|
Yazar GÜNBEYLİ (Mahmut TOPBAŞLI)
|
|
Ezberimde yüzündeki tebessüm,
Yalnız Hakk’ı yazan ince kalemdir.
Dizinin dibinde mutmain gönlüm,
Küçücük görünür bütün âlemdir.
Sabırla çalışıp kozayı örer,
Yüzakı’yla gonca derer, gül derer.
En derin ırmağa seccade serer,
Günümüzde bir İbrahim Ethem’dir. Aşk bağında kuzu kuzu yayılır,
Ne âh eder, ne feryâdı duyulur,
Şiir mahfilinde yeri sayılır,
İçten içe yanar elbet Kerem’dir. Lâhzaya sığdırır sanki bin asır,
Nefesi tükenmez haykır ha haykır,
Ârifler sofrası ona değil sır,
Günbeyli, gördüğün sâde erdemdir. |
Çocukluk ve ilk gençlik yıllarımda hâfızama derin hatlarla yazılmış, daha doğrusu kazılmış bir isim ve o ismin üzerine kök boyalarla nakışlanmış bir resim var: İstanbullu İsmail Dayı... 
VASİYET 28
Bir devirde billboardlara popüler şarkıcıların ve artistlerin resimleri asıldı. «Ben de İstanbulluyum.» diyorlardı. Tavırlarıyla, hareketleriyle, Türkçeyi kullanmalarıyla yanlışlar içinde olan bu insanlara «İstanbulluluk» şuurunu yerleştirmek için belediyenin yaptığı bir çalışmaydı. 
Bir memurun: «amirim kızar» endişesiyle; söz dinleyen bir evlâdın: «annem-babam ne der?» korkusuyla; sâdık bir eşin: «onu üzmemek için» düşüncesiyle; bir öğrencinin: «öğretmen istemez» anlayışıyla sürekli davranışlarına yön vermesi, bu kişilerin hep psikolojik baskıyla hareket ettiklerinin ispatıdır.