─▒n!

ÔÇôAma amca?

ÔÇôAma mama yok. Hayat─▒n ger├že─či bu. D├óim├ó en ├╝stlere t─▒rmanacaks─▒n. Ben bu ya┼č─▒ma geldim, g├Ârd├╝─č├╝m ve anlad─▒─č─▒m tek ger├žek ┼ču: Sa├ódet ve mutluluk i├žin para, para, para… Paran ne kadarsa o kadar en g├╝zel ve son model arabalarla gezersin. Paran varsa, herkes ├Ân├╝nde e─čilir. Paran varsa, herkesten de─čerlisin. Paran yoksa, bir hi├žsin. Herkesin g├Âz├╝nde s─▒f─▒rs─▒n. ├ť├ž kuru┼ča de─čmezsin. S├╝nepesin, miskinsin.

ÔÇôAmca, nice ┼čahsiyetli fakirler var!

ÔÇôGe├ž onlar─▒. Hepsi de beceriksiz insanlar. O y├╝zden fakirler. O─člum, unutma; k├Â┼čeyi d├Ânmeden hayat sana g├╝lmez! G├Ârm├╝yor musun, herkes ancak paraya ve ┼č├Âhrete e─čiliyor. Yani sa├ódeti getirecek tek kuvvet var. O da para. Sadece para. Bunun i├žin sana ac─▒yorum ye─čen! Cebinde be┼č kuru┼čun yok!

Bu a─č─▒r ve can ac─▒t─▒c─▒ c├╝mleler kar┼č─▒s─▒nda Orhan, tekrar eski duygular─▒n alevine do─čru kaymaya ba┼člad─▒. Amcas─▒na; ┬źB├╝t├╝n bunlar, senin y├╝z├╝nden! Babam─▒n miras─▒n─▒ ├žald─▒─č─▒n i├žin! Beni sokaklar─▒n ├žocu─ču, yaln─▒zlar─▒n ├žocu─ču ve karanl─▒klar─▒n ├žocu─ču yapan siz de─čil misiniz?┬╗ diye hayk─▒racakt─▒ ki, bir telefon sesi, hamlesini kesti. Amcas─▒n─▒ onun i┼č arkada┼člar─▒ndan biri aram─▒┼čt─▒:

ÔÇôHayri Bey, oltam─▒za b├╝y├╝k bir bal─▒k tak─▒ld─▒. De─čerlendirebilirsek, kazanc─▒m─▒z ├╝├že katlanacak. ┼×uralar─▒ da alaca─č─▒z. Zaten oran─▒n ah├ól├«si garip kimseler. Bir hamlede hepsini ├ž─▒kar─▒p atar─▒z. Ondan sonras─▒ zaten kolay.

Orhan, gerisini dinlemedi. Do─čru odas─▒na y├Âneldi. A├žl─▒─č─▒n─▒ da unutmu┼čtu. ├ľfkesinden s─▒ka s─▒ka ├ženesi k─▒r─▒lacakt─▒. Kendi kendine s├Âyleniyordu:

ÔÇťAnlad─▒m ki, buras─▒ benim yuvam de─čil. Ben buraya ait de─čilim. Hele Doktor Selim AmcaÔÇÖy─▒ tan─▒d─▒ktan sonra bu insanlara art─▒k tahamm├╝l edemem. Y─▒llard─▒r beni ihmal edip s├Âm├╝rd├╝kleri yetmezmi┼č gibi ┼ču yapt─▒klar─▒ tam bir k├Ât├╝l├╝k. Ben art─▒k bunlar─▒n ya┼čad─▒─č─▒ hayata elved├ó demeliyim.ÔÇŁ

Kendini yata─ča att─▒.

