BAHARIN HABERCİSİ

Buyurun bir bilmeceyle başlayalım yazımıza:

Ol nedir kim üç birâder her zaman,
Birbiri ardınca olmuştur revan?

Yılda bir kerre gelirler âleme,
Makdemiyle kesb-i feyz eyler cihan...

Bahar, diriliştir. Sonbaharda çürüyüp toprağa karışan bitkiler baharla birlikte yeniden hayat bulur. Kurumuş yapraklarını eski bir elbise gibi üstünden çıkarıp atmış olan ağaçlar yeni ve yemyeşil bir elbiseye bürünür. Artık sonbahar ve kışın iç karartıcı kısa günleri geride kalmıştır. Yakıcı olmayan şuâlarıyla güneş, bereketlenen günlerde mafsallara âdeta masaj yapar. Kış boyunca dağlarda biriken karların erimesiyle akarsular daha bir coşkulu akmaya başlar. Önceki iki mevsimde son derece hırçın ve haşin olan rüzgârlar mûnisleşir. Kuşların cıvıltısı ve kuzuların melemesi, tabiat sahnesindeki bu neşe ve hareket dolu raksa uygun bir melodi oluşturur. Sonunda bu hayranlık uyandıran manzara ve tabiî mûsıkî insanların da kanını coşturur. Umulmadık duygulara kapılırlar, tutkulu sevdalara düşerler. Kendilerini kırlara ve akarsu kıyılarına atmak isterler…

FASL-I BAHAR

Ilık sabâ rüzgârı ağacın kulağına hangi müjdeyi fısıldamış ki, kuru dalların ucunda neşeli tomurcuklar kıpırdamaya başlamış? Kara toprağın bağrına aşk cemresi mi düşmüş ki, böyle kabına sığamaz olmuş, kabarmış, yarılmış? Yoksa nisan yağmurlarından başı mı dönmüş de böyle aşka gelmiş, yaprak yaprak açmış, çiçek çiçek coşmuş?