|
Ölümün karanlık hayali bir gün,
Gözbebeklerime hoyratça çöker.
Mutluluk yıllardır gurbette sürgün;
Karanfil misali boynumu büker,
Ölümün karanlık hayali bir gün.
Perdeler kapanır gölgeler geçer,
Bir uğultu yırtar gök katlarını,
Kurbanlar içinden bir kurban seçer;
Sürer üzerime, kır atlarını,
Perdeler kapanır gölgeler geçer. Ölümün meleği, ölüm meleği,
Ne tatlı yüzün var ah senin öyle!
Keder siyahından beyaz gömleği,
Nasıl dokuttun ah bana da söyle!
Ölümün meleği, ölüm meleği. Bir fecir vaktinde seni beklerken,
Ansızın geldin de kapımı çaldın,
Ne kadar sadıksın, ahdine derken;
Sormadan hâlimi, canımı aldın,
Bir fecir vaktinde, seni beklerken. Söndü hayatımın kızıl güneşi,
Kaydı gökyüzünden benim yıldızım,
Gurbetmiş ölümün biricik eşi;
Uzunca tabutta işte yalnızım,
Söndü hayatımın kızıl güneşi. |
Yahya Kemal, bu yazının hudutlarını çok çok aşan dev bir kültür hazinemizdir. Ancak onu yâd etmek için onun ve şiirinin bize ifade ettiği ilk anlamlar üzerinde durmaya çalışacağız. 
Şimdi size şiddetli yağmurun yağdığı bir ortam ve o yağmura tutulanların hâllerini kelimelerle resmetmeye çalışacağım.
Tanınmış tezkirecilerimizden Latîfî (ö. 1582), bilge kişilere göre şairlerin vehbî ve kesbî olmak üzere iki kısma ayrıldığını söyler. Allah vergisi şairlik kabiliyeti olanlar vehbî, çalışmayla sonradan kazananlar kesbîdir. Bunların arasında sahte altınla altın, billûrla gevher, sihirle mûcize arasındaki kadar büyük fark vardır. Vehbî şair, yeteneğiyle söyler; kesbî şair ise taklit ve inceleme ile söyler. Büyük şiir münekkidi Latîfî bunlar arasındaki farkı da şuna benzetir: Vehbî şiir, cazibe ve güzelliği olan bir dilber; kesbî şiir ise iri gözlü, donuk, cazibe ve albenisi olmayan sade yüzlü bir güzeldir.1 
İnsan; gördüğünü, bildiğini, yaşadığını anlatır. Görmediği, bilmediği, en önemlisi yaşamadığı şeyleri ise gerçek bir şekilde anlatamaz, nazariyatta kalır. Kulaktan dolma malûmatı kuru kuru aktarır.