|
Mevsim bahar diyorlar Rabbim’den ferman gelmiş,
Demek her şey uyandı sılamın dağlarında...
Derviş edâlı çiçek beyaz örtüyü delmiş,
Gün bin renge boyandı sılamın dağlarında...
İnsan nasıl dayansın bu bitmez tantanaya?
Gün doğarken ansızın varsak Hatçe Anaya,
Biz de kaşık çalardık sıcacık tarhanaya,
Şimdi ocaklar yandı sılamın dağlarında... Bir garip olmuş beni-seni gurbete salan,
Nerde kaldın gelmez mi sözüne sadık olan?
Kır at bile özlemiş bin yaylaları dolan,
Sevdalar bir destandı sılamın dağlarında... Kekik kokan sütlere seherde maya düşer,
Yağmur sonrası gönül bir demli çaya düşer,
Dedemin sohbetleri havaya, suya düşer,
Her çocuk bir sultandı sılamın dağlarında... Bir kuzumuz kaybolsa herkesin kederiydi,
Belki sofralar yavan, ama alın teriydi,
Pantolonlar yamalı, kalplerimiz diriydi,
Dünyamız kocamandı sılamın dağlarında... Özümüzü bulursun yeşeren hislerinde,
Kim bilir neler saklı Göklem’in* sislerinde,
Zikrin yedi renklisi kuşların seslerinde,
İçim-dışım yıkandı sılamın dağlarında...
Baharlar ne yamandı sılamın dağlarında... |
Yahya Kemal’in ne dediğini, ne demek istediğini anlamak için, onun şiir ve hayal dünyasına girmek gerekir. Bunun için onun bütün bildiklerini bilmek de yetmez. Zira ondan daha çok tarih bilenlerin, tarihimize; ondan daha çok din bilenlerin, dinimize onun gözüyle bakabilmiş ve onun gördüklerini görebilmiş olduğu söylenemez. 
KUVVE-İ AKLİYYE 
Tanınmış tezkirecilerimizden Latîfî (ö. 1582), bilge kişilere göre şairlerin vehbî ve kesbî olmak üzere iki kısma ayrıldığını söyler. Allah vergisi şairlik kabiliyeti olanlar vehbî, çalışmayla sonradan kazananlar kesbîdir. Bunların arasında sahte altınla altın, billûrla gevher, sihirle mûcize arasındaki kadar büyük fark vardır. Vehbî şair, yeteneğiyle söyler; kesbî şair ise taklit ve inceleme ile söyler. Büyük şiir münekkidi Latîfî bunlar arasındaki farkı da şuna benzetir: Vehbî şiir, cazibe ve güzelliği olan bir dilber; kesbî şiir ise iri gözlü, donuk, cazibe ve albenisi olmayan sade yüzlü bir güzeldir.1 
Yetmişli, seksenli yıllarda çocuk olanlara hitap edecek bu yazım. Zira benim de çocukluğum o yıllara rastlar. Olabildiğince çocuktuk o zamanlar, fakat bir o kadar da sorumluluklarımızın farkındaydık değil mi? Paket taşlı sokaklarda oynadığımız tingolarla, sekseklerle, saklambaçlarla, yakalamaçlarla, ip atlamacalarla çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Babalarımız; «Nasıl kazanacağız?», annelerimiz; «Ne pişireceğiz?» diye düşünseler de, memleket terör belâsıyla, yoklukla yanıp kavrulsa da biz çocukluğumuzu doyasıya yaşadık işte, her şeye inat. Depresyon bilmezdik o zamanlar.