|
Yazar SEFERÎ (M. Nejat SEFERCİOĞLU)
|
|
Her şey yeniden başlayacak belki de bir gün,
Bir başka şehir, başka muhit, başka zamanda...
Tekrar dönecek yurduna gurbetteki sürgün,
Sisler dağılıp camlara gün vurduğu anda.
Hep böyle uzun yollara dalmaz ya bakışlar,
Bir gün dinecektir o güzel gözdeki yaşlar,
Dağlar aşarak bir gece hasretzede kuşlar,
Mesken tutacak belki de bir göl kenarında. Bir bir dönecektir seferîler seferinden,
Sâhildeki son martı geçerken üzerinden,
Son besteyi tekrâr edecek önce derinden,
Yorgun gemiler dinlenecek eski limanda... Vezni: mef’ûlü / mefâîlü / mefâîlü / feûlün |
Yahya Kemal’in ne dediğini, ne demek istediğini anlamak için, onun şiir ve hayal dünyasına girmek gerekir. Bunun için onun bütün bildiklerini bilmek de yetmez. Zira ondan daha çok tarih bilenlerin, tarihimize; ondan daha çok din bilenlerin, dinimize onun gözüyle bakabilmiş ve onun gördüklerini görebilmiş olduğu söylenemez. 
KUVVE-İ AKLİYYE 
Bir grup fareyi almışlar ve önlerine hemen öldüren zehirli yiyecekler koymuşlar. İlk fare yemiş ve ölmüş. İkinci fare yemiş ve ölmüş. Bunu gören diğerleri ise, canlarını çeken cazip yiyeceklere artık ağzını sürmemiş. En aç olanı bile yemez olmuş.
Yetmişli, seksenli yıllarda çocuk olanlara hitap edecek bu yazım. Zira benim de çocukluğum o yıllara rastlar. Olabildiğince çocuktuk o zamanlar, fakat bir o kadar da sorumluluklarımızın farkındaydık değil mi? Paket taşlı sokaklarda oynadığımız tingolarla, sekseklerle, saklambaçlarla, yakalamaçlarla, ip atlamacalarla çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Babalarımız; «Nasıl kazanacağız?», annelerimiz; «Ne pişireceğiz?» diye düşünseler de, memleket terör belâsıyla, yoklukla yanıp kavrulsa da biz çocukluğumuzu doyasıya yaşadık işte, her şeye inat. Depresyon bilmezdik o zamanlar.