|
Yazar NİYAZKÂR (Köksal CENGİZ)
|
|
Vehimler mücrimin dinmez sancısı
Ne şimdi ne sonra terk eder onu!
Her iki âlemin mutlak hancısı
İdrak et ezeli, anla der sonu!
Canlar tenlerinde muallâk durur,
Nasıl duruyorsa eşya yerinde
İnançsız yürekler şüpheyle vurur,
Azaplar günahın eş değerinde... Bilmem hangi vakit, hangi mahalde?
Arayıp dururum varlığı yoktan,
Uyur uyanığım mahmur bir hâlde,
Korkarım azığım tükenmiş çoktan. Hâlim böyle iken nere giderim?
Yüküm evvelinden haylice ağır,
Niyazkâr niyazsız iflâs ederim,
Bedenim kötürüm, rûhum kör-sağır! |
Mü’minlerin gönül ufkunu aşk rengine boyayacak bir kurban bayramı daha geliyor. Kızıl şafakların gündüzü muştuladığı gibi ebediyet gününü müjdeleyen bir kurban bayramını daha idrak etmeye hazırlanıyoruz. 
Ramazan-ı Şerif’in 26’sıydı. Cuma sabahıydı. Hazret-i Peygamber’in cennet bahçesinde sabah namazı için saf tuttuk. Aşk kafilelerinin sıra sıra dizilişi ile fecrin nurlu ufukları iç içe kaynaşmıştı. Ruhlar meleklerle sohbet hâlindeydi. Kimi gönüller de hakikî dost ile. 
İnsanlık tarihinin bilhassa dinî bakımdan mühim hâdiseleri, kendi etraflarında pek çok mazmunlar oluşturarak edebiyat ve hayatın başköşesinde yerlerini almışlardır. Hiç şüphesiz bunlardan biri de kurbandır.
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.