Halk edebiyatımızda saz şairlerinin sürdürdükleri bir gelenek vardır. «Usta» gözetiminde yetişip de ustalaşan saz şairi, bu geleneğe uyarak il il dolaşır ve halk kahvehânelerinde, köy odalarında veya meydanlarda manzûmelerini saz eşliğinde çalıp çığırırlar. En azından eskiden öyleydi...

Bu âşıkların, manzûmelerini bir yerlere yazmaları da eksiklik ve geleneğe aykırı sayılırdı. Onlar, şiirlerini ya irticâlî olarak söyler, ya da önceden dizdikleri manzûmelerini ezberlerinden söylerlerdi...

Ancak, gittikleri yörelerdeki şiir sever kimseler; bunları dinler, sonra da hoşlarına gidenleri «cönk» adı verilen defterlere kaydederlerdi... Ne yazık ki, bu geleneğin bazı sakıncaları vardır. Halk, köylerine gelen bir âşığın manzûmesi içinde geçen mahallî bazı söz ya da ifadeleri anlayamadığı zaman, bu söz veya ifadeyi kendi muhitinde kullanılan bir sözle değiştirebilirdi.