|
Gönlüme hicranın zehri akmasın,
Tarifi imkânsız aşkla doluyum!..
Sam yeli vurup da özüm yakmasın,
Sevda çiçeğinin sürgün dalıyım!..
Görünür gerçeğim gün bir ağarsa,
Bire bin veririm rahmet yağarsa,
Sırla beni, peteğine sığarsa;
Huzur ikliminin sevgi balıyım!.. Turna olup diyar diyar uçarım,
Burcu burcu dört mevsimde açarım,
Gören göze ne hikmetler saçarım,
Şefkat bahçesinin gonca gülüyüm!.. Desen desen kilimlerde ben varım,
Zeybek benim, horon benim, ben barım!..
Türkülerde efkârımı duyarım,
Asil milletimin yerli malıyım!.. Mazluma selimim, zalime yılmaz,
Birlikte hayır var ayrılık olmaz,
Niyazkâr bu dünya, boşalır dolmaz,
Yüce Sevgili’nin kemter kuluyum!.. |
Çocukluk ve ilk gençlik yıllarımda hâfızama derin hatlarla yazılmış, daha doğrusu kazılmış bir isim ve o ismin üzerine kök boyalarla nakışlanmış bir resim var: İstanbullu İsmail Dayı... 
Mekke’de doğan güneş ile beraber, aydınlık süreci başlamıştı...
“Eğer İsa peygamber gökyüzünden yere inmeğe kalksa kalabalıktan iğne bırakacak yer bulamaz. Bitpazarında insanlar pire gibi kaynar. Bir insan seli hâlinde her taraftan o kadar çok istek ve murat sahibi insan gelir ki ne dille, ne kalemle anlatılabilir. Yabancıyla tanıdık birbirinden ayrılamaz, oğul babasını seçemez. Kalabalıktan insan tıknefes olabilir. Özetle mahşer gibi yerdir.” diye bir kitapta bir Türk şehrinin kalabalığından söz edilse ve yine aynı kitabın bir başka sayfasında sözü edilen şehirde insanlığın azalması ve rüşvetin yaygınlaşması şu cümlelerle anlatılsa: 
DENSİZLER!