İşveyle geçerken, süzülüp hep akıyorsun,
Bilsen ki bu hâlinle, ne canlar yakıyorsun...

Aydan mı, güneşten mi, bu gözlerdeki hoşluk,
Bilmem ama esrarlı cihandan bakıyorsun...

Ağzındaki sözler, duyanın kalbine coşku,
İlkyazdaki kuşlar gibi her gün şakıyorsun...

Bir kez görenin, aklı gider sanki başından,
Kurtulması zordur, onu billâh çekiyorsun...

Vuslat dileyen her sevenin gönlüne dâim;
Nazlar ve edâlarla, azaplar ekiyorsun...

Ömründe bu evsafta güzel yoksa Varoğlu;
Beyhûde o mahrûya, beyitler dokuyorsun...

Vezni: mef’ûlü / mefâîlü / mefâîlü / feûlün