|
Yazar NİYAZKÂR (Köksal CENGİZ)
|
Bozuldu dünyada düzen bozuldu,
Sonunda âhir-i zamana kaldık...
Furkan unutuldu, küfür yazıldı,
Galiba en zayıf îmana kaldık...
Kardeş kardeş ile birlik olmadı,
Şükürsüz kazançtan kese dolmadı,
Türkümüz çığıran sazlar çalmadı,
Elin gaydasıyla, kemana kaldık...
Hanım ayrı hava, kız ayrı hava,
Kavganın sebebi havayla cıva,
Havada uçuşur tencere-tava,
Arsız eşler ile yamana kaldık...
Edepten töreden bî-haber gelin,
Oğlun kör âşıksa koynunda elin,
Oysa böyle miydi ömrü evvelin?
Nemenem bir ahvâl gümâna kaldık...
Dağlarda kartalım gökçek uçardı,
Bağlarda bin türlü çiçek açardı,
Tarlamız hasadı bolca saçardı,
Yel vurmuş tüketmiş samana kaldık...
Nasıl dinsin Niyazkâr’ın sızısı?
Çelme takar elin uyuz tazısı,
Değişmeli Türk’ün kara yazısı,
Bitmedi âhımız amana kaldık...
|
Görmediğine inanmaya pek müsait olmayan insanoğlu için bütün müşkiller ancak görmekle çözülür. Bütün sırlar, müşahede ile açılır. Bütün bilgiler, görmekle pekişir, kuvvet ve güç kazanır, kesinleşir. 
KUVVE-İ GADABİYYE
Yahya Kemal’in ölümünden iki yıl önce doğum yıldönümünü kutlamak için sevenleri âdet olduğu üzere toplandığında Behçet Kemal, bir şiirini okudu. Şiirinde onun İstanbul’un sekizinci tepesi olduğunu söylüyordu:1 
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.