Uyand─▒─č─▒nda ertesi g├╝n olmu┼čtu. Vakit ├Â─čleye yakla┼čm─▒┼čt─▒. Ba┼č─▒ ise, hi├ž uyumam─▒┼č gibi zonkluyordu. Yapayaln─▒zd─▒. Akl─▒na Doktor Selim BeyÔÇÖin verdi─či kitap geldi. Tam eline alacakt─▒ ki, eski arkada┼člar─▒n─▒n telefonda pe┼č pe┼če aramalar─▒n─▒ g├Ârd├╝. Oysa hastah├ónedeyken hi├žbiri ortal─▒kta g├Âr├╝nmemi┼čti. Biraz da sitem etmek i├žin son arayan arkada┼č─▒na cevap verdi. Ad─▒ Tilki ┼×evketÔÇÖti. OrhanÔÇÖ─▒n sitemine kar┼č─▒ hayli pi┼čkindi:

ÔÇôYa Orhan, biz seni ├Âld├╝ zannettik. Ama b├╝nyen hayli kuvvetliymi┼č. Bravo, kefeni y─▒rtt─▒n ya, ona bak sen.

ÔÇôY─▒rtmad─▒m Tilki, art─▒k o kefenle ya┼čayaca─č─▒m.

ÔÇôNas─▒l yani? Anlamad─▒m!

ÔÇôBir g├╝n anlat─▒r─▒m.

ÔÇôNe demek bir g├╝n. Ak┼čam toplan─▒yoruz. Mal b├╝y├╝k ve temiz.

ÔÇôBen olmayaca─č─▒m.

ÔÇôHayatta olmaz. Sensiz tad─▒ m─▒ ├ž─▒kar san─▒yorsun! Mutlaka geleceksin.

ÔÇôFakat Tilki…

ÔÇôOlmaz dedim. Sana ├Âzel bir ak┼čam bu… Hem program ├žok zengin. Felekten bir g├╝n ├žalaca─č─▒z. Kar─▒-k─▒z, i├žki. Be─čen be─čen al… Gen├žli─čini ya┼čamas─▒n─▒ bil…

Orhan kendi kendine d├╝┼č├╝nd├╝. R├╗huna zehir sa├žan bir davetti bu. Bu y├╝zden bir hayli direndi. Fakat hen├╝z r├╗h├« kuvveti g├╝├žl├╝ de─čildi. Sonunda i├žindeki y─▒lan yine kendisini ma─čl├╗p etti. ├ç├╝nk├╝ tekrar hortlayan nefs├« al─▒┼čkanl─▒─č─▒ v├╝cudunu sarmaya ba┼člam─▒┼čt─▒. Kekeledi:

ÔÇôBilmem ki…

ÔÇôBilmem fil├ón yok. Mek├ón─▒ biliyorsun. Biz mi gelip alal─▒m, sen mi gelirsin?

ÔÇôBu sefer son olsun ama.

ÔÇôYahu son olsun. Sen hele bir gel…

Telefonu kapatt─▒─č─▒nda evdeki ve i├žindeki bo┼člu─ča tekrar d├╝┼čm├╝┼čt├╝ bile. V├╝cudunun, akl─▒n─▒ ve iradesini defalarca ma─čl├╗p eden arzusu, yine dayanamayaca─č─▒ bir ┼čiddetteydi. Zang─▒r zang─▒r titriyordu. Ak┼čam─▒ bekleyemeyecek kadar sab─▒rs─▒z bir istek, yine onu esir alm─▒┼čt─▒. Ceketini ald─▒─č─▒ gibi f─▒rlad─▒.

Bekledi─či otob├╝s gelmeyince, gidece─či mek├óna do─čru y├╝r├╝meye ba┼člad─▒.

On dakika sonra bir mezarl─▒─č─▒n ├Ân├╝nden ge├žiyordu.

B├╝y├╝k bir mezarl─▒k.

Anne ve babas─▒n─▒n da g├Âm├╝l├╝ oldu─ču mezarl─▒k.

