|
Sönmeli hevesler, azgın duygular,
Ateşin Halil’de söndüğü gibi...
Sabır azık olsun, dönsün sofrada,
Dervişin semâda döndüğü gibi...
Kalbe dolan sevda, bir muştu haber,
Dağların hicranı, boncuk boncuk ter,
Gönül bu rahmete sığınmak ister,
Ruhların kevserde yunduğu gibi... Sürgün gecelerde gözler yolunu,
Aşkın gergefinden süsler dalını,
Bin bir esrar yüklü sevda balını,
Kovanın yürekten andığı gibi... Hüzün kıskacında gönül karamsar,
Tutulup ağına ümidi asar,
Yedi iklim ötelerden beni sar,
Bülbülün gülşene konduğu gibi... Her gece yüreğim inceden sızlar,
Ansızın tepemde yanar yıldızlar,
Dağılır dört yana rengârenk sözler,
Dileklerin suda donduğu gibi... Yıldızlara bakan pencerem olsa,
Turna kanadına meltemler dolsa,
Gönül muradını yanmakta bulsa,
Kerem’in Aslı’da yandığı gibi... Tefekkür mülküne bir nazar eyle,
Kararı kendine beş vakit söyle,
Eşiği atlamak zor değil öyle,
Günbeyli’nin kolay sandığı gibi... |
Yahya Kemal, bu yazının hudutlarını çok çok aşan dev bir kültür hazinemizdir. Ancak onu yâd etmek için onun ve şiirinin bize ifade ettiği ilk anlamlar üzerinde durmaya çalışacağız. 
KUVVE-İ AKLİYYE 
Bir grup fareyi almışlar ve önlerine hemen öldüren zehirli yiyecekler koymuşlar. İlk fare yemiş ve ölmüş. İkinci fare yemiş ve ölmüş. Bunu gören diğerleri ise, canlarını çeken cazip yiyeceklere artık ağzını sürmemiş. En aç olanı bile yemez olmuş.
Yetmişli, seksenli yıllarda çocuk olanlara hitap edecek bu yazım. Zira benim de çocukluğum o yıllara rastlar. Olabildiğince çocuktuk o zamanlar, fakat bir o kadar da sorumluluklarımızın farkındaydık değil mi? Paket taşlı sokaklarda oynadığımız tingolarla, sekseklerle, saklambaçlarla, yakalamaçlarla, ip atlamacalarla çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Babalarımız; «Nasıl kazanacağız?», annelerimiz; «Ne pişireceğiz?» diye düşünseler de, memleket terör belâsıyla, yoklukla yanıp kavrulsa da biz çocukluğumuzu doyasıya yaşadık işte, her şeye inat. Depresyon bilmezdik o zamanlar.