Sarıyor ay dede dünyâyı gümüş rengiyle,
Açılan gök kapısından yere yıldız yağıyor.
Şu ağaçlar salınıp rüzgârın âhengiyle,
Bereket yüklü buluttan ne umutlar sağıyor.

***
Gökler örter, eğilip atlas ipek yorganını
Üşüyen yavrusunun üstüne, bir anne gibi…
Giydirir evlere dantelli beyaz mintanını,
Bir melek avcuna konmuş şu zarif tâne gibi.
***
Isınırken havalar, kar eriyor içten içe;
Titriyor endişesinden üşüyor kardan adam.
Gümüşî rengini kurşûniye terk ettikçe;
Vurulup tâ ciğerinden düşüyor kardan adam.

Vezni: feilâtün / feilâtün / feilâtün / feilün
(fâilâtün) (fa’lün)