Bir an duraksad─▒. ─░├žine bir gariplik ├ž├Âkt├╝. Yeni bir yaln─▒zl─▒k ate┼či sard─▒ kalbini. R├╗hunun ac─▒s─▒n─▒ duymaya ba┼člad─▒. Ac─▒ ac─▒ m─▒r─▒ldand─▒:

ÔÇť├éh annem, ├óh babam! Hayatta olsayd─▒n─▒z da sizin kuca─č─▒n─▒za kendimi b─▒rakarak doya doya a─člasayd─▒m. Y─▒llard─▒r hep bunu hay├ól ettim. Ama bu ┼čekilde bir defa bile a─člayamad─▒m. Asl─▒nda her g├╝n a─čl─▒yorum. Ama sizin kuca─č─▒n─▒zda hi├ž a─člayamad─▒m. Bunun i├žin bir g├╝n bile kalbimin g├Âzya┼člar─▒ dinmedi.

├éh kalbimin g├Âzya┼člar─▒!

G├Âz├╝mden damlamad─▒─č─▒ i├žin ├Âz amcam─▒n da ├Âz day─▒m─▒n da g├Âremedi─či ya┼člar onlar!

Onlar bu yaral─▒ kalbin g├Âzya┼člar─▒.

Onlar;

Ba─čr─▒m─▒ kezzaptan daha fazla ac─▒tan ya┼člar… Her damlas─▒ alev alev i├žimi yakan g├Âzya┼člar─▒… Yaln─▒zl─▒─č─▒m─▒n, ├žaresizli─čimin, kimsesizli─čimin, sessiz feryatlar─▒m─▒n g├Âzya┼člar─▒…ÔÇŁ

Birden h─▒├žk─▒rd─▒. ─░├žindeki okyanus, g├Âzlerine ta┼čt─▒. B├Âyle yol ├╝st├╝nde garipsenmemek i├žin kendini tutmaya ├žal─▒┼čt─▒. Ne ├žare? G├Âz musluklar─▒ patlam─▒┼č gibiydi. Bu sefer, onlar─▒ gizlemek i├žin ├ón├« bir kararla mezarl─▒─č─▒n kap─▒s─▒na ko┼čtu. ─░├žeri girdi. A─člaya a─člaya y├╝r├╝d├╝. Durdu─čunda anne ve babas─▒n─▒n mezar─▒ ba┼č─▒ndayd─▒. T├ókati kalmam─▒┼čt─▒. Mezar ba┼č─▒ndaki selviye yasland─▒. Hi├žbir ┼čey d├╝┼č├╝nemiyordu. Sadece a─čl─▒yordu. G├Âz├╝n├╝ kurulamak i├žin elini kald─▒rd─▒. Koltu─čunun alt─▒nda pat diye bir ┼čey d├╝┼čt├╝. ┼×a┼č─▒rd─▒. Doktor Selim BeyÔÇÖin verdi─či kitapt─▒ bu. Fark─▒nda olmadan dalg─▒nl─▒kla onu da koltu─čunun alt─▒na sokup evden ├ž─▒km─▒┼čt─▒ me─čer. E─čildi, ald─▒.

Rastgele bir yer a├žt─▒. Gayr-i ihtiy├ór├« bir ┼čekilde okumaya ba┼člad─▒:

ÔÇť─░nsan, bir defa ├Âl├╝nce bir daha geri d├Ânme f─▒rsat─▒n─▒ ne kadar yalvarsa da bulamayacak. Fakat idr├ók etse, d├╝nyada iken kendisine bu ┼čans─▒n defalarca verilmekte oldu─čunu g├Âr├╝r ve b├╝y├╝k bir teyakkuz i├žinde ya┼čar.

Hastal─▒klar, kazalar, fel├óketler, k├Ât├╝ al─▒┼čkanl─▒klar, hayatta her an mevcut olan, fakat insan─▒n gaflet ve acziyeti sebebiyle ├žo─ču kez habersiz kald─▒─č─▒ nice hayat├« tehlikeler, b├ódireler; ├Âl├╝mle insan aras─▒nda ne kadar ince bir perde bulundu─čunu g├Âstermiyor mu?

