|
Yazar EDÎBÎ (Recep YILDIZ)
|
|
Fecrin yine ürperdiği bir gün;
Gözler yine hülyâlı yasında...
Sen böyle hayâlinle üşürdün,
Sonsuz bir elem fırtınasında.
Bir yerdi -o yerden- seni gördüm,
Yekpâre alevler kıyısında.
Elbet yine sessizce yürürdüm,
Göğsündeki ilham kuyusunda,
Bir parça sükût etmese ömrüm... Bir gün -evet, ömrümce unutmam- o ne gündü!
Aksin bu siyah örtüde bir parça göründü.
Allâh’ım o bâkî günü ömrümce unutmam... Gök kubbenin altında paramparça bu akşam,
Ufkumda devâsâ bir ışık; yandı ve söndü.
En sonra hayal rengi kızıllıklara döndü... Vezni: mef’ûlü / mefâîlü / feûlün
mef’ûlü / mefâîlü / mefâîlü / feûlün |
«20. Yüzyıl Türk Şiirinde BEŞ ŞAİR» adlı kitabımıza aldığımız beş şairden biridir Yahya Kemal... Dîvan edebiyatının öldüğünün söylendiği, «aruz»un şiirimizde artık bir «vezin» olarak kerhen kullanıldığı, bu veznin Türkçe ile bağdaşamadığının savunulduğu bir dönemde; «hâlis şiir» avcısı olarak ortaya çıkan ve büyük bir hayran kitlesinin gönlünde şiirin kaynağı, sanatın kaymağı olan «üstad»ın adıdır Yahya Kemal...
Şimdi size şiddetli yağmurun yağdığı bir ortam ve o yağmura tutulanların hâllerini kelimelerle resmetmeye çalışacağım.
Bir grup fareyi almışlar ve önlerine hemen öldüren zehirli yiyecekler koymuşlar. İlk fare yemiş ve ölmüş. İkinci fare yemiş ve ölmüş. Bunu gören diğerleri ise, canlarını çeken cazip yiyeceklere artık ağzını sürmemiş. En aç olanı bile yemez olmuş.
Geçtigimiz ayın gündemini meşgul eden konulardan en çarpıcı olanı hiç şüphesiz Avrupa’nın NASA’sı yerinde olduğu kabul edilen CERN’de Atlas adlı deneyin başlatılmasıydı. Deney hakkındaki malûmat gerçekten hayret uyandırıcıydı; çünkü deney için inşa edilen merkezin büyüklüğü, işin başdöndürücü maliyeti, çalışanların sayısı, hazırlık süresi ve meydana gelecek çarpışmanın enerjinin yoğunluğunu ifade eden bütün sayılar baş döndürecek kadar yüksekti.