YOLCU

Ahmet ARSLAN

─░nsan; ├žile dolu yere var─▒yor,
K─▒r─▒lan sedefte inci ar─▒yor!
Bu yolda ilk tepe, bizi bunaltt─▒;
Oysa ├Ân├╝m├╝zde, da─člar duruyor!

San─▒r ki d├╝nyada zaman─▒ ├žoktur;
Bilmez ki ├Âl├╝m de insana hakt─▒r!
Yolundaki ├ófetlerin i├žinde;
┼×ehvetten beteri, k├Ât├╝s├╝, yoktur.

Can, do─čan ku┼čudur; ├Âm├╝rse kafes
Ya┼čat─▒r d├╝nyada onu bir nefes!
─░nanc─▒n aynas─▒ kesilen ki┼či;
Yans─▒tt─▒klar─▒yla, veriyormu┼č sesÔÇŽ

─░nsan; d├╝nyal─▒─ča ├Âmr├╝n├╝ verir,
O zaman ┼čeytanla ate┼čte erir!
D├╝nya sahnesine girdi─či yolda;
Akl─▒n─▒ kullanan Mevl├óÔÇÖya var─▒r.

Yolcuyuz; gidelim, az─▒─č─▒ al da!
R├╗hun geni┼člesin, sab─▒rl─▒ ol da!
D├╝nya tuza─č─▒n─▒n tek yemi istek;
Akl─▒n─▒ kaybetme sak─▒n bu yolda!

Ham derler meyvenin olmam─▒┼č─▒na,
─░nsan─▒n kem├óle ermemi┼čine!
Bilginin ─▒┼č─▒─č─▒ ayd─▒nl─▒k verir;
G├╝ne┼čin gecede solmam─▒┼č─▒naÔÇŽ

Nefsinin elinde ink├ór a─č─▒nda,
K├Âr g├Âzle dola┼č─▒r OÔÇÖnun da─č─▒nda!
G├Ârmeme ay─▒b─▒ nefse aittir;
G├Âren g├Âzlerini kapatt─▒─č─▒nda!

Arslan Ahmet; ├Âmr├╝, gel z├óy├« etme!
┬źBir ho┼č sad├ó┬╗ b─▒rak, bir anda yitme.
Nefsinin ├╝st├╝ne at─▒lmak i├žin;
Kulluk kalkan─▒n─▒ almadan gitme!