|
Bir ömür beyhûde geçti,
Ağlayın şimdi gözlerim!
İşte gençlik elden uçtu,
Ağlayın şimdi gözlerim!
Çok koşturdum tez yoruldum,
Bulanıktım geç duruldum,
Yandım, kül oldum savruldum,
Ağlayın şimdi gözlerim! Ne dünyadan murad aldım,
Ne ahrete hazır oldum,
İşte elim bomboş kaldım,
Ağlayın şimdi gözlerim! Hep nefis kahrını çektim,
Ne dediyse boyun büktüm,
Ben kendimi kendim yaktım,
Ağlayın şimdi gözlerim! Elbet bitecek bu rüya,
Kime yâr oldu ki dünya,
İşte artık doya doya,
Ağlayın şimdi gözlerim! Saç-sakala düştü aklar,
Yakınlaşıyor ıraklar,
Bunca kiri belki paklar,
Ağlayın şimdi gözlerim! Ey gafil! Şu emanetin
Hiç kıymetini bilmedin.
Arasat’ta hesap çetin;
Ağlayın şimdi gözlerim! |
Mü’minlerin gönül ufkunu aşk rengine boyayacak bir kurban bayramı daha geliyor. Kızıl şafakların gündüzü muştuladığı gibi ebediyet gününü müjdeleyen bir kurban bayramını daha idrak etmeye hazırlanıyoruz. 
Ramazan-ı Şerif’in 26’sıydı. Cuma sabahıydı. Hazret-i Peygamber’in cennet bahçesinde sabah namazı için saf tuttuk. Aşk kafilelerinin sıra sıra dizilişi ile fecrin nurlu ufukları iç içe kaynaşmıştı. Ruhlar meleklerle sohbet hâlindeydi. Kimi gönüller de hakikî dost ile. 
İlim, fikir ve sanat insan zihninin mahsulüdür. Dolayısıyla insandan ve onun dünyasından ayrı mütalâa edilemez. İnsanın zihin ve gönül dünyası ne kadar âhenkli ise verdiği mahsuller de o kadar âhenk içinde olur. Zihin ve gönlü karmaşa içinde olanların iç yüzleri ürettiklerine de akseder. 
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.