|
Nerden geldik, nasıl geldik dünyaya?
Kendimize sormalıyız arkadaş!
Kim şekil veriyor üç damla suya,
Aklımızı yormalıyız arkadaş!
Ölmemeye kimin gücü yetiyor,
Kalbini bir dinle nasıl atıyor?
Bu yolların sonu nerde bitiyor,
Bir hedefe varmalıyız arkadaş... Düşün genlerini taşıyan kılı,
Arılara kim toplatır bu balı?
Aldığın nefesler bile sayılı,
Şükür ile karmalıyız arkadaş... Yarda olmayanın, olmaz kârı da
Lüzumsuz kelamlar kalır yarıda.
Boş sözün açtığı yaraları da,
Tefekkürle sarmalıyız arkadaş... Kayıt altındadır geçen her ânın,
Huzurunda olmalıyız Rahmân’ın,
Kıyamete kadar açık Kur’ân’ın;
Işığında durmalıyız arkadaş... Sûfîce karalım harçlarımızı,
Ödeyelim Hakk’a borçlarımızı!
Bütün mâneviyat burçlarımızı,
Tasavvufla kurmalıyız arkadaş... Sana kim emanet etti bu canı?
Celil uyan artık nefsini tanı!
Sünnete sarılıp, o kör şeytanı,
Can evinden vurmalıyız arkadaş... |
Mü’minlerin gönül ufkunu aşk rengine boyayacak bir kurban bayramı daha geliyor. Kızıl şafakların gündüzü muştuladığı gibi ebediyet gününü müjdeleyen bir kurban bayramını daha idrak etmeye hazırlanıyoruz. 
Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bir hadîs-i şerifte:
Akşamın kızıllığı çökmüştü ufka... Dedesinden kalma eski ahşap evinin penceresinden bir müddet güneşin batışını seyretti... «Zaman ne çabuk geçiyor.» diye düşündü... Geçen hangi zamandı acaba?! Bir ömür mü?! Yoksa yapayalnız geçen bir gün daha mı?! 
Hac, pek çok ilâhî hâdisenin ve imtihanın yaşandığı bir ziyaret... Haccın çok kerâmetleri, çok hikmetleri var. Lâkin insan; o kalabalıkta, hercümerç içinde, kendisine nasip olan büyük nimetin farkına yeterince varamıyor. Bu da haccın apayrı bir imtihanı... Milyonlarca yüreğin orada nice duaları, nice dilekleri ve nice niyetleri var. Herkesin bu yolda yaşadığı hikmetli hâdiseler var. Benim de hac ile ilgili enteresan hâtıralarım ve şahidi olduğum fevkalâde hâdiseler var. Faydası olur ümidiyle anlatmayı arzu ediyorum.