|
Söyle Uhud, söyle bildiklerini,
Zor gününde O Sultan’ı gördün mü?
Bir taş değip inci dişin kırmıştı,
Gül yüzünden akan kanı gördün mü?
Dünyayı sırtından soymuş yürümüş,
Hak yola başını koymuş yürümüş,
Cennet kokusunu duymuş yürümüş,
Yiğit dolu şu meydanı gördün mü? Bir çiçek açmış da boynunu büker,
Maziyi düşünür durur, «ah» çeker,
Kahramanlar kılıç vurur, ter döker,
Şu meydanda toz-dumanı gördün mü? Sînesiyle perdeliyor Gül’ünü,
Kalkan etmiş kollarını-elini,
Hak’tan gayrısına açmaz hâlini,
Kor yürekli şu insanı gördün mü? Kula erişince Hakk’ın çağrısı;
Bahane olurmuş başın ağrısı...
Söylemeye dilim varmaz doğrusu,
Şehid Hamza pehlivanı gördün mü? Bilmem ne söylenir böyle bir günde?
Tenler kan içinde canlar düğünde,
Yüreğini hasret bürüdüğünde,
Hakkı gibi perişanı gördün mü? |
Mü’minlerin gönül ufkunu aşk rengine boyayacak bir kurban bayramı daha geliyor. Kızıl şafakların gündüzü muştuladığı gibi ebediyet gününü müjdeleyen bir kurban bayramını daha idrak etmeye hazırlanıyoruz. 
KUVVE-İ GADABİYYE
Yahya Kemal’in ölümünden iki yıl önce doğum yıldönümünü kutlamak için sevenleri âdet olduğu üzere toplandığında Behçet Kemal, bir şiirini okudu. Şiirinde onun İstanbul’un sekizinci tepesi olduğunu söylüyordu:1 
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.