|
Yazar Osman Nûri TOPBAŞ
|
|
VAZİFELERİMİZ
Cenâb-ı Hak; insanı, mârifetullah ve ibâdet için; yani Zâtını tanıyıp O’na hakkıyla kullukta bulunması için yarattı.
İbâdet etmek, bir başka ifadeyle kulluk etmek; her hâl ve harekette, öz, söz ve fiilde, devamlı sûrette Cenâb-ı Hakk’ın rızâsına uygun yaşamaktır. Bu da hayatın tamamını; insanın kalbî, kavlî, fiilî bütün faaliyetlerini şümûlüne alır.
Rabbimiz’in bizleri aile, cemiyet, köy-şehir, millet gibi topluluklar hâlinde yaratmasının bir hikmeti de; bu imtihanın şartlarının, mes’ûliyetlerinin meydana gelmesi içindir. Cenâb-ı Hak, bize; namaz, zikir, tesbihat gibi ibâdetlerle beraber içtimâî vazifeler de veriyor. Çevremize de Cemâlî vasıflarla muâmele eden, merhametli, mütevâzı, hizmet ehli, müşfik, rakîk, hassas... hulâsa; kâmil bir insan şahsiyeti tevzî etmemizi istiyor. |
|
Devamını oku...
|
|
|
Yazar Hüdâyî ÜSKÜDARLI
|
Orhan, gün geçtikçe okuduğu ilâhiyat fakültesinin ehemmiyetini ve ilmi ihlâsla mezcederek okumanın ne kadar zarûrî olduğunu daha yakından idrâk etmeye başlamıştı. Çünkü dış dünyadan tatlı meltemler gibi esmekte olan zehirli fikirler ve sakat felsefeler karşısında dirâyetli gönüllere, basîretli erbâb-ı ilme, yani ehil kimselere ihtiyaç çoktu.
Hazret-i Peygamber’e gerçek vâris olabilecek gerçek âlimler her zaman yetişmeliydi.
Yoksa;
“Kedilerin olmadığı yerde fareler cirit atar.” gerçeğine binâen ehil ve ehliyetli kimselerin olmaması hâlinde sakat felsefeler ve zehirli fikirler kendine zemin bulurdu. |
|
Devamını oku...
|
|
|
Yazar M. Ali EŞMELİ seyri@seyri.com seyri@yuzaki.com
|
|
Not defteri, tarih hocasının kalemine itiraz ediyordu:
–Yazdığın rakamlar hatalı!
Kalem, not kâğıtlarını gösterdi:
–Hiç de hatalı değil. Baksana not kâğıtları nasıl ise, aynen yazıyorum.
–Yanlış anladın beni. Demek istediğim, rakamları çarpıttığın değil; sen onları olduğu gibi yazıyorsun.
–Eee, öyleyse?
–Fakat çocukların hakkı ve seviyesi, yazdığın rakamlar kadar düşük değil.
–Nasıl yani? |
|
Devamını oku...
|
|
|
Yazar İrfan ÖZTÜRK
|
|
Aile; insanın, içinde doğup büyüdüğü ufak bir cemiyet demektir. Bu cemiyet; karı-koca, ana-baba, hısım ve akrabadan meydana gelir. İnsan; vatanına, milletine karşı borçlu bulunduğu saygı ve sevgi duygularını ilk önce burada alır. Aile; bütün sevgilerin, bütün fazîletlerin kaynağıdır. İnsan; büyüklere saygılı, küçüklere merhametli, bütün insanlara karşı faydalı ve hayırlı olmayı... sözün kısası; hem Allâh’ına, hem O’nun yarattıklarına karşı vazifelerini her şeyden evvel; ana kucağında, baba ocağında öğrenir ve öğrenmesi gerekir. Öyle ise aileyi vücuda getirenlerin birbirlerine karşı mükellef bulundukları vazifeleri de kısaca gözden geçirelim.
ANA VE BABAMIZA KARŞI VAZİFELERİMİZ
Bu hususta Rabbimiz şöyle buyuruyor:
“Rabbin kat’î olarak ferman buyurdu ki: |
|
Devamını oku...
|
|
|
Yazar Sami GÖKSÜN
|
Rivâyet edilir ki bir gün, İbrahim bin Edhem Hazretleri rüyasında Cebrâil -aleyhisselâm-’ı gördü. Hazret-i Cebrâil’in elinde bir defter vardı. İbrahim Edhem Hazretleri sordu:
“–O defter nedir yâ Cebrâil?”
O da cevap verdi:
“–Hak dostlarının isminin yazılı olduğu defterdir.”
İbrahim Edhem Hazretleri merak etti:
“–Acaba benim ismim de Hak dostlarının arasında yazılı mıdır?” |
|
Devamını oku...
|
|
|
Bir Saâdet Ölçüsü HAYATA BAKIŞ TARZI |
|
Yazar B. Cahit ÖZDEMİR bcahit@hotmail.com
|
Bir nesne; farklı açılardan ve farklı yerlerden bakıldığında, duruma göre, farklı ölçü ve şekillerde algılanabilir. Bu izâfiyet; mefhumlar için de geçerlidir. Nitekim insanın rûhî keyfiyeti, idrak, zekâ, muhâkeme, müktesebât... gibi zihnî değerleri çerçevesinde; bir mesele hakkındaki kanâati de farklı tarzlarda tezâhür edebilir. İnsanlıkla beraber başlayan, nefsâniyet ve ihtiraslarla körüklenen fikrî ayrılıklar; amansız mücadelelere de sebebiyet verir. Cemiyetler; boş ve kısır ihtilâflar girdabında, buhranlarla can çekişir. İçtimâî hayatı ifsad eden bu fenalıklar; daha Hazret-i Âdem -aleyhisselâm-’ın oğulları zamanında başlamıştır. İhtiraslarına esir olan Kābil, akl-ı selîmi temsil eden Hâbil’i öldürerek ilk cinayeti işlemiştir. |
|
Devamını oku...
|
|
|
YAKIN AKRABALARI DAVET -2- |
|
Yazar Âdem SARAÇ ademsarac@yyu.edu.tr
|
Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- diyor ki:
“Önce en yakın akrabalarını uyar!” âyeti nâzil olur olmaz, Rasûlullâh’ın, davet ettiği kırk civarında misafirine Zeyd ile ben hizmet ediyorduk. Rasûlullah eti parçalayarak yemek tepsisinin çevresine birer parça koyduktan sonra;
“–Haydi yiyiniz, Bismillâh!” buyurdu. Hepsi ondan yediler ve tamamıyla doydular. Varlığım Kudret Elinde bulunan Allâh’a yemin ederim ki, onların tümüne sunduğumuz yemeği, onlardan bir tek adam bile yalnız başına yiyebilirdi! Bundan sonra, Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem-; |
|
Devamını oku...
|
|
|
KARAKTER 