Evet ├Âl├╝m, kundak ile kefen aras─▒nda ini┼čli ├ž─▒k─▒┼čl─▒, s├╝rprizlerle dolu dar, k─▒sa bir koridor. Me├žhul… ├ťzerinde metraj─▒ yaz─▒lmayan makaralar gibi… Ne zaman, nerede son bulaca─č─▒ me├žhul…

Fakat insan, gaflet i├žindeyse ├Âm├╝r takviminden sonbahar yapraklar─▒ gibi birer-iki┼čer d├╝┼č├╝┼č├╝n├╝, hissiz bir ┼čekilde seyreder. T─▒pk─▒ ├╝zerinden ak─▒p giden bahar ya─čmurunun bereketli damlalar─▒ndan nasip alamayan kayalar gibi…

Kimisi de ├Âl├╝m hakikatinden korktu─ču i├žin ka├žmakta…

Hâlbuki; insan âhirette de;

┬ź ěž┘Ä┘Ő┘ĺ┘ć┘Ä ěž┘ä┘ĺ┘ů┘Ä┘ü┘Äě▒┘Ĺ / Ka├žacak yer nerede!┬╗ diye soracak da, All├óhÔÇÖ─▒n huz├╗rundan ba┼čka gidecek yer bulamayacak.

O h├ólde, bu d├╝nyada iken ┼čuurlu, arzulu bir ┼čekilde, OÔÇÖna ko┼čmal─▒…

OÔÇÖna s─▒─č─▒nmal─▒… Yeg├óne bar─▒nak ve s─▒─č─▒na─č─▒n O oldu─čunu unutmamal─▒…

Çünkü;

├ľl├╝m├╝n so─čuk ├╝rpertilerinden kurtulman─▒n yeg├óne ├žaresi, ancak s├ólih├óne bir ├Âm├╝r ya┼čamaya gayret etmektir.

├ç├╝nk├╝ her an ├Âl├╝me haz─▒rl─▒kl─▒ olanlar, ├Âl├╝mden dolay─▒ deh┼čete kap─▒lmak yerine onu ebed├« bir vuslat vesilesi olarak telakk├« ederler.

Bunlar, ┬ź├Âl├╝m├╝ g├╝zelle┼čtirebilme┬╗nin huz├╗runa ermi┼č mesut kullard─▒r.

Fakat gafil├óne bir hayat ya┼čayanlar, okyanus ortas─▒nda d├╝meni k─▒r─▒lm─▒┼č bir gemiye benzer. Hangi girdapta hel├ók olaca─č─▒ me├žhuld├╝r. Onlar; bu imtihan dersh├ónesinin al─▒k, abus ve ┼ča┼čk─▒n yolcular─▒d─▒r. Bu y├╝zden ├Âl├╝m├╝, korkun├ž ve karanl─▒k bir girdap h├ólinde g├Âr├╝r, ondan ├╝rperir ve ka├žar. L├ókin ka├ž─▒┼č nereye?

T├óbi├«nÔÇÖden Eb├╗ H├ózim HazretleriÔÇÖne devrin hal├«fesi sormu┼č:

ÔÇťÔÇôNi├žin ├Âl├╝mden korkuyoruz?ÔÇŁ

B├╝y├╝k z├ót ┼ču hikmetli cevab─▒ vermi┼č:

ÔÇťÔÇôSiz d├╝nyay─▒ m├ómur edip, ├óhireti harap ettiniz, ┼čimdi m├óm├╗reyi b─▒rak─▒p da har├óbeye gitmeyi elbette istemiyorsunuz!ÔÇŁ

┼×unu d├╝┼č├╝nmek ├«cap eder ki, f├ón├« hayat ├žar┼č─▒s─▒n─▒n en son giysisi olan KEFEN, b├╝t├╝n f├ón├« al─▒┼čveri┼člerin ve f├ón├« ├Âmr├╝n iptal noktas─▒ de─čil midir?

O iptal noktas─▒;

Bedene ved├ó, f├ón├«ye elved├ó, sonsuzlu─ča sel├óm!

D├╝nyada her ┼čey ├ódet├ó ┬źbir varm─▒┼č, bir yokmu┼č┬╗un hik├óyesi. H├╝l├ósa f├ón├« hayat; serap, g├Âlgeler, gel-ge├ž sevdalar, ├ž─▒kmaz sokaklar ve aynadaki yalanlar…

Sonras─▒ kabir.

