Son zamanlarda gençlerle aramda şöyle diyaloglar geçiyor:

–Kim bu delikanlı tanıştır bakalım...

–Kuzenim...

–Amerika’dan mı geldi?

–Yoo, Kayseri’den geldi!

–Kayseri’den, Konya’dan kuzen gelmez; amcaoğlu gelir, halaoğlu gelir, dayıoğlu gelir, teyzeoğlu gelir.

Doruklarının yalçın kayalıklarında kartalların çığlık parçaladığı kervan geçmez dağ köylerinden birinde geçirdiğim bir bayramı, her bayram gelişinde buruk bir özlemle hatırlarım. Dudaklarımı hüzünlü bir tebessüm gererken, burnumun direği sızlar ve kirpiklerime küçük bir yağmur bulutu asılıverir apansız...

İslâm, içtimâî yönü oldukça güçlü olan bir dindir. Zekât, hac, emr bi’l-mârûf ve nehy ani’l-münker gibi prensipleri toplumla yakından alâkalıdır.

Özünde Allâh’a bir yakarış ve duâ olan namaz da aslında böyledir. Cuma ve bayram namazları gibi yalnızca cemaatle edâ edilebilen namazlar, namazın içtimâî yönünü gösteren en açık delildir. Cemaatle edâ edilmesi münferit edâ edilmesine yirmi yedi derece üstün tutularak vakit namazlarında da cemaat teşvik edilmiştir. Şüphesiz bu teşvikin temelinde toplu duânın daha makbul olmasının yanı sıra müslümanların birbirlerinden haberdar olmaları, birbirlerinin dertleriyle dertlenmeleri de önemli bir yer tutmaktadır. Yoksa namazı camide edâ edip safta yan yana durduğu kimselerin hâl-hatırını hiç sormadan dönüp gelen kimse cemaatten hedefleneni tam olarak gerçekleştirmiş olmaz