HİÇLİĞİN KIYISI

Ali AĞIR aliagir70@gmail.com

 

 

Yıldızsız gecelerin bağrında geçti yıllar,

Boynuma halka halka dolandı küflü zincir.

Yürüdükçe düğüme döndü çamurlu yollar,

Dünyamı zindan kıldı ufkuma çöken zifir.

 

Gurura tutsak aklım, rûhumun zâlimiydi,

Aklımdı, ıssız çölün serâbında âvâre.

Âleme bahar olan, bana kış mevsimiydi,

Kim bilir kaç yıl önce düşmüştü o son cemre.

 

Bir asr vakti yıldırım düştü, kırıldı fânus,

Damla damla eridi benlik denen buz dağı.

Küle dönen mâzîme savrulup gitti kâbus,

Yanık bir ahla yaktım umut denen çerağı.

 

Pişmanlık gözyaşıyla yoğrulan duâlarla,

Gözlerime biriken karanlıktan kurtuldum.

Yağmur olup yüzümü yıkayan şuâlarla,

Çağlayanlar misâli akıp akıp duruldum.

 

Münzevî seferdeyim… İçimde son menzili,

Sükûnete büründüm sükûtun koyusunda.

Ötelerden râyiha getirir seher yeli,

Bir gönül çiçeklenir hiçliğin kıyısında.

 

29 Kasım 2025 Cumartesi