Kabir de, sanki bir ana rahmi. Do─čum, k─▒y├ómete.

K─▒y├ómet…

Yeniden beden elbisesine b├╝r├╝n├╝p sonsuzlu─ča ad─▒m.

─░┼čte ├Âm├╝r! ─░┼čte sonsuzluk!

Heyhat!

Kimine h├╝z├╝n, ─▒st─▒rap ve fec├« bir ├ók─▒bet…

Kimine de s├╝rur, huzur, lezzet ve ger├žek bayram…

O ger├žek bayrama ula┼čacaklara ne mutlu!

Selâm sana ebediyet!

├ľl├╝m├╝ g├╝zelle┼čtirmek bizim elimizde… Hazret-i Mevl├ón├óÔÇÖn─▒n buyurdu─ču gibi:

ÔÇťO─čul, herkesin ├Âl├╝m├╝ kendi rengindedir, insan─▒ All├óhÔÇÖa kavu┼čturdu─čunu d├╝┼č├╝nmeden ├Âl├╝mden nefret edenlere, ├Âl├╝me d├╝┼čman olanlara, ├Âl├╝m korkun├ž bir d├╝┼čman gibi g├Âr├╝n├╝r. ├ľl├╝me dost olanlar─▒n kar┼č─▒s─▒na da dost gibi ├ž─▒kar.ÔÇŁ

Demek ki;

─░nsan, g├╝zel bir ├Âl├╝m arzu ediyorsa, hayat─▒ g├╝zel ya┼čay─▒p, h├╝sn-i h├ótime ile yani g├╝zel bir final ile mutlu bir sonla d├╝nyadan ayr─▒lmaya ├žal─▒┼čmal─▒…

Bunun ad─▒ da son nefes…

Hakikaten, son nefes, bu─čusuz, p├╝r├╝zs├╝z ve lekesiz bir ayna…

Her insan bu aynada, g├╝zellikleri ve ├žirkinlikleriyle b├╝t├╝n ├Âmr├╝n├╝ net bir ┼čekilde seyreder.

O an, g├Âzlere ve kulaklara hi├žbir itiraz ve gaflet perdesi inmez. Bil├ókis b├╝t├╝n perdeler kalkar ve her t├╝rl├╝ itiraf; akl─▒ ve vicdan─▒ pi┼čmanl─▒k iklimine sokar.

┼×imdi a├žal─▒m g├Âz├╝m├╝z├╝ de, son nefes aynam─▒z, pi┼čmanl─▒kla seyredece─čimiz g├Âr├╝nt├╝lerle dolmas─▒n!..

O aynada, KurÔÇÖ├ón-─▒ Kerim ve S├╝nnet-i seniyye muhtev├ós─▒nda, ├«man, ib├ódet ve ahl├ók hayat─▒ndan y├╝z k─▒zart─▒c─▒ de─čil, y├╝z a─čart─▒c─▒ sahneler dolu olsun…

┼×air ne g├╝zel s├Âyler:

O demde ki perdeler kalkar, perdeler iner;
Azr├óilÔÇÖe ┬źHo┼č geldin!┬╗ diyebilmekte h├╝ner!..

Son nefeste Azr├óilÔÇÖe; ┬źHo┼č geldin!┬╗ diyebilenlere ne mutlu!

Ne mutlu, ├ž├╝nk├╝ hayat─▒n b├╝t├╝n m├ón├ós─▒ bu!ÔÇŁ

─░├žercesine okudu─ču bu c├╝mlelerin tefekk├╝r atmosferinde derin bir nefes alan Orhan, dalg─▒n g├Âzlerle anne ve babas─▒n─▒n yan yana duran kabirlerine bakt─▒.

H├╝zn├╝ biraz daha g├Ânl├╝n├╝ ac─▒tt─▒. Onlara okumak i├žin F├ótihaÔÇÖy─▒ bile unutmu┼čtu. Utand─▒. Okuyabilseydi, ┼čimdi onlara ne g├╝zel bir hediye sunmu┼č olacakt─▒.

Bunun hicran─▒ i├žerisinde tekrar g├Âzleri bu─čuland─▒.

