İslâm, içtimâî yönü oldukça güçlü olan bir dindir. Zekât, hac, emr bi’l-mârûf ve nehy ani’l-münker gibi prensipleri toplumla yakından alâkalıdır.

Özünde Allâh’a bir yakarış ve duâ olan namaz da aslında böyledir. Cuma ve bayram namazları gibi yalnızca cemaatle edâ edilebilen namazlar, namazın içtimâî yönünü gösteren en açık delildir. Cemaatle edâ edilmesi münferit edâ edilmesine yirmi yedi derece üstün tutularak vakit namazlarında da cemaat teşvik edilmiştir. Şüphesiz bu teşvikin temelinde toplu duânın daha makbul olmasının yanı sıra müslümanların birbirlerinden haberdar olmaları, birbirlerinin dertleriyle dertlenmeleri de önemli bir yer tutmaktadır. Yoksa namazı camide edâ edip safta yan yana durduğu kimselerin hâl-hatırını hiç sormadan dönüp gelen kimse cemaatten hedefleneni tam olarak gerçekleştirmiş olmaz