|
Yazar Bestami YAZGAN
|
|
Gözlerini deryalara salarken
Sevdim seni Anadolu çocuğu.
Hak yolunda gonca gibi solarken
Sevdim seni Anadolu çocuğu.
Mazlumun elinde sarı çiçeksin,
Zalime saplanan çatal yüreksin,
Şühedâ burcunda ne mübareksin,
Sevdim seni Anadolu çocuğu. Hıra’da çizilmiş gönül mihverin,
Yesevî nakışlı sevgi cevherin,
Hâlâ dalgalanır gönül zaferin,
Sevdim seni Anadolu çocuğu. Dikenlere inat güle durmuşsun,
Belâ mevsiminde bala durmuşsun,
Hasta çağa gül mührünü vurmuşsun,
Sevdim seni Anadolu çocuğu. Kalbin öyle sıcak, bir vatan gibi,
Muhabbet boy atmış gülistan gibi,
Sarmaladım yüreğime can gibi,
Sevdim seni Anadolu çocuğu.
|
Yahya Kemal, bu yazının hudutlarını çok çok aşan dev bir kültür hazinemizdir. Ancak onu yâd etmek için onun ve şiirinin bize ifade ettiği ilk anlamlar üzerinde durmaya çalışacağız. 
Şimdi size şiddetli yağmurun yağdığı bir ortam ve o yağmura tutulanların hâllerini kelimelerle resmetmeye çalışacağım.
Tanınmış tezkirecilerimizden Latîfî (ö. 1582), bilge kişilere göre şairlerin vehbî ve kesbî olmak üzere iki kısma ayrıldığını söyler. Allah vergisi şairlik kabiliyeti olanlar vehbî, çalışmayla sonradan kazananlar kesbîdir. Bunların arasında sahte altınla altın, billûrla gevher, sihirle mûcize arasındaki kadar büyük fark vardır. Vehbî şair, yeteneğiyle söyler; kesbî şair ise taklit ve inceleme ile söyler. Büyük şiir münekkidi Latîfî bunlar arasındaki farkı da şuna benzetir: Vehbî şiir, cazibe ve güzelliği olan bir dilber; kesbî şiir ise iri gözlü, donuk, cazibe ve albenisi olmayan sade yüzlü bir güzeldir.1 
Yetmişli, seksenli yıllarda çocuk olanlara hitap edecek bu yazım. Zira benim de çocukluğum o yıllara rastlar. Olabildiğince çocuktuk o zamanlar, fakat bir o kadar da sorumluluklarımızın farkındaydık değil mi? Paket taşlı sokaklarda oynadığımız tingolarla, sekseklerle, saklambaçlarla, yakalamaçlarla, ip atlamacalarla çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Babalarımız; «Nasıl kazanacağız?», annelerimiz; «Ne pişireceğiz?» diye düşünseler de, memleket terör belâsıyla, yoklukla yanıp kavrulsa da biz çocukluğumuzu doyasıya yaşadık işte, her şeye inat. Depresyon bilmezdik o zamanlar.