Elindeki kitab─▒, yine koltu─čunun alt─▒na yerle┼čtirdi. ├ç─▒k─▒┼ča do─čru y├╝r├╝d├╝.

Derken aya─č─▒na bir ┼čey tak─▒ld─▒. Nedir diye bak─▒nca gayr-i ihtiyar├« bir ┼čekilde irkildi. Gece bir k├Âpe─čin e┼čelemesiyle ortaya ├ž─▒km─▒┼č bir kafatas─▒. Kupkuru bir kelle. ─░yice ├╝rperdi. Ka├žacak gibi oldu. Sonra duraklad─▒. O da kendisi gibi bir insana aitti. Bu h├ólde b─▒rakamazd─▒. G├Âmmeliydi.

─░tinayla onu topra─ča koyarken akl─▒na neler gelmedi ki:

Bir zamanlar bu kafatas─▒n─▒n dudaklar─▒ kimbilir nas─▒l tebess├╝mler sa├ž─▒yordu. Yanaklar─▒ kimbilir nas─▒l ay gibiydi. G├Âzleri kimbilir nas─▒l renkli idi. Bu kuru kellenin i├žinde bir zamanlar kimbilir nas─▒l bir ak─▒l vard─▒. Ne d├╝┼č├╝ncelere sahipti. Nice pl├ónlar yap─▒yordu. Kimbilir hayalleri ne kadar renkliydi. ┼×imdi ise bunlar─▒n hi├žbiri yoktu. Derisine en ufak bir ├žizik bile att─▒rmayan r├╗hu ┼čimdi kafatas─▒n─▒ k├Âpekler e┼čelerken acaba neredeydi?

Kimbilir neredeydi?

Annesinin, kendisine k├╝├ž├╝kken anlatt─▒─č─▒na g├Âre e─čer faz├«letli bir kimse ise cennet bah├žesinde, de─čilse cehennem ├žukurunda idi.

Tekrar i├ži titredi.

G├Âz├╝, alabildi─čine uzanan mezarlara dald─▒. ─░lk defa bu kadar yak─▒ndan bak─▒yordu. Hayatla ├Âl├╝m ne kadar i├ži├žeydi me─čer.

ÔÇťAllah Allah, dedi: Ne kadar ├žok adres varm─▒┼č! D─▒┼č d├╝nyadaki adresler ayr─▒, burakiler ayr─▒. Tabi├« k─▒y├ómetteki adresler de ayr─▒ olacak. Kimin adresi kimbilir hangi son durakta?ÔÇŁ

Tekrar annesi akl─▒na geldi. M├╝b├órek anne, son zamanlar─▒nda Y├╗nusÔÇÖtan bir il├óh├«yi s─▒k├ža okurdu. Beynini zorlad─▒. Sonunda ┼ču d├Ârtl├╝─č├╝ hat─▒rlayabildi:

Kiminin ba┼č─▒nda biter a─ča├žlar,
Kiminin ba┼č─▒nda sarar─▒r otlar,
Kimi m├ósum kimi g├╝zel yi─čitler
Ne s├Âylerler ne bir haber verirler!

├çocukken dinledi─činde bunlar─▒ annesinin s├Âyledi─či bir ninni zannederdi. Fakat ┼čimdi ne b├╝y├╝k bir hakikat oldu─čunu b├╝t├╝n damarlar─▒nda hissediyordu. Hissettik├že r├╗hu titremeye ba┼člad─▒.

Bunun ├╝zerine ad─▒mlar─▒n─▒ h─▒zland─▒rd─▒. Kalbi, ├žarpa ├žarpa akl─▒n─▒n kula─č─▒na f─▒s─▒ld─▒yordu:

ÔÇôHemen gitmeliyim. Vakit hayli ilerledi.

Mezarl─▒ktan ├ž─▒kt─▒─č─▒nda ad─▒mlar─▒ ba┼čka bir rotaya y├Ânelmi┼čti:

ÔÇô─░n┼č├óallah mesai bitmeden Doktor Selim AmcaÔÇÖya yeti┼čirim.