|
Yazar Memduh CUMHUR
|
|
Yollara hasretle düşüp daldım elem rüzgârına,
Karşıda gönlümce mübârek Kalemeydan tepesi,
Cedlerin at koştuğu yerlerde akından akına,
Toprağa sinmişti fetih devrinin ulvî hevesi.
Servilerin ruhlar uzanmış ebedî gölgesine;
Belki de hâlâ karışır rüzgârın engin sesine,
Akşam olurken Kalemeydan’da zafer velvelesi.
Ayrılışın hüznünü sessizce taşır yaslı Tuna,
Gönlüme aksettirebilsin diye yalnızlığını.
Son günün ardında şafak rengi bürünmüş suyuna.
Rüzgâra gem vurduğumuz zorlu akınlar çağını,
Görmeye geldim Tuna üstünde aziz bir kaleden.
Çok seneler var ki Budin’den beri mecnun gibi ben,
Yollara düşmüş ararım eski vatan toprağını. |
Yaklaşmak ister insan. 
İlk Müslümanlardan ve ilk örnek şahsiyetlerden güzîde bir sîmâ; Hazret-i Hâlid bin Saîd...
İlim, fikir ve sanat insan zihninin mahsulüdür. Dolayısıyla insandan ve onun dünyasından ayrı mütalâa edilemez. İnsanın zihin ve gönül dünyası ne kadar âhenkli ise verdiği mahsuller de o kadar âhenk içinde olur. Zihin ve gönlü karmaşa içinde olanların iç yüzleri ürettiklerine de akseder. 
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.