SABÂ ÜLKESİNİN MELÎKESİNE
KÂFÎ (Ekrem KAFTAN) Güneşin nuru seni nice yıl kandırmıştı. Allah adı dururken ağyarı andırmıştı. Mülkünde saltanatın elbette bî-nazîrdi. Nice ilim erbabı hizmetinde vezirdi. Tahtındaki cevâhir güneşten nurlu idi. Her şehrinin etrafı pek kavî surlu idi. Atına bindiğin an orduların akardı. Hüsnünün arkasından güneş bile bakardı. Bir sabah Hüdhüd gelip mektup koydu sînene, Korku düştü o anda kalp adlı hazinene. Toplayıp […]
Continue reading »