Bir Mezar Ta┼č─▒ Kit├óbesi

T├óhiruÔÇÖl-Mevlev├«

Do─čum esnas─▒nda bir anne, ikizleri ile beraber vefat eder. Mesnev├« ┼č├órihi T├óhiruÔÇÖl-Mevlev├«, bu h├ódiseden ├žok duygulan─▒r. ├ľlen kad─▒n─▒n akrabalar─▒n─▒ ara┼čt─▒r─▒r, bulur:

ÔÇťÔÇôBen bu ├╝├ž mevt├óya t├óziye olarak bir kabir ta┼č─▒ yazd─▒rmak istiyorum!ÔÇŁ der ve annenin dilinden ┼ču d├Ârtl├╝─č├╝ yazar:

Bir Kitâbe-i Seng-i Mezar

(Bir Mezar Ta┼č─▒ Kit├óbesi)

D├╝ny├óda der-├ó─č├╗┼ča ecel vermedi imk├ón,
Etti beni hem-makber iki yavrucu─čumla.
Artık tutarak dest-i yetîmânelerinden,
Geldim sana RabbÔÇÖim, iki ├Âks├╝z ├žocu─čumla…

(Ecel, beni iki yavrucu─čumla kabir yolcusu eyleyerek ┼ču d├╝nya hayat─▒nda (onlar─▒ doya doya) kucaklamaya imk├ón vermedi. Ey RabbÔÇÖim! Ben de yet├«m ellerinden tutup o iki ├Âks├╝z ├žocu─čumla sana geldim…)