BABAM!..

Osman TAŞ osmantas909@gmail.com

 

 

Hem yetim hem öksüz, kaldın dünyada,

Çok büyük mücadele verdin be babam!..

Rabbim rahmet etsin, sana ukbâda,

Güzel cennet olsun yurdun be babam!..

 

Çileler, kahırlar, acılar ne ki,

Her zaman yüklendin, en ağır yükü!

Baş tâcı ederdin, adâlet-hakkı,

Haklının yanında durdun be babam!..

 

Beş kardeş, sekiz de çocuk büyüttün,

Bütün dertlerini içine attın!

Ne kimseye küstün, ne de incittin,

Sadece kendini yordun be babam!..

 

Ne kadar da çok misafir severdin,

Her şeyin iyisin, ikrâm ederdin!

«Hürmette bir kusur etmeyin!» derdin,

Garip gurabâya yârdın be babam!..

 

Mütevâzî idin, sâde yaşardın,

Zâlimlere dik durmayı başardın!

Kim sıkışsa, yardımına koşardın,

Nice yaraları sardın be babam!..

 

Mazlumun acısın, kalpte duyarak;

«Vermek nasip etti, şükür!» diyerek…

«Allah cömertleri sever!» diyerek,

Eline geçeni verdin be babam!..

 

Kırmızı çizgindi, âr-namus-hayâ,

Kalbe önem verir, bakmazdın boya!

Haramı katmadın, bir damla suya,

Gönlü de çok zengin, erdin be babam!..

 

Yaratılanlara şefkatle bakıp,

Mal değil, ahlâkı mîras bırakıp!

Hasretinle garip Osman’ı yakıp,

Hakk’ın huzûruna vardın be babam!..