|
Yazar SEFERÎ (M. Nejat SEFERCİOĞLU)
|
|
Ey sevgili gül, şimdi bahar mevsimidir gel,
Bülbülleri bekletme sakın tam demidir gel!..
Bir kor o dudaklar ki gönül merhemidir gel,
Bülbülleri bekletme sakın tam demidir gel!..
Hasretle bütün kış seni andık da avunduk,
Aşkın ile âteşlere yandık da avunduk,
«Bir gün gelirim!» vâdine kandık da avunduk,
Bülbülleri bekletme sakın tam demidir gel!.. Teşrîfini bekler nicedir nemli bakışlar,
Gelmezsen eğer son bulacak gözdeki yaşlar,
Bak şimdi sefer etmede gurbetteki kuşlar,
Bülbülleri bekletme sakın tam demidir gel!.. Vezni: mef’ûlü / mefâîlü / mefâîlü / feûlün |
Bir toprak parçasının vatan olmasında en büyük pay, herhâlde o toprak üzerinde yetişen söz ehlinin olsa gerek. Meselâ üzerinde yaşadığımız şu toprakların Türk yurdu olmasında bu topraklarda Türkçe konuşan, şiir yazan, lâtîfeler ve nükteler yapanların önemi inkâr edilebilir mi? 
Başta peygamberler olmak üzere insanlıkta kemal noktasına varmış bütün zirve insanların ortak bir hasletidir, misafirperverlik. Özellikle Hazret-i İbrahim’in misafire düşkünlüğü dillere destan olmuş, bu büyük nebînin sofrasına misafiri olmaksızın bir kez dahî oturmadığı kaydedilmiştir. 
Bir devirde billboardlara popüler şarkıcıların ve artistlerin resimleri asıldı. «Ben de İstanbulluyum.» diyorlardı. Tavırlarıyla, hareketleriyle, Türkçeyi kullanmalarıyla yanlışlar içinde olan bu insanlara «İstanbulluluk» şuurunu yerleştirmek için belediyenin yaptığı bir çalışmaydı. 
Seksenli yıllarda Bursa’nın Hürriyet semtinde cennetmekân Sultan II. Abdülhamid’in kurduğu ve o zamanki adı Hamidiye Ziraat Mektebi olan Bursa Ziraat Meslek Lisesi’nde müdür başyardımcılığı görevini îfâ ederken elimi attığım hemen her bucaktan tarihî vesikalar çıkıyordu: Birbirinden değerli lâboratuvar malzemeleri, büyük ebatlı diplomalar, zengin ve nadide eserler... Bir gün bodrumda çalışırken bir asır öncesinin öğrencilerle ilgili kuyudat defterlerine rastlamış ve sevinç gözyaşları ile okumuştum. Gayrimüslim öğrenci, muallim ve idarecilere kadar hep isimler efendi kelimesi ile bitiyordu: Hıristaki Efendi, Teodor Efendi, Palyaki Efendi. Yine düşündüm uzun uzun... Aynı idareci Ermeni kelimesi yerine Millet-i Sâdıka dedirtmemiş miydi? Bu yüzden Ermenilerle tam beş asır en küçük bir meselemiz olmamış batılıların tahrik ve yeraltı çalışmaları ile 1880’den sonra ne hazindir ki, toplu katliamlara Ermeni çeteleri eli ile girişilmiş ve ırkçılık damarları depreştirilmişti.