|
Doyamam seyretmeye gönlümün aynasında,
Sen bu sonsuz ufukta esrarsın canım benim!..
Neşe buldum hasrette, hicranda ve yasında,
Anladım aradığım tek yârsın canım benim!..
Sana canım dedikçe cânın canım oluyor,
Baktıkça gözlerine âsumanım oluyor,
Seni her gördüğüm an tüm zamanım oluyor,
Bazen gül, bazen lâle ve nârsın canım benim!.. Sevdiğimden beridir yıldızlar sana bakar,
Gücü yetse cümlesi pâyine doğru akar,
Âlemi sen zannedip ne varsa arzda yakar,
Sen ki yalnız gönlüme nigârsın canım benim!.. Sesinde çağıldıyor cennetin ırmakları,
Zülfündür aşk tahtının saltanat bayrakları,
Ellerin kalbimdeki mâverâ Burakları,
Mevsimlerin üstünde baharsın canım benim!.. Ayağın değse suya deryalar bayram eder,
Gözyaşım hasretinden kaç kristal câm eder,
Bir gamzen ömür boyu kendisine râm eder,
Tek hayranı olduğum nazarsın canım benim!.. Güle sordum; «Benzemek istediğin kim?» diye,
«Gül» dedi bâd-ı sabâ gönlüme hâkim diye,
Estikçe bâd-ı sabâ fark etmez iklim diye,
Her gülün ilk goncası gülzârsın canım benim!.. Kâfî’nin defterinde mısra-ı bercestesin,
Menbaı bilinmeyen ilâhî nefestesin,
Elest bezmi ervâhın işittiği sestesin,
Mahşerde istediğim dildârsın canım benim! |
Yahya Kemal’in ne dediğini, ne demek istediğini anlamak için, onun şiir ve hayal dünyasına girmek gerekir. Bunun için onun bütün bildiklerini bilmek de yetmez. Zira ondan daha çok tarih bilenlerin, tarihimize; ondan daha çok din bilenlerin, dinimize onun gözüyle bakabilmiş ve onun gördüklerini görebilmiş olduğu söylenemez. 
Peygamberimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in kıyâmette ümmeti için şefaat edecekleri sâbittir. Bu husus birtakım âyet-i kerîmelerin işareti ve sahih hadislerin delâleti ile sabittir. Bu mevzu ile alâkalı tafsilâtlı bir rivayeti sizinle paylaşmak isterim: 
Bir grup fareyi almışlar ve önlerine hemen öldüren zehirli yiyecekler koymuşlar. İlk fare yemiş ve ölmüş. İkinci fare yemiş ve ölmüş. Bunu gören diğerleri ise, canlarını çeken cazip yiyeceklere artık ağzını sürmemiş. En aç olanı bile yemez olmuş.
Yetmişli, seksenli yıllarda çocuk olanlara hitap edecek bu yazım. Zira benim de çocukluğum o yıllara rastlar. Olabildiğince çocuktuk o zamanlar, fakat bir o kadar da sorumluluklarımızın farkındaydık değil mi? Paket taşlı sokaklarda oynadığımız tingolarla, sekseklerle, saklambaçlarla, yakalamaçlarla, ip atlamacalarla çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Babalarımız; «Nasıl kazanacağız?», annelerimiz; «Ne pişireceğiz?» diye düşünseler de, memleket terör belâsıyla, yoklukla yanıp kavrulsa da biz çocukluğumuzu doyasıya yaşadık işte, her şeye inat. Depresyon bilmezdik o zamanlar.