Erebilsem sırrına, yatamasam yanıma,
Siyah gölgem kaybolsa, gelse sessiz karanlık.
Bir dost gibi geceler, sırdaş olsa canıma,
Gözyaşımda süzülse gönlümdeki aydınlık.

Bir yanda doğumla fışkıran hayat,
Bir yanda ölümün soğuk nefesi...
Bir yanda gelinlik, ölüme inat,
Bir yanda mezarlık, sınır ötesi...

Bütün bir dünyayı, gezdim dolaştım,
Hep Sen’in ismine, vardım Allâh’ım.
Muhkem kaleleri, surları aştım,
Rûhumu aşkına kardım Allâh’ım!..

Dün değil altmış senedir hep kahır,
Çekti, Filistinli çocuklar çeker...
Her günü, dehşetle geçen bir asır
Çekti, Filistinli çocuklar çeker...

Abdullah İbn-i Selâm’ın* Müslüman Oluşu

“BU YÜZ YALAN SÖYLEMEZ!”

Parıldıyordu Rasûl’ün yüzünde âyet-i nur,
Gören diyordu; ışıktan temiz, sudan billûr...

-Rahmetli Hocam Âmil ÇELEBİOĞLU’ya-

Dil tesellî bulmuyor ah gitti cânan n’eyleyim,
Gitti gelmez bildim artık derde derman n’eyleyim,
Hem yetimdir hem de öksüz ilm ü irfan n’eyleyim,
Şimdi elden gelmiyor takdîre isyan n’eyleyim!
Dağlıyor bir kor kesilmiş nâr-ı hicran n’eyleyim!

Ölümün karanlık hayali bir gün,
Gözbebeklerime hoyratça çöker.
Mutluluk yıllardır gurbette sürgün;
Karanfil misali boynumu büker,
Ölümün karanlık hayali bir gün.

Bir hayalden ibaretmiş bu cihan,
Öteleri hatırlatsın rayihan,
Ey gönül sahibi özün gül olsun.

Haddi aşanları zelil ederler,
Sadıkları sever, Halil ederler,
Ateşe atsalar közün gül olsun.

Deli gönül bulup bulup yitirdi,
Ne gözler içirdim hilâl kaşa ben...
Herkes başladığı işi bitirdi;
Gele gele yine döndüm başa ben...

Sana sundum her sözümü;
Nur içinde nurda yandım!..
Hasret koydun can özümü;
Edep, erkân, arda yandım!..

Karşılıksız severdik,
Gönülde yara çıktı!..
Gülü ellere verdik,
Bülbülde sara çıktı!..

(On sekiz makam)
-Cinuçen TANRIKORUR’a-

-I-

Bir kāmet-i RAST dilberin âhengine meftun,
Aşk ehl-i okur kıssa-i Leylâ ile Mecnun,
Sahrâda SEGÂH semtine düşmüş dil-i mahzun,
Leylâ’sın arar sînesi bin âh ile pür-hun,
Feryâdına bir aks-i sadâ vermedi gerdun,
Nakşeyledi şekvâsına HÜZZÂM ile tuğrâ!

“Allâh’ın rahmet eserine bir baksana!” (Rûm, 50)

Allâh’ım! Sen’de cemal, Sen’de her sanat güzel,
Bana verdiğin îman, şükür, kanaat... güzel!

Mülk Sen’indir, hamd Sana... Övgüden âciz dilim,
Mü’mine teslimiyet, şeytana inat güzel!

Sahte gülücüklerin kanadında yükselen
Huzur dağladı beni yaş indi gözlerime.
Zemheri şafağında karanlıkları delen
Güneşi avuçladım kan çöktü dizlerime.

Ömrümce güldü nazlı edâsıyla her seher
İlk aşkı hazla tâzeleyen müjdeler gibi.
Hasret bıraktılar sevilenler birer birer;
Bir sisli perdeden uzanan gölgeler gibi.
Son şarkılar sitem gibidir, belki gün gelir;
Artık o duygular bana yalnız hüzün verir.
Lâkin cihanda var mı tesellî, kader gibi?

Seni dilden düşürmez hep gönlümde saklardım,
Sevdan fânî ömrümün şâhika eseriydi.
Senden gayrı yâdıma ne düşse yasaklardım,
Zülfün bile âlemde aşkın yektâ eriydi.

Bir operasyon var, gönüllüyüm ben,
Bilinmez; ya döner, ya dönmez giden.
Ayırırsa ecel bu canı tenden;
Yas tutup karalar bağlama anam!..
Oğlum öldü diye ağlama anam!..

Yâ İlâhî! Dileğimiz var Sen’den;
Bizi hüsranlara batan eyleme.
Emanetin çıkmadıkça bedenden,
Fitnenin postunda yatan eyleme.

Ekmeğe uzanır elim,
Korkularım aştan yana.
Zamana direnir belim,
Korkularım yaştan yana!..

Sönmeli hevesler, azgın duygular,
Ateşin Halil’de söndüğü gibi...
Sabır azık olsun, dönsün sofrada,
Dervişin semâda döndüğü gibi...

Sıkışmış tünelden gelir bin nidâ,
Bu Âmil Beğimdir eder hep duâ,
Çıkar «doksan iki»sini def’aten;
Olur irtihâli: Zafer-i kazâ! (2082-92=1990)